8

non est, satis est locis conlectis additamenta quae habenda videantur uncis designasse. Sunt autem haec:

I 9: 10 2„ vdo uνεέ⁴σν*τ⁶ τπτνοστεοον ſe„α doroνν πυιστσν οσυ νταντ α‿εε 41: Ou* T1ε 10010„ adro¹ dο⁶σ‿νουν Ʒυνπτσντ⁴α‿‿ τα‿εμοετν*α εοο⁶³οτμν εενν ꝓσέεσυυν. dr πέιν ⁷1νπιόασρμ⁴εννσ ⁷ οσ v6⁴αυ οντοε] Oν&—eν dον⁴εσονσαl 58: 036„ 00»„ drοmπων 0ο⁴⁴ε deειν⅔ν εœανro ⁵αν] ιενν 1 vije 1nrO0 dοονι υιαdeyεενοο; I 60: deεEoν[y⁴ο] ros dixxoraie erl.; I 66: XνένQꝙRỹ „dree ds 1edεν αμννει uπjs Cureiy 4uiν eο⁴eνν 2ο σειυκνένιστον πμπαι⁴ οέι dνουmρποαςσ εlναm „020⁴ερ⁴⁴⁵εο σeυνε⁴ ⁴οω I 77: 10„ ri* EAlddos dauενοιονdmοxeixrcg[de] 8E6010» Sx vijg n61&⁶σ τπQ. I 91:*ε ⁴έ‿εμ τουτον Luα, duvονεοντα. I 110: d³uslg elg 10 riς ανεασι 2Gu⁵εμμα eεένας*α τν τοοοQ ò-ͤSsE&αeν dmνdeoνouoe laur). I 112: 1»*π GG πινενν [*ανσαμιτμέ ⁴μm|ά˙σασςσ dνπμαοτον Ʒον⁴⁵⁶μεμνο νένεεοσσσα II 2: vn d So‿‿*f τ ddεσαα τα νενα [rd Aouoroysiroνοs] dnο†ανεεν εααά‿ οννον exeli orrodρφοννραηι πμάαρο uμυνρν½ dινεεοα εeν̈ᷣνν 100„ aloxfOυν εαἀ deυνι⁴ειν oi. II 3: d1m66, d A„να‿έο, 0010G 1 doxs*, 10„ dyαννα doꝓρασσι νoοαμεμάν Jαε εlνα diπιέαιομασιοmνμνενος sπέεν z dleres pp⁴ας. II 9: eις„αο Iore d*ον ſzoëνro] peyeynutroy. II 18: ³ oddey ày exoο[deε&α] ꝗuνναmρμρνρρρ εoοοσεοεtαν auτ½m. II 22: un¹„do Idious rode dyου ας roντουσ υmeο⁵ἀ[φε lα xxαι⁴‧ τυντ ννú ᷣmνπμππτεςασαο 16„ναυυν à⁶νm dα ουοιςινα ²αιτ⁴ 1υν dν³‿³αν[νοσιιννm]. III 13: 2 0l 06„ νοι τοʃαόάν n0Aν εαταρνέεν⁴́οντεε[dude] uœενμιμ. Tandem I 103: xl ο Trdvrν Ʒενασάπια⁴ον τιν Hννοων daeidενμμειν‿ łMxf⸗zdνοοι, ubi cum N ναerαᷣυe zεν BIArrν, C autem 1ον ενμνπαννν selov serva- verint, probabile est zνν πεμφναυν delendum esse. IIlud dubito an vitium ullum in vocabulo TTdvr lateat.

Restat varietas unius loci, qui nescio an suo modulo metiendus videatur, II 5: val Ersoa oldd al delν 1εατmννε, 1eO! d duee drενεέοστεμεοσοο τσmοων ννν⁴σνεe. Ibi praeterquam N codices C tradiderunt νοιιεέοεεεον öuelg. Ac tamen carere non possumus nec conparativo nec pronomine. Quare sic existimo: in veterrimo archetypo oblitteratam pronominis formam, in nostrorum librorum archetypo supra versum recte adscriptam fuisse, unde in nostra exemplaria ita manaverit, ut in duobus exemplis ex archetypo derivatis diversam sedem obtineret.

Sicut unus dumtaxat locus in dubio relinquitur, ita ceteri omnes meae opinioni, quam supra posui, aut omnino suffragantur aut saltem non adversantur. Hoc ego fortunae ludibrio attribuere non ausim. Quem ad modum in grammaticorum studiis, qui oratorum reliquias vel explicarent vel recognoscerent, certa quaedam doctrina, ita in vitiorum varietate et codicum propagine ratio nescio quae dominatur. Hanc ut indagemus ac describamus, tandem aliquando tempus, philolo- gorum quidem officium est, quod defugere non possimus.

Ac si probabilia videbuntur, quae de codicum Dinarcheorum origine adhuc mihi disputata sunt, inde non modo efficitur, ut multa etiam emblemata ex istis orationibus tollenda relinquantur, quae ex archetypo eodem ac non diverso loco in nostra exemplaria influxerint, sed illud etiam docemur, Oxoniensi libro(N) etsi magnam at non nimiam fidem haberi oportere. Atque hanc rem altera mihi quaestiuncula disceptandam esse putaveram.