13

essent, etiam a zuνmετοινι derivandum esse rumτoο, ruετοεο. Quod ne is quidem voluit, qui hunc locum corrupit. Quare, ut tamen properispomena media recte ab optativis activis in ¹ε deriva- rentur, falso contractorum exempla apposuit, quorum duo quidem p. 168 inter optativos in enumerantur. Veri exempli vestigia extare videntur in altero illo de‿αιννν, quod fortasse d¹6οιμυν„ didoto corrigendum est. Hoc modo omnia non solum cum altero, quod sequitur, praecepto optime conveniunt, sed etiam iis simillima sunt, quae supra in conjunctivo reperimus. Praesentis optativi medii praeter verba defectiva, quae activo carent, ex utroque praecepto circumflectendi, quare recte colliges Arcadium voluisse?ευαο, à0αετο; alioquin dνυνα non excepisset. De aoristi optativis Arcadius hoc unum diserte tradit»bisyllabos circumflectendos esse«. Ex iis vero, quae in universum de omnibus optativis dixerat, ⁷ νπ π 00½,%τα* TrO0ε ιmπρα ντιαάα mhoc certe con- jicias, trisyllabos et qui plurium syllabarum sint, proparoxytonos esse posse, ne dicam debere- Sed distincte hoc posterius praecepit Etym. Gud. p. 518, l. 49: TyOετ, G„*τοσιαοτ0 dd 1 dve- 9i6αœαmε 1ν τ⁶eου τ⁴α 105 deuντ‿ενοονι*αμεσον οοσ⁵ςοετιο ϑοαυι‿φεα ondoxoyra, uαr‧ 2⁶ deuντεοον n96σαmσηονOγo ciα 1οι ο⁸ο εηαεςρ⁶eρμνενα, ols deο⁵ον‿ονσ να ⁴ zolra 1rO6 α, dνα αιςσι τσν 16„(intellige: si verbum compositione dilatatur) o²oy ro deφ⁴˙⁴ιοστο, xo?ro dοσνοτο εα 1 dee⁴⁵οωινα dOx&νεαμαάσισναινα, 10, re 10τ ĩ‧α ν‿˙οοιτ.

Ad has leges, quas cum ipsorum verborum natura congruere puto, omnia veterum et pluri- morum recentiorum praecepta accommodari posse videntur. E veteribus unum excipio epimetr. in Bachm. Anecd. II, p. 370(Voemel p. 7): TIoGουμα αα ουνοϑουιαασάιι ν ναι⁴α‿νσαωυινεαα pO⁴νυεέιε. uerd ς επ ε εemπμισανμά ⁴ατασ εα mr009Gdœl εέ„εναοο e* 10„1009. Quod dis- crimen ita demum ferri posset, si in ipsarum praepositionum vi causa lateret, cujus rei neque ab ullo grammatico mentio fit, neque in codd., quod sciam, vestigia extant cf. e. g. in Xen. Anab. (III, 4, 1 ed. major Kruegeri) boni libri Parisini lectionem emνιιϑιονπσασι(scr. Sn⁴ αωσσα sive 21119ντ) cum ejusdem libri s&ει⁵ιαωννται headem significatione in III, 4, 34.

Ceterum si nunc in uno conspectu propositurus sum, quas formas probem, divinabo magis quam definiam. Meum enim erat secundum veterum praecepta et grammatices analogiam reperire, quibus finibus accentus utriusque modi circumscribendus sit; scriptoris cujusque usum codicum opera explorare aliis relinquo. Quare in ipso conspectu, ut quodque exemplum ad manum est, ita adscribam, discrepantia, quae fortasse est inter singulos scriptores singulasque dialectos, plane neglecta.

Praes. conj. act. z Plato Phaedr. ed. min. Stallb. 1823, p. 277, C, adde 7r00⁴⁶⁰⁰f3 Modorum Herod. III, 45 et*αιχαισο⁶⁴⁶σισ VII, 157.— Iy ubi in codd. invenitur, retinendum esse judico, Hercger e si apud eundem scriptorem aut ejusdem aetatis et dialecti scriptorem de optativo in oc terminato empla. constat; alioquin paroxytonus accentus certe diligenter annotandus est, ut Eurip. Troad. 94. ed. Dind. poet. sc. est¹h; Xen. Cyropaed. VIII, 1, 6 vulgata dꝓο, ad quam inclinat Guelferbytani codicis lectio qeii. Schneiderum Plato Rep. III, 388, E ed. min. 1841&qe§ scripsisse miror, nisi codd. auctoritate permotus est et condemnat lectiones Traο⁵αυιιαμέεν Plat. Phaed. p. 90, E(sic duo- decim Bekkeri codd.), dotoure Plat. Apol. p. 29, D(sic Stallbaum ed. min. 1823 et Heind. 1805). Neque minus miror Bredovium I. I. p. 394 Herodoti dr IV, 190(nullam librorum varietatem adjecit Gaisf.), éniy VII, 161, 4(codicis lectio enoiy eodem ducit) et T.αοmνι III, 72(sie cum Vindob. et Sancroftensi Bekker, al.; vulgo.οε⁴ε) mutasse in circumflexas formas ob tertiam pluralis dπηιιιασαι VII, 226, cum hoc ipso loco cod. S et V. dgtœœα exhibeant et formae bary- tonae in passivo ab Herodoti dialecto alienae non sint, id quod Bredov. ipse l. l. demonstrat

8