21—

figniflcare, ut Weiskius opinabatur,„quod ad Latinos atti-

net,« fed ea ad principes viri&c. i. e. ad judices trahenda

eſſe, qui ob civitatem Latinis e lege Servilia datam, in nul- lam legis Liciniae Muciae reprehenſionem incurrerunt.

Num Jundos- factos populos arbitramur? Weis- kius putabat innuere: num Latinos in eivitatem venilſe arbitramur? et ablativo nominis ſignificari, qua re illam ci- vitatis adipiscendae facultatem, ſi ea vellent uti, confecuti fint, nempe lege Servilia. Sed plane contraria eſt haec ex- plicatio conſuetudini linguae Latinae. Nam fundum fieri V. c. legi, ſigniſicat, legem adprobare, five, Profiteri, fe le- gis beneficio uti velle.— Erneſtius autem verborum num Jfundos— lege difficultatem emendatione tollere conatus eſt. Adnotavit quippe:„an Serviliae legiꝰ? nam cum ablativo non dicitur fundum fieri, nec eſt aliud unde ablativus pen- dere poffit.“ Quae fententia Garatonio quoque probata eſt, qui— ut e Weiskii editione perſpicimus— haec adſcripfit: „legendum omnino eſt, libris quamvis repugnantibus, Servi- liae legi, ut vidit jam pridem Valeſius in epiſt. de populis Jundis, et deinde Mazochius ad Tab. Heracl. p. 476.— Dubitari quidem nequit, quin formulae loquendi fundun Fieri dativus ſit adjungendus, ſi id, quod adpröbandum ſit, exprimi debeat. Verum enimvero, non folum lex nomi- nari potuit, cui fubſcribere debuerunt, qui ejus beneficio uti vellent; ſed etiam lex, qua fancitum fuit, ut fundi fie- rent. Quemadmodum igitur, ut hoc exemplo utamur, di- citur, civitatem ad eos tantum Socios et Latinos pertinuiſſe, qui legi Iuliae fundi eſſent facti: ſic etiam dici potuit, lege Iulia Socii et Latini fundi funt facti, i. e. lege Iulia ſanci- tum elt, ut Socii et Latini profiterentur, utrum vellent be-

neſicio