24

.........— 1 melius vix explicare poteris, quam verbis scholiastae Lipsiensis dε 1ντο ποQQmε or! 1„ 0„ ⁴ εν να αηαχό ⁵έωe) ω—wƷμάς ος ⁵⁴έασιεε;

III. De imperfecto Suνriov. Excursus ad p. 16 et 18 sub finem utriusque pag.

Locus, quem nunc tractandum suscipio, Il. A, 273 2α‿ αμάέόνν⁴μεκν εεέι 0„εεέν, 118,90„16 e ud9ꝓ†% paene contrarias partes mihi imponit, quam quas modo egi. Quum enim supra contractae formae e primigenio themate verbi zννπeι derivatae fidem impugnaverim, hic mihi forma imper- fecti ad barytonorum verborum rationem ficta, Sννον,— si non alteri Stey praeferenda— ‚at aliqua ex parte defendenda neque plane spernenda esse videtur.

Spitzneri quidem annnotatio critica vix speciem veri barytonae formae relinquit„Sννεe a „Veneto suppeditatum e veteribus Aristarchus et Herodianus asciverunt, nostro tempore idem „placuit Heynio, Buttmanno gr. Gr.§. 108 annotat. p. 543 et Thierschio gr. Gr.§. 228. 78. Vul- „gatum tamen gονιον legit Maxim. Planudes I. I. p. 68, l.«— Barytonam formam igitur uni tantum antiquo auctori, quarti decimi p. Ch. n. saeculi homini, tribuit. Sed injuria id fieri, ei, qui con- spectum variarum lectionum supra(pag. 4, l. 3) in voce Sονιον compositum leviter tantum perlustraverit, facile apparebit. Etiamsi enim tanti non sit, quod Spitznerus inter veteres Hero- dianum, quem de solo formae accentu disputasse puto(cf. Schol. A ad 1, 273 cum schol. A ad S, 241), inter recentiores Heynium, Thierschium falso formae Suεεν auctores nominasse videtur (v. supra J. l. in Stνεε);— plures barytonae formae vindices plane omisit. In his proximis autem praeter grammaticos, qui diserte Homericum locum laudant, Etym. M., Gudianum, Manuel Moschopul., Theod. Gazam inprimis nominandi fuerunt Hesychius et Suidas in v. S0νο, ουο adjiciendi codd. Vindob., e quibus cod. 39 Alteri distincte S§⁶ννιοων; ceteri, quum in vv. I. l. Alteri nil addatur, consentire videntur. Ad hoc non negligendus sane Eustath. p. 100, 1, neque prae- termittendum, quod in ceteris scholiis, ut in lemmate Bessarionis, in extremo Lipsiensi et in medio Veneto A idem illud guνertov commemoratur, quamquam et lemma Villoisoni(quum praesertim Bekkerus cum lemmate explanationem codicis B h. I. silentio praetereat) et verba d ννιον in schol. A a Bekkero in sua editione omissa aliquam habent dubitationem. Codicum denique solus, quod sciam, Venetus, quem Villoisonus expressit, Sutey exhibet.

Quid vero est, quod praeter Spitznerum, alios, quos supra dixi, etiam Bekkerus in sua Homericorum carminum editione unius codicis scripturam contra tantum librorum et grammatico- rum consensum retinuit. Num in ipsa barytona forma soloeci quid inest, ab omnium verborum 1⁴ ratione alienum? Non ita; licet enim imperfecta barytona a verbis udl ducta, quae supra extr. p. 18 laudavi, eo a Sοeνιον differant, quod illorum radix aut integra manet, ut in le vel so*, aut correpta tantum apparet, ut in dν, die a dinum, imperfectum autem verbi Sovinutl' solam reduplicationis syllabam servare videtur,— tamen hoc discrimine nil efficitur. Quod enim supra vidimus con- junctivos barytonos et optativos in ot non solum verbi Gον¶ ·—j d1μαα, dεοιιο— et similium, sed etiam verborum reduplicatione auctorum, ut 11*⁴οιτο etc. et ipsius verbi Wiu in usu fuisse, idem in imperfecto usu venire potest. Quare ne imperativi quidem formam Theognideam gνεε, v. supra conspectum, falsam dixerim et contra codicum auctoritatem cum Buttm. gr.§. 108, An. 4 not.* in Snlez mutaverim.—