Aufsatz 
Quaestionum Homericarum specimen: De formis quibusdam verborum mi in aliam declinationem traductis / Heinrich Rumpf
Entstehung
Einzelbild herunterladen

11

contractam formam dedoãg circumflexo notabo(2). Neque, credo,? subscriptum in 7iνhl argumento esse potest, hanc formam zœr' dæεrασν rije οσυα‿ανρ ex H5 ortam esse(cf. similia apud Etym. M. in αηααένσ*), quum nunc constet, antiquo tempore conjunctivum 7-»l sine jota addito scriptum inveniri cf. Buttm. I. I.§. 88, 5, 2 not.*, Krueger I. l.§. 30, 1, A. 4 et Ahrens de dial. Dor. p. 295 coll. de dial. Aeol. p. 130, 6. Sic intelligitur pluralis et singularis dασι con- fusio, quam Herodianus iota subscr. prohibere studuit. Schol. ad II. I, 129.

Optativos activi verborum 1μι quomodo scribendos censeam, jam ex iis, quae supra scripsi, De optativo satis intelligitur. Homerus in verbo Whaat utitur vulgari declinatione kely, dnεeln, doptsii etc.; unus activi. optativus barytonae rationis, 7rο⁶, invenitur in hymno in Ven. III, 153(Franke IV, 152) isque firmatus duobus codd. Parisinis, quos Hermannus contulit.

Difficilior erit quaestio de passivi medüque conjunctivis et optativis. Nam ipsos veteres im his magis fluctuasse certum est et quum frequentiore optativorum barytonorum usu tum disertis Arcadii verbis, quae statim subjiciam, demonstratur. Hoc unum praefari liceat, etiam veteres grammaticos, si quid intelligo, duplici illa lege, quam in ipsa Graeca lingua inesse supra diximus, duce usos esse. Aut enim numero syllabarum definire student, quo usque pondus syllabarum praepositarum praevaluerit et hanc ob causam barytona accentus ratio increbuerit, aut quaerunt, num vis contractionis in radicis syllaba, quae vulgarium et integrorum verborum ui sit propria, ob declinationem vocis retinenda, an deserenda sit. Jam singulos modos passivi et medii generis, qui huc referri debeant, persequamur.

De praesentis Lopſttnotiris Arcad. I. I. p. 171, 1. Z,jrnoν(3) εe&τααι τ ενεᷣτdoe pe conjun⸗ 106*u 105 τανν eig ⁴ι, 0re nOomnOog unors τε ττοmπτειιοσπσνταα ² elnte?y, ctiro a) prae- ör¹, el dusy 2 τ⁶ 5*7Otrd- 6⁴οrιτνν 8 vohosi, aOeO20mdSra:, tihahttt, rtcuc henus passivi. 7or-εε, 8dν εσπυι³αια, d⁴ευ, εde μςεα. eT ds 4 εεέσο τ⁴ ενεέηννισ⁶ον εκν Ʒ◻ραεέι, τοοπτιαιοεμ⁵νετα (scr. οπσταασεοοέ νυοννισό*)· mυναμηρα,&cd d⁶νουναα O τ⁴ όαάνο dυυνμμα odέα εν νουνε εέπμιοτααμμα, Sd n⁴οτιιιαα Cramer. Anecd. Ox. IV, p. 206 tertium barytonorum exemplum*έιαινααά additur.

Cetera congruunt. v. Voemel I. l. p. 6, unde alia quoque ejusdem rei testimonia cognosces.

De conjunctivo aoristi medii gravissimus harum rerum auctor, Arcadius, nil proponit, quam- b) aoristi quam ex praecepto ejus de optativis infra afferendo hoc certe colligi potest, eam legem, quam alii medi. grammatici de conjunctivo secundum syllabarum numerum constituere studeant, ut in re incerta, non plane esse spernendam ac satis veri similem. Unius grammatici verba adscribam Etym. M.

b. 459, 48: OGασσαι,* επιαοωνυιμαε. Ty SreOr⁴ισνέ⁵ον els lix³ Tjpo n ϑεντεςον εμμιοσν doOεοονν, 8r ν συωσννσέσεια Geναριναἀ‿εουσ(scr. dναρμιαςε) 10 10ν. dνμαάσ, derετ⁵ωναα σναι,αα, d*πσmννεαα Simillima tradit Phavorinus, cujus verba v. Voemel p. 6. Ali omnes aoristos 2. medii barytonorum rationem sequi docent v. I. ibid. laudatum e Crameri Anecd. Ox. T. II, p. 344 d⁶& ixt.& 1es0s òeursos 269¹ονο 6 dorcxrirde Sdy 60dαœν. dd d'egisaoe 10 100;&m⁸ ⁶⁴ εαυεν 6-rνν à 46pu: ora υmρrueσνdν eie⁷πννον οπ dευτεοον ⁵αέσοων dοο⁶ooν ey v* υννιέσεα n00έαοοεοννεενεαα, OlO 0,⁴αα αμ|σ⁶⁵υιαι,** ‿ςιιμαα. Simillima p. 376 et IV,

(2) Fuerunt sane jam antiqui grammatici, qui illud§6 ⁶σα cum Homericisνς 6ε6ον compararent et dιςνα scriberent; alii rectius, ut rıυα, sic dε⁶ισνα Aeolico more scribebant. Aristarchum circumflexam formam praetu- lisse, falso dicit Krueger gramm. gr. II,§. 36, A, 2. Neque Aristarcheam fuisse hanc sententiam probant schol. B ad T, 270 et Eustath. p. 1184, 4, 12, quos Spitzner ad T, 270 laudat. Schol. 4 ad II. ¼, 164, ubi Aristarchus auctor usurpatur, est de solis verbis contractis G ⁴ο*σς ε⁶ο.

(3) cf. schol. 4 ad II. P, 190 re94 78 Syrotker de qua aubitamus sive in contrarias partesdiPukamus. Adde Athen. lib. E p. 207, 4Lg C ε⁴ τ⁴ ααοειαμνκυν 6240» auο τ Sig 1) 9⁴αςνπολ 116ςG ſp x. r. A. Quum de ea in mare deducenda excitata quaestio multis contentionibus esset.

2*