17 5

Et primum quidem de contracta ratione quaeramus. Hujus enim causa multo speciosior est, quum etiam in aliis formis verborum 1ε praeter conjunctivum contractio aut sola in usu fuisse aut multo praevaluisse dicatur. Sunt autem ejusmodi formae: praesentis imperativus et imperfecti singularis numerus. Neque enim diu est, quum imperativi riεεα pro(1εεν⁴), Torn pro(101⁴), Imperativos di⁶ον pro(d⁶οωσ), deizvn pro(delevnu) contractione a grammaticis explicabantur, aut omnes, ut Pras ene. a Rostio gramm. 5. ed. 1836,§. 78, A, 10, aut magnam partem, ut a Thierschio gramm. ed. 3. tractos non 1826,§. 121 et in paradigm. verbi W»εεε, les, 1e*; Matth. gr. gr. ampl. 1825, I, p. 396, 5(recentiores ¹9e editiones conferre mihi non licuit). Solus Buttmannus, quod sciam, recte praecepit in nullo eorum ultimam syllabam contractione ortam esse, sed productione potius. Quod jam apertissime planis- simeque explicuit Etym. M. p. 477, 56— p. 478.

Multo vero certior imperfectorum contractio est. Ut unum auctorem laudem pro multis, Etym. Imperfecti M. p. 177, 1. 9 ita: Ioréor dà ör⁴ 10ν 2i9ne 2 3idou⁵ a νμμι, o! mε⁶νναένο 4AA0v dd Perenus con⸗ 100„ 819 98001»„ S„ vo*jae neo dnd 1⁴⁵ν sig ut. Qg eld r 1e0 1198:„H, 261doαν αάτρ marum si- Oaioα::— A³ τ⁴ ⁵μαέ̈νντνππουυινια 1πτοσπαα o mασeσετι rodgerar did ον ν d 1ν miles. ig ul 1⁴⁴§Ʒε deuντeοα εα οεα d 3³g9du, 3G d 10OOο⁵⁵⁶εν. Mirum tamen, quod primavsingularis eri οι, 1obν a 19 11αl¶ het 1-οαα̈ vix aut ne vix quidem in veterum usu apparet, cf. Krueger§. 36, 9 A l et 38, 1, A 3, 6607:0vy vero etiam contra grammaticorum praecepta, qui 201Gc» mallent, consuetudo sermonis retinuit. Etym. M. p. 316, 20: Eidn. 10160„ 021 6 Hoα- 1υ⁶ο τ ει⁴ω Aeps* 1 5 9⁸ Tασ⁴οασιςσ did ziς ou ρνσαꝓοον, 01dO, lα το d⁴, ddos, 49G X0⁸„ zuoos, exοοovv. XOo⁴ο0009. Quodsi demonstrari poterit, etiam in 11„ε et Ln)u⁴ pro rtO» et uy communem sermonis usum ertelν et Tetv servasse, non amplius miraberis eos, qui singularis numeri formas V»,“ée, i) omnes in dubitationem vocare audeant cf. Krueger I. I. §. 38, 1, A 3. Diphthongus vero extremarum syllabarum non modo probari potest verbo»qiecv, Plat. Euthydem. 293, a et Homerico composito ο*εεέιν(Od. ¹, 88;3„, 100;3 ¼, 9) et singulis codd. vestigiis in Plat. Gorg. p. 500, sed etiam disertis verbis grammatiei apud Bekker Anecd. Graec. vol. III, p. 192, n. 1046, 12 6 H⁶ασσε A/⁸o d 51¹1 10 201ν nα⁴ςcis dο ο ou 9 ꝓρ νo ν 070e, 010„ 2016Ouν, 6g π τοι ³ας 9¹⁶0?, d'omso XOvud xeuooĩs. 10 ds ε&ri νν α 1 dι ο 7 d*9ν ννο 0lo Sriεινν εα‿ 1ν, 8 00 10 erider 2d Te de.ο ²mπυπνQνᷣꝙöMUMhd vde dꝓpiet. Quae si cum Choerobosci testimonio in Etym. M. v. s. contuleris, non Herodianum(id quod Kruegero visum est§. 38, 1, A 3), sed communem usum praecepisse 76 ν„, 811984ν intelliges.

Quare nemo 1el, 1e⁴ ad verba pura referet, primam singularis 7εεν plusquamperfecti modo ortam esse judicabit, sed omnes personae eandem rationem sequuntur. Quaenam vero est? Ratio verborum 1ι, quae vocalem radicis ante extremam literam sive syllabam aut producunt aut in diphthongum flectunt cf. Seirat cum drifat, 1eενœα cum Eolνννα. Thierschius autem quod I. I. mrOoOletv formam cum solo plusquamperfecto comparari posse, imperfectum simile deesse dicit, fallitur. Quidquid contra dicunt, imperfectum; jjet eodem modo ortum est; sive enim iota sub- scripto caret, ita ut cum lonum ia comparetur et litera e in ee lateat, sive ¹ subscriptum additur (ita ab ie derivatur, ut infinitivus lérα, Homericum keiy et mOεleεν pro ει⁴οισιμ Lobeck ad Buttm. II anom. in dεdο not.**— respondent cf. ibid. d²dεν, d*⁴ιει⁵εν, 80die—); hoc cer- tum est: radicis litera sive ¹ sive e item ante literam extremam in diphthongum flectitur.— Ac ne quis lIonum tertias personas dylee(quamquam hoc ipsum verbum uno tantum Herodoti loco invenitur pro dieo v. Bred. I. l. p. 395),&rεes, similia afferat, ut contractam rationem e*ε*ϑέον, esg, ee probabilem reddat, oppono equidem primam ejusdem temporis értiéea, aut, si mavis, èæ(èaς—

— 3