11

hoc loco cum eo comparato quem paullo ante e III, 97, 3 attuli, ubi ors s*ε⁵o etc. legitur, pro- babile fortasse videtur öre ibi in dmτore mutare.

III, 21, 2 rdg o»ixrag, 6rrdre xe⁵μαιν ε*ν„οεεος, d uy edaEeig deeπαο.

22, 3 al* εναεκ‿⁴⁵ον daddstν, drrre 1r00G% 1079 rOA,loις εlοαmρ.

68, 1 dmdre 1μυ/ JG½☚œey, dœανοsτες νπάικιναυνσόνν.

VIII, 53, 3 dnτε ds 1μάν Gœen— νταοƷναια σςασσο Tsyey.

73, 5 vig rtrag, dndre Oα mQℳeπεοεμν, or⁴deεναον ρεαααν. Fere omnibus locis drre cum optativo aoristi coniunctum animadvertas, quia quod iam particula orrs significatum erat, idem tempore verbi exprimi supervacaneum videbatur.

Pro particula interrogativa drrdze est in VIII, 95, 4 omgeeoy„ꝙ„, dndrs xO deνν̈ ασ et ibid. 96, 2 d„2ον dν, drrre œꝓœᷣααιν αονς uνοοεουα

De particulae dis temporali usu.

Particulam dig, ut iam supra memoravi, in fronte enuntiatorum temporalium positam esse invenimus, si nihil refert diserte significari, id quod in enuntiatione temporali ex- pressum est aut eodem tempore aut prius factum esse, quam quod sententia primaria continetur, sed si legentis esse scriptor vult hoc recte iudicare et cognoscere, si sententiae coniunguntur quidem, sed altera alteri non subicitur, ita ut sententia temporalis speciem enuntiati primarii magis praebere videatur. Itaque manifestum est in omnibus enuntiatis ab ςσ incipientibus aoristum saepius occurrere, tempora autem ut ita dicam relativa non exstare, sed ubicunque imperfectum vel plusquamperfectum legitur, facile cognoscere licet haec tempora sui iuris esse, non hac de causa adhibita, quod scriptor verbi enuntiati primari rationem habuit. Quid in enuntiato tempor. imperfectum vel plusquamperfectum sibi velit, breviter ad singulos locos notabo.

In particula dg vim et comparativam et temporalem inesse, nos Germani mirari non debe- mus, quippe qui eadem ratione particula nostra„wie“ utamur. Si autem quaeras, quomodo fieri possit, ut eodem vocabulo utraque notio contineatur, quomodo altera in alteram transierit ita ut vix sentiatur, inspicias quaeso:

II, 93, 3 ⁵% d 0oOEey αες, α* S½α O0v..

VIII, 1, 4 de 8doεν αάτοςρ, α rοdν irg.

VIII, 8, 4 de d*&dose d⁵τοεςσ, α dοινιααινμιασφ ναυ⁹.

VIII, 27, 5 d πεαιs, atb sdoaoe rauta.

His locis nihil interest, num temporalem an comparativum sensum Farticoles dg tribuamus, aut vertamus„wie“ an„als“. Coniunctione autem zal omissa, certe nemo est qui dubitet, quin dde sit particula temporalis.

Praemittam ea exempla, in quibus enuntiatum per de introductum aoristum exhibet.

I g c. aoristo.

I, 9, 2* ⁴σ odxtr dexdοσ—.αοασ⁴α⁴οσ†σεε etc. I, 19; I, 27, 1 d„o dynyedl, raεανκέακνυ⁴αειο. III, 2 1; 28, 2;3 VIII, 70, 1; 96, 1 ubi legitur SA9e. . I, 29, 3 ⁸ G6 Wou dmνάνεε ⁄εν ε³ etovaTo r.αο 1 νvᷣ KOOι1νυν ναά a vieg

xdτος&ꝓπειπια⁴ινQĩο ά—- νανιαναα|x, œαν plusquamperfectum hic non est, id quod iam antecedens 2*