— 580—

Heinſium ſecuti WMarton et Hemſterhuſius emendavere dτνοοσ (invidia, aemulatione mota. v. Idyll. VI. 27.), quod receperunt Brunch, Valckenaer(in edit. II.) et Harles. Sed quae ſupra dle correctione Heinſiana monui, ea ad refellenclam hancce repe- tere nolo.,

Val. Slothouwer*), ad haec alludere putans Firgilium (Eclog. II. 64 fq. et X. 21 fqq.), illud geie mutari vult in Qα. Aαε, ſectaris, ut ſeuſus exiſtat hicce commodiſſimus: quae au- tem puella per omnes fontes et ſaltus pedibus fertur, hanc tu ſectaris.— Favere videntur huic mutationi ſequentia; ſed an CrXet, alibi occurrat hoc ſenſu, valde dubito. Qui certe locus adl eam fulciendam additur, Idyllt. VI. 27., nullo modo ſic inter- Pretandus eſt, ſed potius: ardet, invidia movetur, See eſt ſo- lemnis verbi illius ſigniſicatio.)

4 t r

Equidem retinendam cenſeo vulgatam lectionem, quam bene interpretantur haec e Scholiis: Sraiva„ae uμᷣνν rieseεra rapn- 7ε*ααα NOιανν reire gart res adror. Eam ſequitur quoque I. H. Vos- (ad Virg. Pelog. X. 21.), qui ſic optime vertit:

Selbſt auch Priapos

Kam: Unglücklicher Dafnis, wie ſchmachteſt du? rief er; das Mägdlein

Irrt ja um jeglichen Quell, und die Waldungen alle durch-

ſchweift ſie! Spähend nach dir!——-—— Pria-

*) in acis literariis ſoc. Rheno-Trajedt. P. III. p. 183. fd.

4*½) Neque acl ſignificationem hanc huic verbo h. I. vindi-