21

.

hoc ipsum praesens 7rοοϑια, ubicunque apud Graecum seriptorem invenitur, procurrendi vel prae- currendi vim constanter servat et vel grammatici, quum haud raro themate dέσ= 109„½Hμ utantur, nunquam hujus praesentis exemplum afferunt. Sed ne omnia e solo antiquorum sceripto- rum silentio confecisse videar, quidnam est illud 7τσοQ0%= r90119e7G II. I, 291?— Aga- memno J. l. de Achille ita:&? dε½ ¼ειμνιν εαςε⁵εκυν εϑεαασνι*ϑεο dν dres, Touverd l 009400» dνεde ⁴μυνιισ⁶αραι Vertunt: Quodsi dei immortales fortem eum fecerunt, ideone ei permittunt, ut contumelias effundat? Bene habet sententia, nec inepte 7rϑοο‿άη 0ortlh pooppositum videatur verbo εεαασ v. 290, sed quid, quod Ernestius ad h. l. negat, ne rοεκά quidem esse»sinunt, permittunt«, quod sensus desideret. Facilior quidem est Germanica interpretatio „freistellen«; tamen ne ita quidem res explorata erit. Nam si non solum quaeras, quid prae- positione mrod cum 179„1i composita fortasse significari potuisse cogites, sed quid ipse veterum scriptorum usus confirmet, vel ipsos illos locos, qui proxime ad illam vim accedere videantur, accuratius examinatos, plane abhorrere cognosces. Ut Thucyd. 6, 14 mourcvt raĩiòτa&mινmOπνε⁸ε ᷑ yvcdεας 710070,984 νιαιι'νπννναοs explanes licet cum H. Stephano in v.„sententias dicendi potestatem feceris« vel Thuc. 3, 38 S**ιι⁴ἀανλ‿m1μιντsταασν r009(ντν.*νσαισ meμ⁵εμοι³ Murtdr-αοωντε‿ενειιν interpreteris,»miror, quod de Mytilenaeis verba facere permiserunt«, nemo non videbit, Thucy- dideum 7r90119gc% de magistratibus dici, qui rem disceptandam proponant, non civi alicui aliquid concedant. Hanc vero concedendi, permittendi vim non magis apud Graecos voci 700- 119(„α, quam in Latina lingua proponendi verbo aptam fuisse judicaveris. Ac si in Homeri verbis 7rοrε*ειαι potissimum intelligi deberet, rectius esset, videone ei proponunt i. e. praecipiunt, imperant, ut convicia faciat, quum revera 7rοοινέωναη Graeci dicant pro»faciendum, imitandum« etc. aliquid proponere cf. Soph. Antig. 216„ενατ⁴έεοστες¶qτοντο αrd—eεν ττο⁶οεςα Sed ne hoc quidem valde tibi arridebit, si Achilli quasi pensum illud imponatur, ut contumelias fundat. Quare nolo insolitam aut parum probabilem vocis significationem accipere, quum praesertim gravissima causa restet, quae hoc fieri vetet. Nonne enim mecum miraberis, Homericum illud σ⁶αᷣ ea de- mum aetate ad thema dεέ ‿άr 149 1l referri coeptum esse, qua singulas verborum formas jam declinando, non ipsa loquendi consuetudine discere solebant. Homo sexti decimi p. Ch. n. saeculi, Guil. Canter, quod sciam, primus(lect. nov. I, c. 3 v. Hesych. ed. Alberti in v. 71009600„ et Ernesti ad h. l.) hanc interpretationem„erοτι⁵ιεμοια invenit; veteres Homericorum verborum inter- pretes ad unum omnes aliud intelligunt.

Duae quidem glossae ad hunc locum ex antiquitate traditae sunt, quibus permittendi sensum supra improbatum fortasse quis firmare velit: Gκαι⁴ἀαον in schol. br. v. Heyne ad I, v. 291 et ejus- dem significationis vox οοτ⁴ιασονασυσ, adscripta metaphrasi Parisinae a Bekkero editae.

Has enim Clarke(ed. Ernesti I. l.) his verbis tangere videtur.»Alii rr0096Ouoty active accipiunt: Ut sit, Ideone ei[eυοτουέιιοαυιυν⁷ permittunt⸗ Tvel, jdeone eum impellunt,] ut contu- melias effundat?« Sed jam Ernestius, qui uncis inclusa adscripsit, recte docet IrOorOεεαιν esse vimpellere« non»permittere«— id quod énιτεέιαονασι Graece diceretur. Impellendi, committendi, incitandi vim(œαννεέασ autem, si veram maxime habebis, a causativo τι⁰ NKcum Clarkio vix duces, ad rοorενοεένασι referre nullo modo poteris.

Praestat vero haec mittere, quae e turbidioribus fontibus, ut scholio brevi et paraphrasis additamento derivata sunt et antiquos auctores majore fide dignos consulere. Ne tamen, si horum

praesenti vix melius quidquam afferre posset, quam dubium illud goure(sic»semel apud Archimedem de Conoid. p. 281, bis sourt, quum indicat. necessarius sit« v. Ahrens de dial. dor. p. 321).