drαννςσ 5*op- aral- 90. oyrai.

eε⁴ povreg- ue*d⁴*⁴υντ⁸σ.

26

532, 42 dnréεgrey(sic), Etym. Gud. 552, 18 et(cf. Lobeck paralipom. p. 46) Anecd. Oxon. T. I, 428, 4.— Tamen cave alterius formae mπιέρςασιον originem ex sola librariorum corruptela ducas. Est ααασοο illius generis, quod Gregorius Corinthius ad Hermogenem(Rhet. Graeci ed. Walz vol. VII, p. II, pag. 1136 sqq.) describit et ipsis Homericis verbis eπι⁵σιοωο εσι raοον explicat,»od„do εtονναι φ2̈ιο¶q⁷ddd ν. Infra 1138, 9 idem de discrimine inter dialecti et αοαρανσοeꝛς idiomata haec: ö9εν οαeάοπτπmν‿6σπ,& leord et 2 Ʒ6ιυ‿εμασαα ziε dεανειέινποι 22 dè 1⁶, τπσασοοοαe ĩ edοειεεν εεeνιιτ⁶ον et v. 18 dουαέοιέι σει 1Qπααμααοοα ο εααςριασρςσιμοο, 2..⁶ 1 μά ό6οο zd vuœ'ν oiνονοα⁵αν ππνες erudederai. Formam igitur a norma disce- dentem, non falsam mπιαενον illud habuit Gregorius et alteram lectionem ne nosse quidem videtur. Sed tuentur idem ⁷σιιοων multo graviores auctores; ipse codex Harlejanus y, 251 A.—νπαέιαόσv in textu, quamquam in margine ds 20 ¾νκυνƷ cod. Vind. n. LVI, y, 251& πνέασιω in e, 109 et e, 132, ut videtur, α˖ειιν exhibet. Eustath. in comment. P. 1526, 15(in ceteris locis verbi mentionem non facit) ιεόιιον à α babet; Hesych. d πηέραόινο õ(sic) anεα ςορσασν Apollon. sophista in lexico eπμέιααοο item explicat, ipsa Homerica verba laudans; Etym. M. p. 119, 56; 456, 18. Adde anecdota Bekkeri p. 1291. Itaque in tanta librorum dis- crepantia putasne omnes, qui meιιαασινοων öscripserunt, mero scribendi vitio pro Gπιιρασσιεν in libros inferioris aetatis illapso falsos esse? Equidem judico utrumque et eσιιινον et mιισινεν jam Alexandrinorum grammaticorum aetate in libris extitisse. Aristarchus, ut supra Surtey, ita hic dπαιέσσισο praetulit, quippe quod ad usum poetae magis accommodatum esse videretur.

Sed haec veri similia sunt, non certa. Certiora jam efficiuntur ex iis locis, ubi altera ipsius Aristarchi lectio diserte nominatur, ut G, 405, quo loco neque in libris neque in editionibus quid- quam varietatis invenitur. Quin etiam scholia et grammatici, ut scholion breve(v. Heyne), schol. Lips. A-πταασαιυισωοιωαοωνÕ 9εοσνακενοννιιονο etc., Apollon. lex. Aradνασωπαον uiςᷣ; vrο⁴ 4ονεάκοα‿ meναασ EAxe' αινσρανον, Hesych. Anαινεσνον dui‿μ dmodεαmOꝰedonras 5 Hεοα meuovot» idem confirmant. Solum scholion A ad h. versum édνε μαινινενον: εννπ* τεεα αυ AOοισσερνα d(ναχμνπνασ o lanore Oeεεττιον. d ρασαννσοωνππα. Causam dubitao- tionis bene explicavit Spitzner ad h. l., quod»crebro poetarum usu intransitiva verbi illius signi- ficatio stabiliri videtur«. Idem tamen intellexit, in vulgata tanto auctorum consensu tradita nil mutandum esse. Neque dubium relinquitur, quin mediorum modo illa explicanda sit»vulneribus suis medebuntur« cf. Apollon., Hesych., Eustath. ad h. IJ., qui activa forma hunc sensum exprimant.

Multo memorabilior vero est anceps scriptura zexlyovzeg, vel—yores in II. M, 125; II, 430; P, 756. 759; Od.§, 30 et zerliyyoras, vexlipyrag in Od. ⁴½⁴, 256. Bekker ubique cironmſiexam vocalem scripsit, cujus antiquam scribendi rationem vεrνε, zexd⸗yòrag Lobeck ad Buttm. II, pag. 37 ab aliis in- Gxeg,— Gras, ab aliis in— G*reg,—drag, ut vocalis producenda notetur, mutatam esse judicat. Proximam hanc formam igitur non tam variam lectionem, duam verae formae depravationem habet. Quod si ex verbis schol. A ad M, 125 vexyore dg dipovreg. 0d„⁴ο τ zuεᷣακετs&ε‿‿εναα τ et ex variis lectionibus ve³dαoree,*exlαdres in Pind. P. IV, 318 et schol. Buttm. ad SF, 30 vexl=yyreg recte collegisse sibi videtur, egregie fallitur. Qui enim falso scripserunt zexlnydvreg, similia, eosdem recte corrigit scholiasta A modo laudatus, qui accentum perfecti ab his formis alienum esse docet, quippe quae et ipsae litera» inserta a perfecti analogia abhorreant. Immo certissimis testimoniis constat, vexiyorieg, similia antiquis grammaticis Homerica visa esse, ut scholiastae A ad II, 430 vexlyorreg ds Jéyovree d eudelas zvixijo ri eig» erliycv. 590 8 1 O*τυ 0ro σꝓ,νꝑꝙ&Q◻νεειεαιν Inprimis vero contra