— 57(—

rum conatibus vexatus, e quibus nonuullos recenſere in animo eſt; quid ipfe fentiam, infra proferam.

Dan. Heinſius miratur, qui puella, qunam Daphnis adeo ok- fenderit, ipfum quaerere dicatur, ideoque legi vult 94, quod interpretatur Vxom rsveba Vel qeasevza. V. Intpp. ad Heſych. f. v. ardru(T. I. p. 1578.).— Quod attinet ad priorem inter- pretationem, ea nititur narratione vulgari„ Daphnidem amatum fuiffe a Nympha quadam*), cui in aeternum ille ſefe addixerit, puellam vero, cum promiſſis non ſteterit Daphnis, amorem oclio commutafſe. Veterum loca collegit Heyne in argum. Virg. Eclog. V. Erunt fortaffe, qui, huic opinioni patrocinantes, haud contemnendam ducant hanc Heinſii emendationem et aliam, de qua mox dicetur; cum vero omnes de Daphnidis amore narra- tiones mire diffentiant, neque ulla earum conveniat cum Noſtro, malim eam rationem ſequi, quam iniit Iacobs, vir*feruerares, in Animacdverff. ad Theocrit. p. III. fqq., ex hoc ipſo carmine, duod Daphnidem amantem fingit, non amatum, fabulam com- poneus, quam Theocritus in animo forte habuerit; in quibus ſi viro dodifſimo mecum affentiaris, irrita prorfus tibi videbuntur Heinſii conamina.— Minime vero pudicitiae puellari conſenta- neum eſt, ſi verba ſequentia(vfſ. 85. fqq.) puellae tribuas, quod contra poſteriorem Heinſii interprctationem monco.**)

Hein- —ę—ę—ę—ę—ę—ę—ę—ę—ę—ę—ę—Q—Q—Q—Q—Q—Q—

*) Echenaidem effe illam, cujus mentionem fecit Parthenius r. E. II. c. 29., Heinſto certo certius eſt.

)„Qui in animum inducit, talla Nympham locuturam fuiſfe, is neque A,a*α, neque Næasa, ſecl TI ανα Nympham e lu- Panari, ſibi fingit.“ Brunch ad h. J.