—) 13 0—

Et ipfe olim putaveram, levi interpunctionis mutatione legi poffſe ſic: 3)„„, pax rar?, is dtea: NWrn.„ Auqvis ax ctc. Sed jamdudum commentum mifſum feci.

V. 109. 110. dpaε QDenis, eres Aas a Aà veatuse,

nus rdxas GAAXH, Nal ypix mayra Na*c*l.

Daphnis, morte jam adpropinquante, Veneris irriſione(vſ. 97 ſq.) lacefſitus dulcia ei furta cum Anchifa et Adonide exprobrat inde a vſ. 105. Sed ſenſum frigidifſimum et a ſeutentiarum nexu omniuo abhorrentem efficiunt vff. 109. 110., ſi tuearis vulgatam lectio- nem. Nam quid hoc eſt: formoſus eſt Adonis, quia etiam obesr paſcit? Plane aliud qutd exſpectandum erat, fuperiori opprobrio (VI. 105 fq.) magis conſentaneum. Sequuntur quiclem vulgatam lectionem I. H. Voss(ad Virg. Eclog. X. 18.) et Dahl, ſed, pace virorum docdtiſſimorum ſit didtum, parum mihi probanda videtur eorum interpretatio. Plurimi exſtiterunt critici, qui in hoc loco haererent et felicifſima ex parte inirent emendandi pe- ricula, qe quibus praeſtantioribus pauca differam; nam de in- feliciſimis Reiskii et Toupii conjecturis non eſt, quod hoc loco

dicam, cum de iis jam fatis diſputaverint Eichſtacdt(loco mox laudando) aliique.

Eldik in eqitione Valchenarii ſecunda corrigendum puta- bat: 1r AT r, ada"e†en, in quam emencdlationem praeter Hein- rich(Obſervatt, in aut. vett. Part. I. p. 590 fqq.) et incidiſſe

Gilb.