19

ab lue vel 2oy ab zlul, nunquam indicativo praesentis. Contractam vero declinationem verbis ut inculcare eo magis cavebis, quo certius constat antiquo tempore, e. g. in Aeolum dialecto, verborum u usum multo latius patuisse et multa verba, quae postea purorum instar flecterentur, illorum rationem esse secuta. Cujus rei exemplum, ut Homerico loco utar, laudo ö0„ααι d. 5(14), 343. Malo enim illud ad Hesychii dν-νεαασι(ser. 50„1εα) s⁶οσ referre et cum Oro Milesio(Etym. M. 621, 35) et Eustathio(p. 1763, 25) tum proparoxytonum accentum, tum conjugationem ι sumere, quam cum Buttm. I. J.§. 105, A 15 n.* et Kruegero II,§. 34, 5, A 4 50„⅜ ex dOdeaz derivare. Quorum alter secus atque traditum est(verbis Eustathii I. l. œx⁴ rtyag nimium tribuit) circum- flexum penultimae apposuit, alter proparoxytonum accentum, quem dicit esse anomalum, servavit. Sed nunc quaestionem difficillimam vquibus finibus Homericae linguae usus verba contracta et verba 1ι circumscripserit« nolo tentare. Hoc unum quaeritur: Extantne apud Homerum satis„omerien multa, satis certa, satis similia denique verborum exempla in contractorum analogiam deflexa, in contractäm quae nos cogant formas 1,uεα, Teig, let contra tam certam paroxytoni accentus memoriam a sua busenem hr. ipsius declinatione(verborum ¼ε) abrumpere et accentu mutato in contractorum rationem transducere? empla Verborum a etiamsi imperfecta sat multa éxiovx Od., 182, mrlruæ Il. O, 7 etc. et exempla a) verborum quaedam praesentis inveniantur, ut 14dovrat II. B, 550 praeter MAaναα, hymn. Hom. 20; tamen radicis a neque omnes ejusmodi formae dubitatione carent cf. e. g. e⁴αααe Od. s, 119 cum 20 ε II. II, 208, quod activo sensu accipiendum est, neque omnium certa atque firma scribendi ratio ad nos tradita est. Vide enim, quanta opera antiqui grammatici studeant, formam daνκ II. S, 199 (ef. annot. Spitzneri et scholia in h. l.) et in Od. 4, 221(cf. Buttm. et schol.) accentu mutato verborum u⁴ analogia explicare. Inprimis vero ad illud animadvertas, quod ind. praesentem verbi 1oOr-ι, cujus imperativus et in Aeolum et in Homeri lingua praeter Tory etiam Tora(zανοισνασσα „esset, non modo epici non fingunt 20105, IorG, sed etiam in Herodoti scriptis similes formae ut παoν, 2r1οτασι etc., quae olim multae ibi legebantur, accuratiore censura nunc rejiciuntur. Allis, inprimis recentioribus, talia relinquenda esse et in grammaticorum maxime usu fuisse dicunt cf. Bred. J. I. p. 397, Popp. ad Thuc. VIII, 64, 5. Tantum vero abest, ut ob scrupulos modo in verbis« in- jectos paucissima(cf. excursum sub n. II) verborum e et o exempla ex Homeri carminibus b) rerboram tollere cupiam, ut formas 1 4981 II. N. 732(Schol. A 1οϑ ε οον:„60» 17984— imperfectum, credo— 0. 0brꝓσ οοoꝓdν⁷— coll. Eustath. ad h. l.), αοναισεειι Od. α, 182(nlριονν˖ Eνερυιυο τ½ουυοσο d.πα τον τιιαι, dο τπμειοσιπ Schol. Pal.) dεαιοωςα II. I(IX), 164(Schol. A ddoe de 009ols. oirοσ ναά doiοταοσοπ. 2c2 v⁴ο 1 Oiroy vel asy„dο 1m σ⁶ʃα§ι⁶ον II. IX, 519 cf. Eustath. ad priorem I.) dε⁴⁷ II. I(IX), 519, 31ε Od. d, 237(Eustath. Kalh 50*νν*τουουποτυνμᷣe oν 9400T. 2⁊½ 105 d¹⁶⁷„⁴ο, e 05 10 d100½ι), dι⁶ο Od. 0, 350, quantum nunc quidem de antiqua Homericorum carminum recensione constat, grammaticorum auctoritate satis munitas esse judicem. Mireris sane licet, quod utriusque verbi ne una quidem forma ut ¹⁶α, vel dε⁶ονσmφιαμν, 1ι*ναοοαε, τνιονινντεα etc. invenitur, quae sola contractione explicari possit, sed pro üs semper diε⁶⁴εουσιι, didoονμεν, 1νϑινέεσ, οέræ; concedas necesse est formas 6οισςα, ˙⁴οωι probari ipsa verborum à declinatione et ab ipsis Homericis grammaticis vere graecas agnosci(ef. Schol. B ad II. T(XIX), 270; conjicias oportet, facilius barytonas formas a grammaticis in contractas mutari potuisse, quam vicissim contractas in barytonas, quum ut cujusque scriptoris aetas est infima, sic maxime in contractorum usum effusus sit(cf. Etym. M. 413, 41: Arrενον mO⁵οοστο5σι 1⁶σ Hesychii glossam xϑ ε ad lemma 119(, Etym. M. 602, 19 ε ϑεοαιι(dᷣ τπτιπ) ³νε 2101⁸O0 OO105G¼ 10„ 000». Imperfecti tertia pluralis in ααιαα2οωινπηνμαχηνα.· 7Oαiκκια.(Cramer Anecd. Paris. Tom. IV) p. 258, l. 23 coll. Hermann de emend. gr. gr. rat. p. 342 n. 149 rdg airiag 10 3*