De optativo
12
p. 206, quamquam hoc ultimo loco(cf. supra extrema p. 9) imprudenter eadem lex etiam aoristis activis imponitur. In his a vero abhorrere videbatur barytona ratio, quod omnis soni vis, certe in sin- gulari numero, cujus exemplum 9 Ʒτ 66¹Jadscriptum fuit, uni radicis syllabae inhaeret. In medio verborum 1⁴ι non item, cujus aoristi quod magis quam ipsa praesentia passiva ad barytona inclinent, nil miror, quum plurimae aoristorum formae proparoxytonae praeter primam dualis et pluralis numeri non possint non esse compositae, in compositione vero(v. supra post mediam p. 8) sonus vocis facillime ab exitu reducatur. Accedit, quod in optativo aoristi medii multo saepius vocalem modi, quam dicunt, in oc mutari constat.
li quidem, qui cautius agere vellent, bisyllabos aoristos medü properispomenos— eos, quibuscum plurium syllabarum praepositio composita esset, proparoxytonos scribebant; trisyllaba sola dubia relinquebant. Et recte haec in generali praecepto dubia relinquuntur, quippe quae a singulis scriptoribus, quantum constat, diverso modo scriberentur. Ita fieri potuit, ut Poppo Thucyd. vol. I, p. 228 et Suppl. in parte IV, p. 30 ad p. 229 sq. 719099„09 6, Sy ονrat etc. scribendum esse censeat, quum Voemelius IJ. l. pro pluribus codd. Demosthenicorum locis 71009— 970e etc. praecipiat(4) et ut idem Kruegerus, qui in gramm. gr. ed. 1845, p. 131 Gσ τα scribi jubeat, in ed. Thucyd. 1846, I, 78, 1 exprimat 7r ⁹919s.
De optativis medii verborum 4ιι Arcadius p. 171, 20 haec proponit: TG elg ε⁴(sic)
praesentis et&uwειιμαι τ òeurea nοσυ 8l 0 œτιασιρουσ 2l 5 αοοεσοννονεα„ OOεεοοσννρdν.
aoristi medii.
2OoOOrdr 45* 1 dσιααα GXνυeum—, ⸗XOoO, d⁸μόqoέ⁶ά³ιοοο(sic) sre z 6„ T. eeêrixc 219 404 Hiovod, vO0ʃ10„„00⁷0, notoltunn 710¹10⁷0, dioνυιs⁶ον%, Soptann S000. Quols 9⁶(sic) 50 elrrε, 5 ⅜ι τ⁶ν ei 1ει ⁶ιοτ⁴‿(scr. 69 α ʃG⁶⁷ν) aGοᷣν ꝙ*να εeεαουαι τ⁴ edακινα 1s*&reyeriu (ser. Sve„τνQ)&g„ 2ααόον AiOoereOtaihrran 109ntuc, 2teliu 1ϑνεάιο rtdein yd 10 ννακενν. 10 dð dvyνυsσυυαο n0αοοέοντοο di τ 1μ εꝓεάέlν Joenue 8 IG ioed, oure doνεiν εᷣνκαι³ιν⁴⁶ν Quae inde a verbis O ⁴αο⁸α ³˙ς sequuntur, et ob verba 60%— 6οςσπσνď etoiν, in quibus temporis praesentis significatio quaedam inest, et ob exempla apposita ad solos praesentis optativos spectare videntur neque impediunt, quin recte habeat, quod supra(p. 10, a. 1) de optativis in oc bary- tonorum verborum accentu notandis conjeci. Prior pars verborum Arcadii corrupta est; tamen, credo, jam ex initio alterius partis»Orαο⁴σοςα εςα etc. efficitur, simile praeceptum de verborum 1 optativo in priore parte inesse. Ita vero est. Noli enim prima verba Tooον εi ι εκιντεινααν cum altero Zalyki codice mutare in Toνν sig u; ut in I. 10 ejusdem paginae T deντεαα ²υνν elς osrœκνι(αοœταανν) neque imperativi neque imperfecti in 1⁴ desinentes, sed formae verborum ¼ intelligi debent, sic I. 20 nil nisi optativus verborum ¼⁴ significatur. Secundas personas igitur optativi verborum àιι dicit in o exire et aut proparoxytono aut properispomeno accentu notari; properispomenos esse bisyllabos optativos OoOl*εν, O0, dοιη, diονο i. e. sine dubio doενέυσ ⁷o.— Er1 2α* ⁶ ⁴ eveynrirc ei 2⁴ 1ηνοουσι i. e. ad hoc: qui in activo(sc. indicativo) in ι exeunt. Ita verba intelligenda esse, non ad optativum activi in ut excidentem referenda, et ex altero Arcadii praecepto inde ab ⁶ιμυανς incipiente colligitur, et per se liquet. Nemo enim non videbit, si optativi medii eorum verborum, quorum optativus activus in ℳ⁴ cadit, properispomeni
(4) Animadvertendum tamen ad id, quod optimus codex X in verbo xooννοε, cujus optativo praeter unum locum semper vocalem o tribuit, quatuor locis proparoxytonum conjunctivi accentum exhibet; quinto, qui solus relinquitur, loco, a pr. m. N 9σ ο scriptum extat, sed circumflexus erasus est.— Et ne illud quidem praetermittendum, quod in illo loco, ubi in cod. x verbum cum bisyllaba praepositione conjunctum(&ιπισσνν⁄α⁷) circumductum sit, in cod. Q acutus(&xi- 9α) invenitur, tribus ceteris locis vox ejusdem generis in cod. x accentu caret.