18

zars). Ut ertd'ex, èx ad eri⁹νν,»»; sic eridee ad ertν(&riεαι). Noli enim putare literam a primae personae confusione literarum» et, quam vulgo Ionum esse propriam dicunt, ortam esse. Est terminatio declinationis causa addita, ut in aoristo 1, ut in perfecto vel Ionum plus- quamperfecto, ut in optativis aor. 1.— Quare ne distinctioni quidem inter èc sive»œo et»y, quam Hermannus observasse sibi videbatur cf. Buttm. Gr. gr. ampl.§. 108, A 16, n.* multum tribuo, neque discrimini significationis inter etc, Aeolicam optativi formam,(Eustath. ad II. p. 37, 1)— et uεαια Binae formae aoristorum, optativorum, plusquamperfectorum duplicem declinationis legem sequuntur, unam, quae vulgo verborum l propria esse fertur, ubi productae aut in diphthongum mutatae vocali stirpis sola consonans litera vel exitus, qui a consonanti incipit, annectitur; alteram, e qua terminatio vocis syllabis a, æg etc. praeteritorum temporum propriis efficitur. Ita, ut uno exemplo declarem, quod sentio, prior lex apparet in r0ο—»(cf. Buttm.§. 88, 6, A 6 n.** 106—8, 1069† l, 1049ꝙι— uεν, 10690l— 18, αεινασασν(in tit. Delphico 1702 pro παρν v. Ahrens I, p. 237), cui respondet altera forma per literam æx terminata zνννεε⁸-, z⁴rrer— ag, rd*pet8—— z( αάν Sed ne longus sim, ut imperfectum Ionum more fictum ertoõex ad Atti- cum ertiειν(1el„) sive riνν, sic aor. 1 xec(a 149„εil similis formæ esset à9eα) ad 29„ et [e*y](certe in plurali, qui solus in usu fuit, est*εαlαέ), sic ruiννεεœα ad roεόι ⁸, sie e&redνεεεν ad éreomex, nam plusquamperfectum ad radicem perfecti— ze9.„ννα— litera e dilatatam(ut infinit. vε ⁴ϑννπαέ- vxαi² fictum esse non dubito.

Itaque, quod demonstrandum suscepi, tantum abest, ut comparata Ionica terminatione a imper- fectum rtdενν vel leuy vel 26 ow ad contractam potius rationem referendum esse videatur, ut hac ipsa collatione vocalis in diphthongum mutata verisimilior facta sit.

Praesentis Improbatis vero formis contractis et imperativi et imperfecti, quid est, quod nos impediat, kemporis for⸗ quin similiter praesentis formas leig, lec a verbis ui per diphthongum fictas habeamus. Hunc more per di- enim modum vocalis flectendae a praesenti alienum non esse, declinatio verborum lα‿ et el*ει a phehongum thematis E et 1Q derivandorum satis confirmat. Neque, quod multo pluris faciendum, certa

desunt testimonia, quibus efficitur, antiquo tempore et quidem in Aeolum dialecto verba ½αι maxi- mam partem hac via declinata esse. Multos grammaticorum locos, qui ad hanc rem pertinent, collegit Ahrens I, p. 137 inde a n. 7), unum de verbis radicis« adscribam. Theodos.(Bekker 1045): Alolee 0⁴αο³αιςα τl⁴ εl vα d eig ν‿⁵ενουασι,„Aαα, eας, pâ.α μέores, de verbis in o, ut dεdονι, d106οςσ, dtdoo cf. ann. 2 supra pag. 11. Literae e mutatio in verbis magis quidem fluctuat, quum etiam productio vocalis in y ab Aeolum consuetudine non ab- horruisse videatur; tamen et analogia reliquorum verborum αᷣ ỹt certa Sapphus exempla, ut

gPlilei, dyeo v. Ahrens J. l. pag. 139, hunc usum confirmant(7);(adde Heraclidis testimonium Eustath. p. 1442, 49 et Lob. Additam. ad Buttm. p. 71).

At vero, quaesiverit quispiam, cur ad Aeolum formas Homerica verba ficta esse sumis et vulgarem conjugationem verborum vel verborum purorum spernis? Primum demonstrasse mihi videor, Aeolicam, quam dicis, rationem omnium verborum 1⁴⁴ esse maxime propriam atque etiam in alis Atticae declinationis formis esse servatam. Deinde barytonam declinationem verborum ι interdum quidem adhibere sole- bant conjunctivo et optativo et singulis imperfecti personis(cf. excursum sub n. III), ut 4qpiounu,

8 6iα‿ιαασα, dtοιο, dtο*, die et, si haec in dissimilitudine syllabae primigeniae conferre licet, 2c*, IOℳ⁴ιι, ze

*

07) Ceterum Ahrensii sententia de 1. persona falso a grammaticis ad 2. et 3. ficta corrigenda est ex Bergki cen- sura Nov. annales Jen. V. annus, n. 156, 1. Juli 1846.