27

Lobeckii sententiam facit scholion A et V. ad II, 430, quod verba modo exseripta sequitur„ey 1¹ Lεᷣεοσα to M1Oιοεdορνν ⁊⁊εααεννμεε A. Obro œαd α eiou. 0d„d dxννκνα‿ν τ A1OAu0» 1ετοωι τον εε⁵νοvντος.« V., quum inde appareat et alteram tantum Aristarchi editionem æszεννυες exhibuisse et Aeolicam formam ab aliis hoc loco praelatam esse. Lobeckio quidem I. I. scholiastae verba ad Trdryoy, menl'yyero referenda videntur et Acolica proprietas non tam in exitu y pro G9, quam in ipsa reduplicatione inesse— sed verborum rνπηννον, en-pyero in scholio mentio nulla fit et Aeolicum participiorum exitum in coν commemorant praeter scholion illud Io. Gr. 245, a; Meerm. 664; Greg. C. 621 8iOννκσινρ,»ενοτπνη⁶αν„ et auct.-c. ¼0. d. p. 478 ed. Maittaire-Sturz(Tom. V, p. 172(156) ed. Hom. Ernesti-Dindorf). Reduplicationem, quamvis in aoristis ab Aeolum dialecto non alienam(Ahrens I, p. 132, 3 cum not. 5) in his participiis nemo Aeolicam dixit. Oontra in formis eneππνvχον, pero, similibus pars grammaticorum item atque in his participiis praesens anagogicum posuit Tend—yονa Te2„α, quod Syracusiorum fuisse dicunt cf. schol. A ad M, 125; Eustath. ad eundem locum et Heraclides apud Eustath. pag. 1596, 1 sqq., pars, ut Ari- stonicus(eodem Eustath. loco) dubias has formas lonica reduplicatione explicuit et ad ⸗εέακα⁴ν, Iedd retulit. Participiorum illorum ratio alia fuit et potius cum dubiis perfecti passivi formis comparanda, ut&νπέeνοωνναι, dακeνσςσι schol. Buttm. ad d, 806, da³ανσοσ, μιαοϑα. Grammatici, qui Aeolicas formas in Homericis carminibus servandas statuerunt(fortasse per ipsam illam Aeoli- cam editionem traditas, cujus in scholiis Buttmanni mentio fit v. indices Buttm. p. 607. 611) parti- cipiorum et infinitivorum terminationem et accentum Acolico more scribebant, alii, ut Aristarchus, rariores illas formas vitare studebant. Ceterum in ipso verbo, de quo agitur, permulti testes Aeolicam formam zeεννω)wοͥͤreg tutantur. Nomino Venetum codicem omnibus Iliadis locis sibi con- stantem; item codd. Vindob. CLXXVI, CXVII, XXXIX, nisi quod 39 uno in loco M, 125 xe*νοεες(sic) et cod. 117 ibidem super oy literam 6 scriptam exhibet; idem xexs,oreg legit in textu codicis Harlej. Od. 5, 30 Porsonus, quum in vv. II. ad editionem Ernest. exaratis ita scripserit,»y.*eε2.ρμε. In alio scholio i³ςσ οαάᷣ οιοστρμ. Scholiorum vel grammati- corum locos, qui solam formam εα‿ν»res tractant vel nominant, omnes huc exscribere longum est; nomina affero: schol. A, V ad M, 125 supra laudatum; prius schol. A ad II, 430 supra exscriptum; idem ad P, 756; lemma cod. Lips. ad M, 125; Eustath. ad M, 125; ad II, 429. 430; P, 756; Od. F, 30; Etym. M. p. 500, 2; Gud. 312, 11 sqq., auctor x. 6. d. supra laudatus. Digna tamen, quae ipsis anctorum vv. afferantur, sunt haec: Pors. ad Od.*⁴, 256 ⸗vexνννννταeς, sed „c super Gy. In marg. Xεα⁵Qρνεαας: 66 dε τ αñ 00ειmπφεõεα εα ε d 1ν ν, des „Adrorra: Voluit igitur rsα⁵νσοντυασς. et scholion a Buttmanno ad F, 30 e codice Ambrosiano Q allatum.„Ol Hεν εεκειοννεε(sic)] Kerlepdreg ncl ewdnGreg(sic) diνςᷣ α oιοε‿εσναιαυο. 6 „1ε» dε τοω rεισmπιαι ⁵*⁷˙ ³ε dα τον νν 6ε⁵νειιαασαιε Q. Extrema rectius Cramer e cod. Harlej. ad. h. l.(v. Anecd. P aris. III, p. 486) di zoν r9O.Hοοmνενεαι.—(Quae si inter se et cum iis contuleris, quae e scholio Harlejano ad g, 30 et e scholiis A. V. ad II. II, 430 exscripsimus, non dubitabis utrumque et zexa“owreg et ex³ννes jam antiquo tempore in Ari- starcheis libris scriptum fuisse. Utrum Homeri fuerit, ex posteriorum epicorum usu vix internosces, quum in Hes. scut. 379 et 412 vulgo quidem zexlyovreg, sed in nonnullis libris v. Goettling eerlites sive er2ydreg legatur. Alexandrini et inferioris temporis poetae magnam partem quidem ejusmodi formas in cov fingunt, ut mTerCAiyovreg Callim. et Nonnus, rero*εοντα Nic. Ther. etc. v. Lobeck ad Buttm. J. I. p. 37; tamen sunt, qui alteram rationem praeferant, ut Apollon. Arg. IV, 876 exdννꝙονα(sic enim cum Wellauero(in indice) scribendum est pro exαlνꝙναυεα, quod Wellaueri textus habet, quum v. J. adjecta non sit). Quid vero tandem est, quod in re tam 4*⁴