3

scriptorum indefessa lectio suppeditaret. Ita factum est, ut alii loci pro librariorum super. stitione vitiarentur, alii vitio vacarent. Veluti Thucyd. VI 77 ornate ac graviter Hermocrates dicit: Euοτρασφςμννες ⁵‿που³⁶ι‿ε αιτνοιυιμ⁴τεον§εεaιν αάo ört Odæ Toveg dde eiolv, at c. 91 Alcibiades infracte: ö⁴εααοασ ι ναστοασeσρνεςσ ςιοοοιm] εαάα ννν ο 1πμεοιωέυνυαντο, ubi quis credat Thucydidis Alcibiadem oratorem grande atque electum verbum vulgaris dictionis adiectione ipsum extinxisse simulque numero oratorio sublato particulae d» et optativi modi coniunctionem solvisse?

II 6: dreO* ri Soudse d*πρσάαααασ, dν μέν ⁷εμεκνς O ννοοο déεκα dre 1⁶ 50⁶ ceναανέ⁴ιεμν dmνμαμν. d³πρ τα dιωεπσ⁵t Soraνν õcKnr AOioroyetro*οs dnονρꝓασσασεςσ—, dy dν ταατονσ 1uν.. Soaxta sindy araα⁵*—f, wv6 cl Od delς 0dd Tocœ τπωαο⁴α τυι doεo‿ddν peyern.

Hunc in modum Blassius emendari posse putavit. Nam pro œꝛ 0d dενυαοσςσ° 1oαœσm‚ quae est illius coniectura, exstat in NA α ddele d³s, in reliquis libris xal² 0ddelg raοτ* 11018 3084 ͥoö. Omnium primum tenendum est, de uno eodemque subiecto(ν ũ oudfs dναπ- .ασαασ) simplici illo contrario argumento duo praedicari: inde apparet novum et diversum sequi non posse subiectum(*ανν οοααστο. dπααααασ. Quam ob rem facere non possum quin sanum Dobraei laudem iudicium, qui istue additamentum eiecerit, mirer vero Maetzneri et Blassi timo- rem, quod alterum eπ⁶αες delevisse satis habeant. Similitudinem videlicet ille attulit III 5: 8yG de ee eee ee v lreσραα, 0 ν mϑeφνεέςα εοινi εbdeie lal zard OiAoxleoν„yμεέιναραιm αἀ⁵ rl.

Ibi vero oppositio membrorum vehemens et particula adversativa interpolationis fraudem coarguit. Quodsi neutro loco oratio suspicione vacua, altero autem, quem priorem adscripsi, vitium manifestum est, constantia critica requirit, ut similitudinem potius ex interpretando inter- polationis quam infantiae oratoris subesse opinemur.

III 12 Blass haec edidit: Mεoνἀας ι εrdate ororny dop dd⁴νν ακεκαεέειοοτοωννηιαιινσ 00%&ι d, 1μαιεεοο α 1ομαέανοο d νν 0:8 dude iorty, dπέμ⁴oο α πο⁴ουννει τσ η [dνιμειέεοας] ⁷π5τνα̈νιαωοισςα εςεαπνα.

At in N legitur zů⁷¹ εεrεοασς νενεονεεασςσ, in C ri yeαονεασ*νιιανι

Ego nec hoc nec illo modo significari posse credo praetoriam dignitatem, sed principatum Atheniensium. Nec vero Philocles auro corruptus Atheniensium principatum prodidit, sed muneris praetorii dignitatem.(Quae sententia plane existit, ubi codicum varietate usus restitueris 10 zijc yerlονdas dsεααιμαα. Jam non populi»yeuον⁵α, sed unius viri, i. e. ducis„εεννα facile intellegitur.

Mirum est illud quod III 16 de iudicum consessu effertur: r0*παοαάς ε&ee ſdnεeννυ 100» Ev 1f 6Aet dirαυν.

Nam iuris iudiciorumque iudices esse arbitros, cur dixerit orator, facile conprehendo; cur omnis iuris omniumque iudiciorum illos esse arbitros contenderit, equidem mente non adsequor. Nihil tamen mutaverim, nisi in conlocatione vocabuli illius suspecti codices variare videam. Nam sicut N dmi⁴eνν ⁶νν εν* 6164, sic C 100„&y s ddet dadero praebent. Haud absimile est illud vitium, quod I 2 ab Kleynio sublatum est: Sr-eira 1⁶ν τↄτοεοσσαάσα τἀ*ουν⁴ἀ ησ 1τππ5εαουςσ [dm doνοσ] dixcia, ubi universae civitatis notio nec dicendi consuetudini conveniens et ratione aliena est.

II 26: irοαν ⁴ειτηννα☚εοι ε⁷ ν εσνε leeεtνοωαα τοος edεοασς—] o,i laßd'rag) roæ- 1j0) d1Oᷣν πεετν ε&xαυνναινν ςςσς dεν⁶mρκιανον π‿ oε ν απτι ο⁴³οςο να⁴σέσοσασ, 1ν αƷ-

1*