— 1—

Equidem fequor eam lecdionem, quam Toupio et ex parte Brunchio probatam ex pluribus codd. et editt. antiquis in textum recepit Dahl, quae lectio, in qua nihil video, quod non proban- dum ſit, commodifſimam hanc admittit explicationem: Venus acerba, odio digna, hominibus infeſta! lam igitur tuas in me fraudes, quibus amore in puellam in animo meo excitato infeli- ciſſimum me reddidiſti, patefacit Sol, idem, qui et tua furta cum Marte in lucem protraxit(v. Homer. Odyff. VIII. 266 fqq.).

B 2 Occi-

IID, T PAα deν ‿ασem⁹νοἀνι, A s,, De r h.

Hoc fenſu: Jam enim omnia ſol indicabit, mihi vero victo- riam annuntiabit. Priorem commatis partem recte, ut puto, Scholiaſtes expoſuit: IHD, pA At⁵ Opao das Tul avra.,„ er Dew- vur., Oartpa ouer, a r= ra o Apswe aui(ſel. Korεεùεες) auueer eper, ie 1er αᷣ(ſcribendum HNαεαα). Putat igitur notif- ſimam illam de Venere et Marte fabulam, quam attingit Ovid. Mett. IV. 171 fqq. Sed de Phoebo intelligere nolim, Potius explico: diem, tempus et ner,, victoriam. Me- trum non offendit haecementlatio, nam in„æn longa eſt pen- ultima. Conk. Heſiod. EPr. 209. 311. Theocrit. Idyll. VI. 46. Contextus autem exigere videtur. Non plane incongrua ſunt Sophocl. Oed. Tyr. 1213.(ed. Br.)

iers'Auοννε πηαασ μν x†ees-

. Nxau. ror AyA,μιν qᷣάφην παeαͥu..

Vult iguur dicere Daphnis moribundus: Omnia tua, o Ve- nus, facinora manifeſta fient, ego vero facinorum tuorum victor evaqam et ultus ero. Ea, quae ſequuntur, ubi Vene- ris probra recenfentur, hanc interpretationem acdhuvant.“