— 406—

detur.*ενa autem, ut ſtatim v. 25 9a et omnino adverbia fae- piffime apud Pindarum, longius rejectum, quod contra ſchol. moneo. Cum 2εeκησν τν conferri poteft aαμκιαα*εηναν ſthm. I, 60.—. 4

v. 11— 17. MaD' Owuarias Arονα 3 rειρ νdarανμια,— 4 09 euar0s N 2„s 2u— aAXAtra* oον Murusrα⸗ ναα⁵ιι Kéęe*n. II..?“— 1s ad a‿ν Iæouεν εμαe⸗ßd 1uεα‿es iortan.. Explicationes loci hujus vexatifſimi, quae nobis quidem innotue- runt, breviter recenfebimus, et noſtram qualemcunque adjungemus.

Quum 22εριςνυν proprie ſit complefti, cireumponere, induere, facile eſt intellectu, quantum a ſcopo aberraverint ſcholiaſtae graeci, qui vel provocantes ad Homericum rae'wzarre de nwa, ſta- tuunt, circumſcribi, comprehendi,— ornari, elaborari hymnum raus ra gecha unruss—(ſic etiam E. Schmidius)— vel metapho- ram a coronis ductam eſſe, perſuadere nobis volunt; hymnum vero plecti(τX2νααι) Bν⁴³ σσονν periphraſtice dictum, pro vro r. cecan.(Cum his facit I. Benedict, metaphoram vel a veſtibus

ſplendidis locupletium, vel a coronis ſumtam eſſe Hieronicarum exiſtimans.)

Heyne dubitat, utrum malit: 22ραιραννι‿, amplectitur hymnus

Iovem,*)— ubi moleſta exiſtit adljunctio rev vux³αdεν αορ. ενritoei, quae

*

*) Hoc propofuit C. F. Heinrich in obſſ. in auct. vetercs. Part. I. p. 1. fl.