7

Quicumque graece sciunt, notum est Atticam fuisse dicendi formulam ν△ dsia 06al, quam brevitatem cum dixi supplerent Graeci grammatici explicaverunt, cf. Dindorf in Steph. Thes. s. v. dE&ld. Quid igitur, si I 65 reperitur in N: vνν deεice dévra dtwnr, at in C: 1i dεlα diu*ν drc? Quid? Unum aliquem codicem etiamnune per omnia aspreta sequi quam ex librorum superstitum conparatione archetypi naturam et originem divinare malumus? Quo usque tandem huiuscemodi additamentis elegantiam veterum oratorum ac brevitatem inquinari patiemur?

I 34: ꝓ•ꝗꝑmμ ν dαασα di οοςα εν εeνοωm) νν 1τοειυν ετοοdοταςσ α μινν τνν πααά ονοσι TOdy μαααιυν⁷οσιμνιιmμάεετα2⁴ονð:ναι τ τπαηιεστσάνντπꝛ αάηχόμ. Ita N, at C: 10⁵eάν εααησσν ꝙτινν maοειοτμιάGν⁴εουνν(nonnulli rrεοιειασρτσιάννντιπ). Veri igitur simillimum 1Qπeνν ναάeάχαα eiciendum esse, si cum sententiae ratio tum dicendi consuetudo patiatur. Atque ita res se habet. Nam cum Ale- xander in remotissimis Persarum regni oris versabatur, Graeci erant qui libertatem quidem sibi vindicandam putarent, at calamitates aut miserias sentiebant nullas, rerum condicione ea, quae tum erat, non acquiescebant, d⁊ν ⁹⁶eνι⁴κρμeνι τονς ταοσι Ctιασeνμ⁴αισα, ecf. Aesch. III 132, 165 sq. Accedit quod ex usu sermonis Attici illo additamento facile caremus, cf. Aeschyl. Prom. 218: „odrεοd du 4oο τ̈ννσ—mπησαχςοοσπσαειν ταεε ⁸ανεένν εlα»l., Agam. 1012: Hou 1⁴ opjora 105„ ITr.ε☚⁵ασρσέ⁶εε 1α᷑ ια Isocr. VI 60: 11 ϑασινασοεν e τά᷑ ννν ααάνρεστεισεει Viꝓerai reya uεrdoraον Quorum ad exemplorum similitudinem Dinarchi oratio sic emendanda videtur:„ο△όένειιε μειειαι*ουν 11να τ⁴ιυνντ πμπαανειςσατιινπν.

I 24:„*⁴ 0⁴ν ⁷1εο⁸εν,[—„ε⁴], ⁴αμαος olroc ν odνr⁹olrOd⁴] dνπα‿υνμμέ, eis Srοιςσρεμνασεν ³ρσν ³⁶μιμαν dmνοοαte].

Inverso ordine scriptum exstat in C partim 0xνρασς oòτωπαι eO¶⁷νιμννν(A Dobsoni) partim 0lur Oεςσ ν‿υηιαμέιννν ονταιαα. Ex his varietatibus probabilius videtur oorcg delendum esse, ni dissensu illo qui inter A et ceteros eiusdem familiae libros intercedit, hoc potius probaretur codicum varietates parum accurate esse transcriptas. Nam cum Thebanorum miserabilem interitum paucis versibus ante vivida oratione Dinarchus descripserit, relinquitur ut deinceps oratione audi- torum mentes ad illam descriptionem revocentur. Atque hoc fiet, si olxr νς adverbio eiecto solum obrog reposueris.

I 2: dnloOεmμον ⁷1μ‿νν ᷣAα‿οο ταά ταõm'ν νωννιέτοωμμέμννοςσ dνa ινα̈νον iro oddele mdore„syovey&y v 1r61e4, XOνf ⁴σ la‿ν ταααςαρeκηεκ⁴εινεςσ⁵σέι, τπυινεον ⁴ν ſτoς Aιπηαοσνο m⁷εα Gνꝗνοοννν εετέν, 105 ατ‿ανν εννοςσ ππεεοαιπινπντπιυινανμνꝑꝙο‿—ν⁴αςο να ενον⁴εννμμεν dναμέαςσ, daν Lα αμάdον dyiνσϑνεέι τμαόαοοέ νν⁴e⁷εενοι, diς πιον ε‿υιν αυιτισν ε0ονmμαενν.

Omnium primum sublatum oportuit esse ro?c 1oεπαοας quod, cum praecesserit umπο⁴ιπmπων nuuty, nimis molestum ac putidum est. Atque haec coniectura satis validas vires trahit ex codicum varietate, qui partim 1ο 10mQπαςαm*1⁶αμεν(N) partim„ℳαεν τοες 1ιπμονςσ(C) conlocata habent.

Multo vero memorabilius est illud quod sequitur emblema. Nam 1αοοπένιυνν,ιτμνοο particio pium praesentis temporis propter doyiciε verum non esse, iam dudum a Kleynio animadver- sum, a Blassio concessum est. Nec ista forma participialis satis tuta est. Nam in A T.◻☛ά νοέ., in N αοοεσιναιινενοο repertum est, unde elicias facillime I.ασοσεσυρνυιμμν. Quodsi simul dον dοylcyo9'e in N, in C doyεενοοε νέo» scriptum inesse cogitaveris, quid tandem quaeso restat quam ut corrigatur: od„d⁴ο να ενον³‿μνμε uεααας, da* αν μον επιαεοοιπιννιαιαμ⁵ Hoc quidem iam alia via repperit Blass.

Ceteris locis omnibus additamenta, quae varia in codicum familiis sede deteguntur, parva et usu trita sunt: modo verbi elyœzl aliqua forma, modo pronomen aliquod personale, modo pro- nominum obrog et adròg casus obliqui adiecti reperiuntur. Quae omnia multis disserere opus