rrgopæyéyre, „

arpopœveida,

nορQ☛G(86.

28—

dubia sequamur? Aristarchi auctoritatem, quae utri formae faveat, vix dubitabis. Kezlnyores enim i. e. antiquam scripturam pro vexlνναυυes non modo in M, 125 cod. Townlejanus(v. Heyne ad h. l.) exhibet—»qui Aristarcheam lectionem diligentius servat, quam ceteri codices«(verba Heynii in Tom. III, pag. C extrema), sed etiam Vindob. cod. V in II, 430, quem Spitzner ep. ad Godofr. Herm. p. 2 bonitate Veneto fere parem, Heyne Tom. III, p. XIV melioris commatis codicem nominat. Accedunt praeter posterius scholion A et scholion V ad II, 430 egregii codicis Harlej. schol. ad 4⁴⁴, 256; F, 30 et schol. Ambros. Q. ad h. l.— Minoris facio, quod in cod. Vr. tribus Iliadis locis M, 125; P, 756 et 759 et in edd. antiquis F. A. I. v. Ernesti ad M, 125 idem vexdnydreg invenitur.— Inprimis vero mihi fidem facit ipsa hujus formae natura, quippe quae vere Aristarchea esse videatur. Est enim illa ad Homericum usum accommodata,— eακ⁴ννοεας ut reroννοντας sive reroοννυταςι(II), in B, 314, ubi nemo reriyoyrce, Zenodotus solus zıεειονυνας praetulit— et ab Aeolica illa proprietate vacua.

Postremo loco liceat Aristarcheae critices documentum apponere verba II. 0, 376 sqPq. „reν*νεεσν εςσ ττιειιααον ϑιοσ ςυομαασα, Pallas Junoni respondet,„6†οαα ³⁴ωμασι, et IIOιιιοο dis, v00νυσοασ⁴ο‿νο eZꝛυαιο νοεέι επτυνοꝓσανναεοαασ ded πηοέιωο ˖ꝓrπωυσσςες Conspectum variarum lectionum huc non describam. Quem qui cognoscere volet, conferat, quae Heynius ad h. l. conscripsit. Mihi satis sit, hoc loco item atque in v. ⁊exλιννεε ad duplicem Aristarcheam lectionem et in codicibus optimae notae(Venet. in v. 378 rrérre, Townlej. a pr. m. 7r009 αꝓκιασα² et in scholis A, B, Lipsiensi(in A ορœmʒe, in B L rmνσράέαεσς Aristarchi nomine) oblatam animum ad- vertere. Illud tamen hujus loci proprium est, quod non modo praeter Aristarcheam utramque lectionem tertia antiquior nominatur(Zenodoti, qui scripsit vνν—— 009εdας 16G& doönor dvdvrcow v. scholion A. V. ad h. l. a verbo d⁴αις), sed etiam grammaticus inter paucos doctus, Acl. Herodianus, qui trecentis amplius annis post Aristarchum vixit, certe illud verbum, ex quo tota causa pendet, antiquiore modo rοασeνοαmν scribere, quam Aristarchum sequi maluit. v. schol. B et cod. Lipsiensem Bachmanni. In componenda hac lectionis varietate ab Heynio, qui anti- quissimis temporibus»recitatum fuisse« suspicatur»τοοσσσνννε FI6⁴d ε doννπιον dντπυνυνν discedo. Verba enim post rοooœνire Zenodoti solius propria fuisse videntur, quum neque in ullo libro appareant v. Spitzn. ad h. I., neque Herodiano, qui cum Zenodoto σσσσνσσσας scripsit, tribuantur. Equidem 7r009G ακκ‿ςςς, quod et Herodianus et Zenodotus correpta extrema syllaba secundum Doricum morem proferri jusserunt(v. scholia), antiquissimam formam fuisse judico. Adducit me non tam Zenodoti auctoritas, qui ut saepe multa, ita hic extrema verba audacius mutasse videatur, quam Herodiani assensus. In antiqua illa lectione duae res inerant ab usu alienae. Primum verbum„y9ε non cum dativo, sed cum accusativo conjunctum, id quod Ze- nodoto corrigendi ansam dedit. Retulit enim v»συα ad solum dativum„νν, quem v. 377 pro „G scripserat(v. schol. A ad 377); participio π ꝗπωνασασς, ut haberet, e quo penderet, audaci conjectura 26ν Ʒςσ dOοmσπων dxOνευν adjunxit. In explicanda eadem illa constructionis difficultate laborant Eustath. et extremum scholion Lipsiense(12). Altera offensio, correpta syllaba ag in rooqæxvelcas,(penultimam syllabam, schol. A. acuto, schol. Lips. circumflexo notat.), Aristarchea-

(1¹) rerpeyéras superscr. l. G in cod. CVII Vind. est; cf. Etym. M. p. 766, 18 rerotνετas, Maddog 6§cecum Hesychii glossa reroeyòrag roigovrag.

(12) Ad hanc constructionem explicandam jam Eustath. 719, 2 admovit rig dy rdâds pyGeεεν II. IX, 77. Plura collegit Valck. ad Hipp. 1339.