23

Proxima si primo loco examinabimus, facile quisque videbit hinc non multum effici. Para- phrastae oratio enim male procedit, Auum aOorsxovou aντ τ ⁶ↄνεed'⸗ 2α τ⁶(139) gosis Aéyewy exspectares aut 7⁶⁰ τ⁶‿ν τα 6„εε⁶ν αl τς νοειεςι yeεν vimpellunt eum, ut loquatur« etc. v. supra. Sed fac alteram hanc explanationem secundum aliorum hortandi verborum exemplum(v. Bernhardy p. 92) ab inferiorum temporum seriptore etiam per w*w*ν a⁵τ significari potuisse(Leo Diaconus p. 29, 21 medium roorεναινειςααα cum dativo construxit)—, tamen haec interpretatio pessime habet et ob causativam verbi r009et» vim, quae nullo exemplo probari possit, et ob dativum in ipso causativo„od ⁷πτουσιν= incitant eum« non magis ferendum, quam si quis enειεμισέμεεν rονσι pro rerc»facere ut aliquis inscendat« Homero imputaret. Altera para- phrastae lectio cum Eustathii congruit; difficultatem sententiae ne tangit quidem. Quare Eusta- thium consulamus, qui eandem certe studet solvere. Cujus verba seu cum Clarkio interpretaris „Ideone sermonem ejus etiam praevertunt contumeliae« seu, quod equidem malo, Ideone e ser- mone ejus contumeliae emicant? i. e. quod Clarkius suam sententiam esse dicit»Ideone ei effun- duntur contumeliae inter loquendum?« ,— hac re fallitur, quod infinitivum 1υνιαόαασασι sine articulo pro substantivo zoν 10„u poni posse judicavit. E constanti Graecorum usu in ejusmodi locutione articulus adjiciendus erat ef. Bernh. p. 354. Quum igitur 71000940 νιναόοα neque „praeverto sermonem« neque»procurro, effundor e loquendo sive inter loquendum« esse possit, hoc unum restat, ut infinitivus π0 Gverbum sequatur ad sententiam ejus explendam gerundii sive sup. 2. modo cf. Nglsb. ad II. I, 107; adde Od., 347;3 item explico II. 4, 258. Sed quam vim hoc habet»convicia procurrunt i. e. effunduntur ad loquendum?« Immo dum effunduntur, jam loquuntur.(Quare difficultas ne Schotii quidem conjectura m000⁸ovo,(v. Hes. ed. Alb. in 7r00940) tollitur. Eodem enim redundantiae vitio illa laborat. Si in„Oνε⁴deα r009(ougt« non idem quod uνιααάα ⁵ασ i. e. ipsam verborum effusionem contineri vis, aut vertas oportet„convicia praecur- runt— non sermonem, id enim absurdum est, sed valios, aliorum sermones«, aut absolute dictum aceipies. Illud veri similius videbitur, si comparaveris, quae antecesserunt. v. 288 Irduτυν*εέεν 10ανπ έ l˖lꝙœMᷣᴵ9 le etc. i. e. ⁴rοg Sxetr eντινꝙ(Scholion Bekkeri L pag. 27, col. I, l. 9) omnibus praevalere vult, ut idem scholion paulo infra docet, val rdεε NEG,νν εα 10„ zcd Soulf. His si subjecta habes 81 ds μμην mαμ!ιόαη)Fbßbεdαl⅞ά⁴ϑ.%. c. rovνε*α ν 71009(0O1 Oνεidsa uwojaoονσ interpretari licet»ideone ei etiam convicia(aliorum sermones) praecurrunt ad loquendum« i. e. praevalent eilen ihm deshalb auch die Schmähungen voran zum Reden, gehen sie vor, sind sie bevorrechtet, cf. similem sententiae conformationem Iliad. XIII, 727. 728, quem sensum Hesychius bene expli- cavit verbo»æοααντιοσσς— Haud semel enim verbum*œτενν praevalendi significatione absolute usurpatur, ut Thucyd. VI, 5, 2*α ◻†Qdðς‿( ε̈ έας⁹ ri XG⁵⁴ηα⁶³ειν νχεα ‿deοιοdος S*⁴ιe, 20 Gάα ds 1 NXlν⁶ε ενοαανοσυν i. e. praevaluerunt, obtinuerunt.— Eandem sententiam(nam hane, non verba explicat), in versu Homerico inesse voluit scholiasta B doa dꝓelet di οντο dνοις 6»*ε 6tCeuv ideone eum magis decet, ideone obtinet, fas est, eum convicia in alios conferre? Tamen equidem hanc rationem probare nolim, quum aliis locis demonstrari nequeat, τσεεmφ ita ut Lati- norum praecurrere per translationem dici= praevalere, antecellere.— Absolute potius dictum judico 00 1 praecurro= festinantius curro, praepropere curro; absolutus vero verbi usus saepius invenitur, ut Plato Cratylus p. 412, A luijs vuis obre dνονειπαοιμέ oοντν π εοσ). Ita verba Homerica hanc vim haberent„roννεμᷣα od n⁵εuoν 0„ε 6εα 1ννισαραραι ideone convicia ejus praecurrunt i. e. praepropera sunt ad loquendum sive ideone convicia ejus tam proclivia sunt dictu vergieſsen sich deshalb seine Schmähungen so voreilig in Worte«. Quod