7

Quomque supra(p. 1) vidimus in omnibus inscriptionibus antiquissimis esse. Ex illa forma provenit cumque, cunque. Est et ipsum aecusativus, pertinens ad quisque, et significat quoque tempore. Fere semper adhaeret pronominibus vel adverbiis relativis, quibus notionem attribuit universitatis. Sunt quicunque, utercunque, qualiscunque, quantuscunque, quotuscunquò, quot- cunque, quandocunque, quum... cunquę(Lucr. 2, 114), quomodocunque, quocunque, ubieunque undecunque, utcunque. Valet idem quod nostrum immer et anglicum ever, et quicunque réspon- det nostro wer immer, anglicô whoever. Graeci. quoque dei eodem modoncum„Pronomine relativo junxerunt. Plato Gorg. 480 C. u τνν⁷ ςσ ⅞ del Pedn ruyxdvn ddinuν. Theaet. 146 A. 0 ½ duαετde vcrl de d del drααον⁴ν*, ibid. 197 D. 5y dν ded ²εμιαme, OQunque, id quod in quomodocunque jam vidimus, non raro uno vel Dluiibws verbis a relativo est separd- tum(cf. Neue Lat. Formenl. 2, 176, Hand Tursell. 2, 175, Ferd. Schulz Gramm.§ 89) atque in vetustissimis titulis(v. p. 1) saepe etiam tum, quum pronomen relativum proxime praecedit, intervallo ab eo sejunctum apparet. Viri docti igitur, si veram hujus adverbii naturam per- spexissent, non tantas difficultates, créedo, invonissent i in jis locis, in quibus adverbium cunque vel sine vocabulo relativo se ostendit vel cum eo connecti non potest. Hujusmodi exempla sunt Hor. Carm. 1, 32 O decus Phoebi et dapibus supremi grata testudo Jovis, o laborum dulce lenimen, mihi cunque salve rite vocanti. Lucr. 5, 312 Denique non monimenta virum dilapsa videmus? Quaerere proporro sibi cunque senescere credas. Id. 2, 20 Pauca videmus esse opus omnino, quae demant cunque dolorem. Id. 3, 549 Velut aures atque oculi sunt atque alii sensus, qui vitam cunque gubernant. Id. 6, 84 Sunt tempestates et fulmina clara canenda, quid aciant, et qua de causa cunque ferantur. Qua de causa hic interrogativum esse nulloquée modo cum adv. cunque posse conjungi manifestum est. Omnino sic est intelligendum, ut quo- que temporè in Cic. Divin. 2, 9§ 24 Sin autem certum est, quid quaque de re quoque tempore futurum sit, quid est quod me adjuvent haruspices, quum res tristissimas portendi dixerunt?

Quomquam vel cunquam non repperi, attamen has formas adverbio unquam subesse certum mihi videtur. Cunquam amisit c, quemadmodum ubi(cf. si-cubi), unde(cf. si-cunde), utrum (cf. ionic. 6 τκοο) Descendit a quisquam et significat quoquam vel potius ullo tempore. Quae origo causa est, cur in sententiis vel, negatiyis vel universe, ac dubitanter affirmantibus locum habeat sicut quisquam. Cic. Tusc. Quaest. 1, 41§ 99 Nec enim cuiquam bono mali quicquam evenire potest nec vivo nec mortuo, nec unquam ejus res a dis immortalibus neglegentur. Id. in Verr. 2, 6§ 17. Non recuso, quin ita me audiatis, ut, si cuiquam generi hominum sivo Siculorum sive nostrorum civium, si cuiquam ordini sive aratorum sive pecuariorum sive mercatorum probatus sit, si non horum omnium communis hostis praedoque fuerit, si cuiquam denique ulla in re unquam temperaverit: ut vos quoque ei temperetis. Idi pro Cael. 5,§ 12 Neque ego unquam fuisse tale monstrum in terris ullum puto! Id. in Verr. 5, 2,§ 5 Nos enim nihil unquam prorsus audivimus. Id. de Harusp. Resp. 17§ 37 Quod quidemi sacrificium ante P. Glodium nemo omni memoria violavit, nemo unquam adiit. Id. Cat. Maj. 19§˙69 Nec practeritum tempus unquam revertitur nee quid sequatur sciri potest. Id. de Nat, Deor. 1, 41§ 116 An quic- quam eximium potest esse in ea natura, quae sua voluptate laetans nihil neclactura sit unquam neque agat neque egerit? Id. Ep. ad Fam. 5, 21§ 2 Ego enim is sum, qui nihil unquam mea potius quam meorum civium causa fecerim. Caes. B. G. 1, 41 Sen neque unquam dubitasse neque timuisse. Ibid. 3, 28 Morini Menapiique supererant, qui in armis essent neque ad eum unquam legatos de pate misissent. Ibid. 5, 17 Neque post id tempus unquam summis nobiscum copiis hostes contenderunt. Corn. Nep. Milt. 5 Nulla unquam tam exigua manus tantas opes prostravit.