10

Gregor. Cor. ed. Schaefer, vol. II, p. 794 cum tab. V, 18) droraxrtxd uo*οο⁷2εασεοσ 81 o Aujyov, SXO 1-) H,ετονην εiε sτοωον τοeνάτατν ονον gviciooei 8»* vjj Oνννισεε. 020* Sas, 86, 8Gν αμναηmα 90ds, 665, Sdν τπά⁴α⁴⁶ι ε dε 4ι νεν τν εειτοννν εi dsοντοωνοο dmσάmμμ τν τνονν x&, uxr⁴αρσσα, or, enlomα dο⁵ςαι εα τ πm,² ˖( ‿mς⁵τ⁴dσφeẽ/éε‿ τπτνοσναμε(Simillima Et. G. in dαναιμ.

Pro explorata igitur habemus scribendi rationem ꝗGν⁴ο, deνααο, 7οοσνσνοε, αρρα ενπναν, αάσα deν etc. At, inquis, ubinam illa similitudo cum imperativis, quam praedicas? Gυννι et νπννιον con- veniunt, cetera discedunt; 7τοο△ετ⁸, contra 16 96 ε; adsον, contra αασαꝓντεε. Accedit, quod syncopati, quos enumeravimus, aoristi illic verba uet sequuntur(cf. antlorou cum T.ααο⁴˙•σω), hic aberrant: erlomσ, contra παασ— Causas diversitatis si examinaverimus, easdem leges con- firmatas videbis, quas supra in imperativo tulimus. In conjunctivis quum non modo υνν˙ν ut Gνννο, sed etiam vi praepositarum syllabarum neglecta, ανασ, Qασ scribatur, contractae syllabae plus ponderis inesse videtur. Et jure quidem suo inest. Conjunctivi enim aoristi verborum à vocalem longam nunquam plane omittunt. Neque soluti— έα, ⁴ενει⁴εαο, relo‿αν et Grεαιυιιέν— duas breves vocales pro una longa exhibent, id quod fit in imperativis 2„⁹ϑαο, G⁴υννσϑεο, neque declinatione mutati— 71 6 1, 1ααρα⁴ραεν etc. vocalem radicis simpliciter corripiunt, ut imperativi 7r00996096, 1.ρ⁴αςες Multo vero magis in promtu est, cur compositi aoristi syncopati in imperativo verborum 7 rationem sequantur, in conjunctivo deserant. Ut in imperativo illo soluto νϑοεο circumflexum sonum vocis er ϑον et mutatum vidimus et transpositum, quia con- tractio quasi evanuit, sic vocalis modi, quae in simplici conjunctivo oꝓxν ob analogiam verborum ut(cf. GxOνπνν, xtg) circumducebatur, in composito rαοοeνα ob barytonam declinationem Tο⁴ςσνα etc. quasi contractionis vim exuit et barytonorum verborum exemplum sequitur. Con- tractionis vis igitur conjunctivorum verborum ¼ propria, quae conjunctivis illis cireumflexum suum sonum ab imperativo diversum servabat, in his syncopatis conjunctivis non inerat, quare bary- tonorum rationi subjiciebantur.— Praecepto analogiae, quod hinc efficitur, tantum„tribuo, ut in conjunctivis activis sive praesentis sive aoristi ubique paroxytona a codd. tradita servarem, si in optativo barytona declinatio apud eundem scriptorem aut sola existeret aut praevaleret. Pauca vero hujusmodi et ea quidem magnam partem dubia praeter composita verbi ꝛuuuν inveniuntur v. Voemel I. l., p. 4. Atque in his ipsis, quo certius apud scriptorem quemque optativi forma ad modum verborum ⁴ν ficta est, eo certius ultimam circumduces; quo saepius vero barytonorum optativorum exempla inveneris, eo magis cavebis, ne, quos inveneris conjunctivos paroxytonos sive proparoxytonos, eos analogiae vulgaris causa in perispomenos vel properispomenos mutes. Qua de re aetatis cujusque atque scriptoris consuetudo observanda erit.

Apud Homerum in compositis verbi unuͥ conjunctivorum activorum ratio facillima est, quum qui solus, hujus quidem generis, invenitur, εκ⁴ιισα II. N(XIII), 234, ab omnibus et veteribus et recentioribus grammaticis proparoxytono accentu notetur. Solus, ni fallor, Goettlingius I. l. etiam epici hujus conjunctivi tralaticiam scribendi rationem falsam esse contendit(citat-νοαασ Theogn. 94 ed. Bekk. cferas etiam Hesiod. Erg. 301(299) ‿μτιmσόι ubi Goettling. addit:»Sic conj. Spohn. Vulgo 7riεαινανσααα)(1). Equidem non magis epicam formam 7h ob vulgarem scribendi rationem i⁵, quam indicativi 2. personam 676 œᷣ(contra Arcad. I. l., p. 168, 20) ob

(1) Si Goettlingius ob radicem ie verbi inn conjunctiros semper circumflectendos esse censet, fallitur. Nam simili de causa non modo omnes passivi et medii formae, quae barytonam rationem sequuntur, damnari possent, ut iorνμαι(sic. Goettling I. 1.), ædεορνμα, dxειi, sed etiam optativi scribendi forent dwtοnre, ri*ο*ro etc., quod nemo serio postulabit. Graecorum lingua si aliam analogiam in his formis fingendis observavit, etiam accentus mutandus erit.