8

I. l. p. 78, A. 1, ut circumflexum in penultima conjunctivorum tueretur(dο pro inok etc.) pro- vocavit ad Etym. M.(p. 467, 41 sqq.) Tet vœl uerd zus 100, 00¹e, 10 0O,eεε. 8014 20 Oiια εέι ειο, τππτπνα τυμςmπεεισοναμένοσνν d οσσατνο, 1s0-, Iouwy etc. At ejusmodi themata per se nil valent, quum grammatici saepissime nunc hoc, nunc contrario themate utantur, prout res postulat. Itäque, ut contractae rationis exempla addi possunt: alter locus e Gudiano supra ad uuεεr exscriptus et Etym. M., 735, 17 ad lemma ouvyeg et l. Etym. Magni supra ad rꝰoisz laudatus p. 799, 42; v. ibid. Et. Gud. p. 272, l. 12; p. 97, 57 sqq.— sic barytonas compositorum formas invenies Suvlco apud Eustath. p. 100, 1 sq. et Manuel Moschopul. ad II. 1, 273(utrumque locum v. supra in v.), εο Etym. M., p. 109, 49 sq.(supra in v.), d†ααι Etym. M., p. 468, 9 ad vocem 0G επαμςσ⁴‿ τ⁴ο (sic) d„ρ 0d 10 dAol(sic) uνν⁴εεον. Adde exempla verbi 4εοι⁴αιι, quae supra in veterum grammati- corum de accentu praeceptis ex Anecd. Crameri I, p. 276, Et. M. p. 575 et Gud. p. 383, 36 laudavi. Postremo Etym. M. 735, 17, ubi Geανναιας sderivatur aut a eυαυνε aut a Gννεια. Neque desunt, si desideres, simplicis verbi exempla. Io enim 10 lμααραα explicatur Et. M. p. 475, 5 et 468, 9.— Sed haec jam sufficiunt, ut cognoscatur, hac via nos parum profecturos et si grammaticorum veterum opera maxime haec res discernenda sit, eos locos fore gravissimos, qui sive in lexicis, quae dicunt, sive in grammatices praecepto explanando ad certum lemma referantur et ipsam lemmatis formam in usu fuisse demonstrent. Ut e verbis Etym. Gudiani p 516, 4 v. supra ad wvtety multo certius colliges secundam personam uνεε apud aliquem antiquum scriptorem extitisse, quam praesens Gυναας ideo genuinum habebis, quod Etym. M. p. 612, 7 eo utitur ad aoristum 2. Sννυνιον, alia inde derivandum.

Cavendum tamen, ne jam singula persequamur, antequam generale illud analogiae praeceptum usquequaque refellerimus. Quare statim illud petamus, in quo certissima contractae rationis sedes, tutissimum praesidium inesse debeat, conjunctivi dico et optativi formas atque accentus. Quodsi demonstrari poterit in modorum illorum et declinatione et accentibus solam contractam rationem veram, barytona omnia spernenda esse, etiam indicativi formas facile ad hanc legem accommodabis; sin minus, etiam in indicativo, certe nisi alia obstant, barytonas formas admittes.

Utri ratoni In modorum obliquorum formis accentibusque judicandis hoc ante omnia luce clarius patet, modorum ob-duas fuisse accentuum leges sibi contrarias, utramque per Graecam linguam late propagatam, quae liquorum na-

tdra faveat: omnes hac in re dubitationes efficerent.

Prior lex in eo est, quod accentus verborum quum plurimis in formis, tum maxime, si com- positione initium vocis accreverit, quantum fieri possit, ab extrema syllaba reducitur, ut runrerat, 90⁶ν8 ο σοο, Gdνειμ, deριᷣJtfc. Altera jubet contractam syllabam, etiamsi in similibus ejusdem generis formis alii syllabae accentus apponatur, suum sonum servare et modo prior vocalium simplieium acuto notata fuerit, circumflecti. Itaque ab αςοσ, 1ο genitivus est 7, quamquam a poννν declinatur youdg. In verbis similiter notei, Trolerre, contra rurere. Prior lex alterius vim superavit in d‿ϑιυά αταηναειαραασ, quum simplicia 7ειααι, εα, illud ob augm., hoc ob Jonum zéerct = eirat contractam penultimam habere videantur. Posterior praevaluit in Gννια a 606, œrταηι⁴αᷣ a 24.

Multa tamen dubia relinquuntur, in quibus jam veteres haesitasse videntur, incerti, utram legem praeferrent. E. g. in imperativis mediis aoristi 2. verborum ι non satis sibi constant.

Imperativo- Quum enim activi ejusdem generis imperativi omnes sonum reducant g, Lᷓleg;(dg), dges rum acristi(unum 7r00-g excipit Arcad. 1. l. 174, 3 et Etym. Gud. 480, 26; contra 0G ibid. 28 et edai

accentus

comparatur. M. 381, 11; 688, 37; Hesych. in v. et II. A, 127 cum Schol. V. B. L. apud Bekker.); i