30

in oratione Neptuni l. I. repetantur ι⁶ νν το„Oν eεμεμνιαανιmτιςασσρσα μμ̈ν³ εᷣεταν oιανα ⁴σσοσσπσαmoHJÜεεαασια τ μμεηοωε, 10 ε ϑιέιμενα, τ μεκννeε, 2d 1 1εε⁴ν, d dε εεεεν), altero loco pag. 922, 39, ubi ipsa Homeri verba laudat,„odν⁶ς έ Ʒeάe dνονε νμάαηααςανμν drιι πτονιιαμοο μα' stsi« indicativum scripsit. Sic enim expressit ed. Rom., non ut ed. Li- psiensis εειε⁵εν.

Ad hoc non modo(v. Heyne) in vett. editionibus Flor., Aldd., Rom., sed etiam in codd. Mori, Cant., Harlejanis(sic) a Th. Bentlejo collatis(v. Ernesti), Vrat. b. a. pr. m. et A(i. e. Ernestii Vratislaviensi), Vindob. 39(v. Alter, qui nil discrepantiae ex aliis codd. affert), clare scriptum est leενet. Accedit Man. Moschopulus, qui in v. SFεννιο(v. supra conspectum) hunc ipsum Homeri locum adscripsit, ut indicativi formam εαιεα comprobaret.— In optimis vero libris idem apparet, quod Eustathii commentarius servavit, εϑε. Sic Venet. et Townlejanus(in hoc s. m. superscripsit- tee). Haec scriptura autem eam ob causam aptissima est, quod hic aliter ac vulgo apud Homerum fit, forma ⁴εο⁵εα longa penultima proferenda est. Constat enim cf. Bast comment. palaeogr. in Greg. Cor. ed. Schaef. pag. 720,»in vetustis codicibus certas „quasdam voces ex more antiquissimo diphthongum et habere scriptam pro simplici 7, quando vhaec vocalis producitur. Sic cod. Palat. elet dat pro leννtet in hoc versu„Myvler d ⁶ν, „orœις επαἀ‿ ⁶σ⁷‿σν εέπιννꝙwꝛτμοις— MHvlo autem non minus quam uεϑιτι ocalem iota ancipi- tem habet v. Arcad.. z. pag. 164, 28(v. s. extr. p. 6). Et ne illius consuetudinis scribendi ex ipso Veneto Iliadis codice exemplum desit, laudo II. VI, 407.οloes pro&⁴οσυνα.

Tamen, quamvis forma ε οεeι sive uενοeε certissima sit, quaeritur, num ad sensum Ho- merici versus indicativus praesentis recte respondeat. Neptunus a v. 91 principes quosdam Grae- corum, ut Teucrum, Leitum, alios alloquitur, ut animos eorum ad pugnam incendat. Trojanorum victoriam, Graecorum fugam v. 108 sqq. descripserat»voò ds νς ιοο zd„ enl 1)u! 1d ½οντα*νQνα̈ωνννι τπυάς6ενννυι εονμοοννσ⁶ τe 4αν, 2elv soioeνe dAεαένανεμνμέν ode ⁵εινοωιυασσ mnν 6 εναυνμ⁴ οσσν, ꝭdd ersteoyraro wν arde. Tum paucis Agamemnonem excusat et v. 116 pergit: dree d'oduνeᷣr, 2α μεαεeεe ⁶οι⁴⁶ος dxi rdreg dισισοαεϋννe dvc Grασασςιν. 0dd αν εέꝓνα ε dνοσι μσνααᷣμνν, bdri πονλαιοιο uεᷣ εεν 1 à⁴αν du ⁸ veεμεασασενμασα ππωενοιε vijOe. Ernestius ad verba diductis literis expressa:»Lautus plane ad h. I. Spondanus: „Quem virum, quaeso, intelligit Neptunus ete.« Et sane, fere inepta Neptunus loqueretur, si verbum ad verbum cum Ernestio vertas, neque vero ego objurgaverim, qui pugnam detrectet, „»quum imbellis sit.« Ita enim ignavus ipsa ignavia quasi excusaretur. Neptuni vero sententia haec est»quicunque ignavus pugnam detrectat, mitto eum; id genus hominem non objurgaverim; „»vos, principes Graecorum, increpo; vestram reprehendo negligentiam.“ Optativo si locum concedas, duplex interpretandi ratio relinquitur. Aut enim Neptunus hominem ignavum quen- dam, qui bellum detrectet, quasi cogitatione sibi fingit, ita ut hic unus homo sit generis sui exemplum. Similes sunt loci II., 91— 96 et Od. α, 228. 229. Ita vertendum esset»non objurgaverim ignavum h., si quem pugna desistentem deprehendero.« Sed hoc alienum foret ab iis, quae ipse Neptunus supra dixerat. Omnes jam fugerant, pugnam detrectaverant. Aut Neptunus, non futura animo fingens, sed praesentem ignaviam increpans, generali illa optativi significatione utitur„quodcunque ignavorum hominum pugna desistentium cogitatione complecteris, nullius ob- jurgabo inertiam« wer nur feige den Kampf aufgeben mag, keinen werde ich tadeln. Ad gene- ralem hanc optativi significationem, quae in paeteritis rebus saepe iterativam, quam dicunt, vim efficit, cferas O, 731; B, 188; M, 268 et in futura re Od. z, 511. Quodsi altera haec optativi ratio in Iliadis loco, de quo agitur, ferri potest, tamen nemo erit, qui optativum indicativo