20

Foufj dveriο zal d roν EO‿ο τταιυοωινν⁶ιμανονν εοωιαoν. Ibid. Cramer p. 258, 17; Herm. n. 147 à7119 0v). Accedit, ut facile credas etiam Alexandrinae aetatis grammaticos accentui Aeolicae formae di0οιςι, d000, 149 εαις, 1196 fortasse non magis pepercisse, quam Aeolicae ter- minationi participii zexlporeg.(Schol. Bekkeri ad II, 430 x&ν ετεοσα εαα ν oοοονσ νεᷣνν pdreg. A. ourc„œ d leioug. od„αο doyνναν τ Oιυνιν, ετονι ε⁷ Ʒεπε̈etyovrog. V.) Tamen, ut supra dixi, in illis dε⁴οσ*⁷ς, dε⁴ο, οανσνε nil muto. Nam quum Herodoti usus iis favet(nusquam in Herod. codd., quod sciamus, barytona leguntur; loci, in quibus a Gaisf. occasione oblata librorum circumflexus plane commemoratur, sunt II, 2 dο⁴; IV, 44§951607; IV, 49 264607; IV, 178 ex⁴εdο?; V, 18 ddois), tum omnino ignoramus, quo tempore et quibusnam formis verbum quod- que in contractam rationem transierit.

Quid vero est, cur verbis dεοσναια, zινπένμναα contractionem concedam, verbo T„ναι t como- positis denegem?

Gravissimae sunt causae. Primum: quamyvis in utroque verborum genere barytonus accentus analogia verborum pariter probetur, in duobus prioribus et antiquorum grammaticorum auctoritas et codd. MSS. obstant, hic conveniunt.

Deinde Herodotus, et ipse Ionicae dialecti scriptor, qua constantia in illis contractionem servabat, eadem in hoc, si omnium librorum auctoritati fidem habemus(Bredov IJ. l. pag. 393), penultimam acutam proferebat.

Postremo, id quod gravissimum est, in illis verbis literas a grammaticis traditas corrigere nolui, quum nos fugiat, quo tempore illa verba circumduci coepta sint,— de verbi mut contractione vero constat v. Eustath. p. 95, 10 et p. 1928, 26 supra in indice verborum Homericorum ad v. vrlely pag. 5, n. 9).

II. De forma 00ασα II. I, 291. Excursus ad pag. 19, 1. 11 sqq.

Luculentissimum verbi α in contractam rationem declinati exemplum 7100960 ⸗ II. I, 291 supra consulto omisi. Quamvis enim haec forma Ogygiae aetatis speciem prae se ferat et fere a nullo recentiorum interpretum non probetur(v. Naegelsb. ad h. l. 291, Thiersch. gramm. ed. 3. §. 224, n. 89, Krueger gramm. ed. 2., II, p. 94,§. 36, 1, A. 1 et qui Homerica carmina trans- tulerunt, Stollbergium, Vossium, Monjé), tamen fidem ei derogandam judico. Ac sane dubitationes et multae et gravissimae in verbo illo insunt, si ejusdem illud significationis esse dicas atque mrO0119ε,. Primum attende ad illud, quod similis forma praesentis sine reduplicatione a primigenio, quod dicunt, themate ducta neque in verbis e neque in ceteris ver- borum ut generibus usquam invenitur cf. Buttm. gr.§. 106, A. 9(8). Accedit, quod

(8) Theocriteum xoride Il. XIV, 45, quod Kiessling, Jacobs, Meineke cum quatuor libris pejoribus in oridε³, Ahrens de dial. Dor. p. 315 conjectura in xor¹de?* duνο i. e. osde? duon mutavit, noli cum εονα conferre. Hoc enim contractae formae sine reduplicatione speciem habet; zorioet esset aoristi imperativus vocali radicis producta; ut oraννυ, οωτων et io, in aor. 2 compositis zaoPdGra, sic ridert, ris'el, in aor. 2 compositis ori'ec.

Ceterum supra nolui iterum affirmare etiam cum reduplicatione formam roοrανναιοσσ, τοινννον⁶σν esse suspiciosissimam (v. supra p. 19, a fine I. 10. 9 et 1. 6 sqd.). Qui tamen contractum pluralem defendere vellet, in activi generis indicativo