5

mors ygyoνe 1i r6ler. Qua in sententiarum conformatione odνds mmore aut ineptum aut languidum est. Quodsi contuleris hane similitudinem orationis apud Aesch. III 56: 60 d' 00 x% dlyoue ασόντας dνννi Ʒασουσασ ο⁴dεdς πτπνοε εέιέννναι ττηοςσ eννα dννμdαοωνπ ναιασμαςσασρꝙν ορμάιεμνονε, facile sentias ad hoc exemplum emendari debere: Aiᷣ νοο oudeis αe„éονε*α οet, vel cum Hirschigio„yeyοvε r 7101e¹.

II 9:„ατο⁴ ꝓονυνναάοι-να roıτον»⁵αεινν[ϑανoαe ²]s, do did ̈ν πww⁰Gοσe eic 16 deG,⁴ααυηνm,οοσν ενεισέεdεν,&xe? d' πσρ roig er 1⁴ανe ³ιων dνϑνόινινενταάανουσοι d⸗πνν 4ενοςσσ οντινσ εs α—Gννο⁶εο ε⁴οεεν, dre 16„ꝗo%&νεν τινν υν e‿ασνοσσασαι τονς ⁷οας. Nihil antea orator disseruit de ingenio Aristogitonis, probatum ivit istum hominem ex omnium scelerum conluvione natum esse, ut homo scelestissimus vel a nequissimis carceris conlegis sperneretur. Atque huiuscemodi hominem non dubitamus, quo sit ingenio, sed quo illum numero ducamus nescii sumus. Haec aperta et plana sententia evadit, si deleveris verba supra uncis notata. Reliquum additamentum variam in codicibus sedem obtinuit: N didvoοαeν εꝓεεν, O SXelν dιeνοσσ praestat.

I 107:*ναιειοQ nuuse 1a i uuereα—να nod? doꝓα εαιαν εεατπdει νκασαατασνοσυε d diæiα υαιεεε⁵νυιιν ερ⁶νεεν, ενναννοας οdag sxειαν παωοαυνmποοω⸗ ν‿αςm oανα ενα⁴αονεεν „.⁹ϑιοτσνιτνν. Ibi codicum genus unum S½elν τππονοεε νπάἀera=, alterum roujdei derag&Xet» ex- hibet. Additamentum autem quod indicavimus manifestum esse existimo. Quid enim? Utrum fortius et aptius est obiectum, xdyrag an ziν*» επ ⁄½ꝛ, quod nomen propter dativum menti obver- satur. Utra porro res melius praedicatur o,½„de SAida SXetον, ipsa ναςα an Tcreg nescio qui? Dubium esse non potest, credo, quin hoc quidem loco grammaticorum interpretatio vel explicatio librarios ad interpolandam orationem et infirmandam subegerit. Illud ambigitur, utrum mdrag solum an nowist simul(codd. ipsi ou⁵ere) eiciendum videatur. Utrumque vocabulum ut deleatur, concinnitas orationis mihi flagitare videtur. Nam infinitivus verbo œraorνσαα subie- ctus Atticae conveniens est dictioni, cf. Krueger ad Thuc. I 140, 6, ubi II 84, 2; VI 16, 6 ad- lata sunt. Cui extremo exemplo: Aaxsdaιονεονςσσέ mμαρσν νπμμινασννπναάτεοτιιοασ εέάν Mavrtveig ν 160» dnderν dyνεοασαςασν, quem ad modum scholion adscriptum exstat: dyrl 10 Sv ⁴ιέσ Juss dyadν, sic in Dinarchi archetypo hoc fere scholion fuisse conicio: dyr! 105 rouνσερει πανταel. Ceterum diiunctio sententiarum duarum ea est, ut unam particulam i pro v non sufficere facile appareat. Quare universam sententiarum ronplexionem hunc ferme in modum explicari et emendari posse arbitror: zνοꝙαα ⁴ο dnmra leoren] ig du⸗ öy al reνrααέαιοι α 104004 ovr eg 21„ dmdns rijg 6⁴lεςσ σσσνσν˙οεασν εν τα‿ς αεοιν eνere:*„⁴ο(v oodd.) rijtueoo iusoa [xα ν õνμεινεοσ vigocl y(om. codd.) mo doqdneia 15 6 1&⁴*τκασναιαάαασνσέι, 2⁴ dixa dνμιέ 69 46νερντmνακρενει³ιν ⁷ uoxdneds Anidag xειυν, oααννα Su- 59„.σιστασανρεσνν.

I 109: r10„d ⅜ dοναιτεᷣοον εεεςαντe iν Ʒαοσφ„ oObrog elg rous vudͥuoug ai- „ου—oαααντα ποαετν

Quam ibi incerta est perieulorum conmemoratio! Aut in universum debuerat orator peri- cula significare, quod si vellet eig*εν⁴νονσ scripsisset, aut certa quaedam pericula denotare, vel superata, cui rei rebugnat praesens tempus αονοmνeOν, vel instantia, quae descripsisset quodam adiectivo, velut sl 1od⁹&oς³το ννσοα. Sed omnis periculi notio abhorret a sententiae ratione. Demosthenem orator negat misericordia iudicum dignum esse, quia patriam ipse miseram effecerit. Fuerat igitur in prisco archetypo aut vitium aut lacuna, quam librarii male explerent. Atque hoc ita esse adducor nostrorum testimoniis codicum, quorum unum genus