29

rum lectionum causa fuit, quarum altera οooœ'ανe ad rdsεre*⁸ανι(infra 455) ficta est, altera antiquae scripturae vestigia premit neque hiatum efficit, quum vocalis longa ante dνα corripiatur, ut in Xoνυαασει να συάνιτιορ II. A, 15. Hanc igitur, si alterutra deligenda erit, prae- feres.— Hac sola via intelligitur 1) cur boni auctores, ut Herodianus, erooqavekoag scripserint, quod ob antecedens vit nemo ex duali finxisset 2) cur Aristarchus sive Aristarchei haesitaverint, utrum 7r00œεere an rr00xrεloœ praeferrent. Fac alterutrum traditum fuisse neque cuiquam mutare quid in mentem venisset(13). Rationem vero Aristarcheae critices tanta severitate rariores dialectorum formas et a poetae usu alienas improbantis etiam hoc loco cognosces. Certe clare apparet illa in verbis scholiorum ad h. l., quibus eτοοσαννεσασς excluditur„»sοπται à⁸&νοασασσν Al⁴οον 48 10 Acytérag(ãg?) viodg(Pindar. Ol. I, 89) V. Gmπ△0⁴έ●–οοσν ϑς τ⁶ 1⁴οντο τπαά⁴ 1 nouντm. A.

.

IV. De forma εαι Excursus ad pag. 6, l. 27 sqq. et l. 33.

Vocalem in v.*αμ⁵αα longam esse praeter Etym. M.(v. s. p. 6, l. 34 sqq.) etiam Homeri epime- rismi apud Cram. Tom. I, p. 276(v. s. p. 6, l. 27 sqd.) praecipiunt. Qui igitur fit, ut hodie exemplum hujus verbi iota litera producta in Homeri carminibus non inveniatur? Quia eo loco, quo tertia persona praesentis ⁴εε⁴εα N, 118 antiquo tempore longa vocali proferebatur, Stephanus correxit usdel’, eumque praeter Heynium et Alterum omnes, quod sciam, editores secuti sunt. Nos, si contra tantum virorum doctorum consensum 2εο⁵et restituere conamur, non possumus, quin pri- mum examinemus, quo auctore Stephani lectio nitatur, deinde num significatio indicativi sententiae Homerici versus conveniat.

Heyne suspicatur Stephanum optativi formam εεκοεειν induxisse ex editionibus Plutarchi, qui in libello de discr. amici et adulatoris hunc locum Homericum laudat. Eundem modum legit Spitzner I. l. in Reiskiana Plutarchi editione. Et revera in nonnullis editionibus, quae mihi ad manus erant, Basileensi, Hutteniana, Tauchnitziana idem εdo'ein inveni, quamquam in Wyttenbachi commen- tariis a Schaefero repetitis(textum ipsum inspicere non potui) neque lectionis varietas neque quid- quam discrepantiae, quod inter Plutarchi et Homeri verba esset, commemoratur. Quo magis miror, Krigelium, qui critico apparatu instructus singulari editione illum Plutarchi libellum Lipsiae 1775 edidit, in c. 48, pag. 150,§. 370 eεκαee scripsisse, etsi alterius lectionis in annotatione ne verbo quidem mentionem faciat. Ac si fortuito id accidisse putes, quid est, quod Alterus in ed. Hom. vol. II, pag. 579 et vol. III, pag. 601 testatur in Plutarchi cod. Vindob. membranac. sec. X. CXXXIX sec. Nessel. eodem loco scriptum inveniri 4ο1εi. In Plutarchi igitur libro certum auctorem, qui optativum tueretur, invenire non potui. In Homeri vero libris vel commentariis ejusdem formae fidem esse levissimam pro certo affirmaverim. Idem enim Eu- stathius, qui solus optativum exhibet(pag. 923, 6 enumerans, quoties ejusdem verbi formae

(13) De verborum xgopærévre, rdpéyre masculina forma Arrude(cf. Eustath. 723, 16) pro femininis usurpata v. Herm. ad Vig. n. 51, p. 715. 716 et Bernhardy gramm. A. 79 ad p. 429. 430. Ne quis aoowavelda hic ob adyyve, quod infra v. 455 scriptum est, plane excludere et omnia ejusmodi ad unam normam dirigere velit, laudo Soph. Oed. C. 1676 766„re val zasouda. Ceterum epicorum usus in plurali numero non prorsus consentit cum posteriorum scriptorum consuetudine. Quod enim II. B, 88 est 4 onεdoy Atticos dicere oportuit 9 Toutroy, non 29 Toler.