Aufsatz 
Quaestionum Homericarum specimen: De formis quibusdam verborum mi in aliam declinationem traductis / Heinrich Rumpf
Entstehung
Einzelbild herunterladen

22

interpretationes inter se discrepant, alia ab alio vox in hoc loco et lecta et explicata esse videatur, hoc unum praefari liceat. Lectionis varietas, si verum dicimus, in hoc loco nulla est. Ioέιωισιη enim non modo ex cod. Veneto et cod. Vindob. XXXIX Alteri expressum est(in varia lect. voluminis II. de aliorum codd. Vindob. dissensione nil additur), sed etiam in ceteris omnibus codd. et edd. ita scriptum fuisse conjicies, quum neque Ernesti neque Heyne neque Spitzner disere- pantiae quidquam commemorent. Confirmat idem illud 7009-ç υν6 gravissima auctoritas scholii Veneti A statim exscribendi et, ni fallor, etiam corrupta Hesychii glossa Kalοοιεοσαααα. 40☚σοοοα. rr001Oe XouGιmν. Malo enim levi mutatione pro Klεοοωσεέοσνυσι corrigere σσ³οσυασιν(aut*α ε ⁶οσυοσι aliam lectionem pro 0l τ09ο0, putare ef. II. XIII, 728) et duas alias voces hujus lemmatis glossas habere, quam ob incerta glossae illius verba certissimis de Homerico loco testimoniis ma- culam adspergere. Etiam, quod Eustath. in commentario(textus ed. Rom. 7r00960u0¹) et para- phrastes Bekkeri habent,rτςσεέσανα¶ad idem 7r009609, nos fert. Tandem ne signum quidem diples in cod. Veneto huic versui appictum efficit, ut de fide testium, quos supra nuncupavi, dubitem. Quod enim in cod. S§. Marci 483, p. 46 cf. ed. Villoisoni proleg. p. IX traditurl εέν 0νν dονπz⁷ 2.νϑασρ=.αοeετα et alias ob causas... et 7100 G u5) τν πμ³πππν σάm*νεμαν id verbis scholiastae A(a Villoisono plane omissis, a Bekkero adscriptis) confirmatur(9).

Schol. A ad v. 291:»örα αeνννσυπασι εανι 1ετιο⁴έςιισιεσ˙ νέeρμ unde hoc unum certo efficitur, e scholiastae sententia 6νεdᷣν nominativum pluralis numeri esse, quum 70096001, non 71009e cum neutro plurali junctum ab Homeri usu alienum non esse dicat.

Schol. B(Bessarionis) et L(apographum Hamburgense) ad 290. 291. dποστπαόσισνένqει⁴ τ aly S&vreg, enl dveide ευναωάααό οασ οστυνετ‿ιοννãꝑ)ο⁶εν ν⁴αςι εεειι, de Gi,o rivε. dνααςοεεα dèò ræντα εmπ* τ νονmQιοτν εςσ επεηιαοναμα ναά οεε 16 0 14ναα(226). rod deurεοωνι οναοσσενο νμμνενν ꝗrixε,οσ dνενυνιυσινσανοννrct 16y 1oGντοο ꝓ9 ε⁷ π⁴εέια⁴ιάιχα⁶³σνςάαιν εmπαοεασωυν οε Sεο⁴, doα dꝓpetlet roũνro d*³2οlςσ dνε⁴dεεeiν να εααρνς εενν αμάν ος εασ⁵εε 9 orocαeeεο νog, et vœer'&⁴νσωνν εέeηααέοοσο. B. L.

Scholion Lipsiense ed. Bachm. ad 290: el dsε ⁴μν: Oρᷣ 111τοꝓροαα⁵νέε 16g, el zciν εοσ- 17Gινηsεέηραέοτο d 1Gνοε rοοοτοο,&l oAsιοαες εοειν zl⁵dv⁴αμm 5 εα, d⁴ 1ντο τππο-- mer⸗je oriν εmπιν τς νκι⁴τεαντνα ναedcς eyelr eςν τoος ⁵αασαdεiς;

Eustath. ed. Rom. p. 105, 42: Oxâ d82οꝙεμν mmℛαμάικ ννααάε yααμεαιμνυυω ov ⁴οεον slv τν νταεα, airidται σε ας ν⁵⁴ρασσπτ, Ltp 8 de aαx νμνv QQᷣ ϑες, robvend ol 1rOOTOS Ov0ν dνεdεα ⁵αυμνιιαασσσασα τονατεοστ,! d ⅜e⁴ιρμεμs s, di zoντo ˙Seiεᷣ ατρrτoν τέꝓιναννηιο- rOεαουσνεα τ μυινινιαασςσσσι, id uτ⁶ ⁵⁴μοινον οον ⁵ϑν τ, 105 16, Tαν m εντοοτρσέιe r0d drrdς 1⁶νον ot eœτ 5νειιοs.

Postremo Parisini paraphrastae verba adjicianturεl dεᷣ α⁶ν τνεινιεαστν εemπαοαι⁶σση* de* dres 9εο⁶, roνν τἀουν*τπποωοωοει⁊| voν ντ τ⁴ dνεdν œ ευe᷑υν³α

(9) A veterum memoria igitur Homericis verbis nulla omnino suspicio subest. Quare conjiciendo hic nihil loci est. Neque magis improbo Bentleji conjecturam ab Heynio ad h. l. allatam, rourezd oi o⁴l, 3orin cf. V, 246 quam quod ipse quondam excogitavi pro πα½ 4ναειν INoomεονον άü agετοανανν+«, qua forma secundum analogiam T9 routo etc. ficta et sensus(cf. scholion B L. doa 6eiles v. r. A.) et syntactica ratio cf. IIPe ordrα pro oεœe ue 4Grwi in Epitaphio Callimachi vel Ou*πe Gσj νevo⁴dgevν 1οεες= 0r. r9087221 T019ge hudg0Adεαν Eurip. Orest. 771 (769) optime constitueretur. Sed rgor apud Homerum praeter compositum Oeoxgoréo non invenitur neque aliud simplicis v. exemplum praeter Hesychianum aHoxecreg. ⸗9osdroreg et substantivum x9 ioν nudyreuua apud Suidam et Photium inveni, utrumque incertum et significatione paulo aberrans(ut decori vis a decendi significatione). Ceterum, etiamsi multo verisimiliora conjici possent, quum veterum memoria ne vestigium quidem suspicionis prodat, in verbis Homericis nil mutandum est, dum aliqua certe ratione explicari possint.