4

1010»„... 2R ₰ 4αμσασφρ ε νκ IIeOνοννννσGωeνQð¶gcne]; Variant codices: N ordinem verborum illum refert, qui supra est, C praestant haec: 1i d⅜eν εασαεᷣ πτσ⁷σσασιι εέεtvous rode dνdα. Atque istam varietatem ex interpretamento ortam esse, facile hac ratione conligitur.

Populi scito adversus Arthemium recitando maiorum quanta in ulciscendo proditorum scelere severitas fuisset, Dinarchus modo denique conprobaverat. Quo facto maiorum notitia et recordatio etiam nunc in auditorum mentibus fixa haeret. Quare oratori sine obscuritatis vitio hunc in modum pergere licet: xαdᷣerοο, ꝗbASαοο, τ ν oεοϑισσι—επμοινασαασι(sc. maiores) 4 6νναςι qrOœτνν⁶ν⅓νmντη‿⁴. Atque haec dicendi brevitate simul omnis vis orationis contorquetur in novas illas notiones 1.*βσνταςσ oοτοσσσσσπνꝙ-8l Quibus progreditur verbis oratio, in his ipsis continetur ictus et spiritus. Nec profecto quia relativum subiungitur enuntiatum, ideo demonstrativum oportuit esse adiectum.

Exemplorum huiusce depravationis ingentem numerum, qui desideraverit, facile invenerit, si codicem X orationis de corona conferat cum reliquis codicibus, cf.§ 34. 229. 17. 35.

Emblema autem illud, quod in extrema sententiarum conplexione supra mihi notatum est, dudum deprensum ac sublatum est ab I. Bekkero Ch. Wurmio Turicensibus Blassio, qua de re nihil attinet disserere.

II 16: T0⁵ςᷣ 00 5νεετννιι πμνεμοιι τουτιν ꝙνναον τπτον μέεννα˙Ʒ εᷣrασσ(xκααeσεασ dyuoοσς[εατ⁴d τ τονσυνς dος ττοιοιιμνιμνο,&ri dοσσ αναρανον μꝶrd aνυ³αε̈νέάα εα*νeνννοσe⁸ε mε! 10ν τ0νεμ⁴ἀεν, A o0ëroy elv.

Primum mihi vitium videtur inesse in indicativis modis Aëyet*α„iνꝓννωοονν Nam consue- tudo exsecrandi aut praesens describitur aut superiore tempore facta narratur: illud quidem requirebat sy cum coniunctivis, hoc el particulam subiunctis optativis; tertium ullum non relin- quitur. Ex verbo autem eyiyvοxo satis apparet, Dinarchum non praesentem, sed maiorum morem referre et praedicare. Inde optativos restitui debere elucet: æl τιςι ³εέοα Lauι⁵ἀνρρνν μεε⁶ raæĩνꝑντσα ⁶έωι Qαάαν*τμιυνισντσο—πμεοον-rGνν ποασηeναμαἀνν.

Quid autem sibi vult œrd 16⁵e τνQυνν Quid? Scelestos homines Athenienses exse- crabantur omnibus in contionibus, an tum demum, cum oratores auro corruptos esse accepissent? Verte quaeso istam sententiam: omni in contione scelestis hominibus Athenienses mala inpre- cabantur, si quidem auro accepto aliquis de republica consulere pergeret, uti is sacer esset!

Quodsi in N vαrd 1ον τνυνν deρς αιν⁵νννοα, in C dods 1⁸οπκεηνο ναηνι‿⁴‿ εμ̈νν ττοννο traditum accipimus, quis tandem qubitabit verbis istis xœr⁴ 2νυ ετmπηοαe eiectis rotundam et absolutam sententiam concludere? Ac si orator pergit: ⁶ν ντο vOν ασπσιν‿⁴οαοεονεtενν hoc si quis nomen proprium a suo pronomine seiunctum deleri voluerit, audaciae et temeritatis noxam minus iam audiat. Isocr. IV 4: G„ εlg 05r6 S0ιmο.

II 15: 10„ ds*ατ⁴οαστον τον τν, d Gdyααιν μέν dJ*ες ο⁴⁴⁶‿ε πένμαοε πιααο⁵νκεκν ε O 009 17y 110 1„ 1τ0008 111v9s,*αlν ν τι υυνας ε&νιν, dεrs; Membra inter se opposita vitiosam esse hanc orationem arguunt. IIla enim haec contraria sibi enuntiata requirunt: Aristogitona nihil, ex quo ad rempublicam accesserit, utilitatis attulisse, damni quod potuerit. At quod nunc legitur odde αοsε in contrario subiunctum habere debuit dei. Quoniam autem in N 0d³ειeσe⁵ menoinxey, in C remπονενν de οore extare dicitur, cum orator non aoristo sed perfecto tem- pore utendum putaverit, nec cum Blassio oddε aiνοe eroiey nec cum Bekkero ouds oude- Tdmore nec cum Wurmio aut Cobeto odudεν παννοs, sed simpliciter scribendum esse probabilius est: dyασνρναμένν νυμμς ο⁶εέων νπααω παεᷣαονε. Admonet me haec emendatio, si qua est, alterius loci, qui est I 2: àmποmαηον εμτιν, ˙ντνναυη‿οι, να τάανονο—ναωυνιενιοσέμνωσι deςινασ ετηιτοννιον νμμοωςο dd