— 26—

meus tua in fraudem et corporis et offcii inextricabili abſtruſarum opinionum laby- rintho implicata, perniciofe in allotria et

inutiles quaeſtiones diſtrahatur. Kantiana

mihi ratio non amplius ſic probatur ut pla⸗ cebat, cum primum legere inciperem vi- deremque philoſophorum ſuperbiam, quae oracula divina prae ſe ſatis aperte con- teinneret, argumentis Kantianis vehemen-

ter frangi deprimique. At nunc, cum in- telligam, Kantium id agere, ut humanae

cognitioni nihil certi relinquatur, niſi hoc

unum, humano generi opus effe hac per-

ſuaſione, Deum efſe qui virtutem remune- retur, mihi certe non eſt, quod ejus im- modico Scepticismo delecter. Ad meam enim tranquillitatem opus mihi eſt promif- ſis ejus, qui ſolus virtutem remuneratur, Dei, non philoſophorum ſcepticorum in- finitis dubitationibus, aut, ſi Diis placet, demonſtrationibus, in quibus animus, ubi conſiſtat, nihil certi reperit. Rogo te etiam atque etiam, ut recenſionem Meinerſianae de Kantid ſententiae quae exſtat, A. Deut⸗

ſche Bibl. 80 B. 2 St. p. 459. ſumma atten⸗ tione legas u. ſ. w. Wenn gleich dieſes Uur⸗

theil nicht philoſophiſch⸗zureichend begruͤn⸗ det iſt, ſo iſt es doch ſeinem Inhalt nach un⸗ laͤug⸗

ee“

“

l