22

neficio oblato uti, nec ne. Hujus ipſius quoque orat. cap. 8. §. 21. confirmat, quod ablativus iſti formulae loquendi ad- jungi pollit, eo, quem diximus, ſenſu. Ibi enim legitur: „Poſtremo haec vis eſt iſtius et juris et verbi, ut fundi po- puli, beneficio noſtro, non ſuo jure fiant.“— Videamus igitur, utrum dativus Serviliae legi, an ablativus Serollia lege contextui orationis magis conveniat. Erneſtii emenda- tionem ſi amplectamur, verborum num ſundos— oivitatis? fenſus eſt: nemo noſirum arbitratur, populos Latinos Servi- liam legem adprobafle. Huno vero ſenſum et conſilio Cice- ronis, et hiſtoriac, et naturae legis Serviliae plane adverfari, nulla indiget demonſtratione. Cur enim Latini reprobaſfent legem ipſis utilifſfimam?— Sin autem lectionem vulgarem, Servilia lege, quae omnium codicum editionumque auctori- tate nititur, tueamur, ſenſus eſt: nemo noſtrum arbitratur, Servilia lege fancitum eſſfe, ut Latini, qui fenatorem reum feciſſent, tum demum locum condemnati occupare poſſent, ſi populares adlectionem eorum inter cives Rom. adprobas- fent. Qui ſenſus orationis contextui et argumentationi ora- toris optime convenit.

Totius vero loci Quodhi acerbi tma— praemium oivi- tatis? hoc fere modo ſenfus conſtitui poteſt: ſi viri gravis- ſimi, et fapientiſſimi cives(nihil utilitati dignitatique reipu- blicae Romanae contrarium admittentes), judioum munere fungentes, e lege Servilia jus civitatis tribuerunt Latinis, qui fenatores reos fecerant; neque in his(judicibus virisque graviſfimis) hoc(quod Latinis, fenatorum accuſatoribus, civitatem dederant) reprehenfum elt lege Licinia et Mucia (de remittendis in fuas civitates ſociis lata), licet Latinos eanlis, dh quam, e lege Serrilin, jus ciritatis acoeperaut—

— 4— enato-

4