. 7

Regulae prosodiae Herm. de em. rat. gr. gr. n. 116(p. 446). Ta εlg duyore ααοαον Sοντονα Aiνμασααν dnεο dυο οσυdαd urdoxorc, ²ad ‿αοάρρενα ετρςν ᷣα̈νν, Sereruεν aαρ⁶ naοανεεα, Xος ε συνᷣeεα ex xν Ʒν‿νεινιν εον Ʒα, 2ul, A³ιέ, uνι, dyOlν, 2ovio, 76i. 10 dε ε0910 Gυοροπσααειαιντε⁴ι εσραρeεςσ νε τα σεα ⁶ι τ⁴‧ dic,*τε εενεέινν ν 8, di τ αμαατ*eν, quod extrema verba eximunt et verba a radice ¹to nata et composita. Quum vero supra ea sola composita, quae ab ¹œò nata sunt, nominentur et exemplum allatum dric et ipsum recte ad hanc compositorum formam referri possit(cf. Spitzner dissertat. de prosodia in Rostü lexico p. 61, 2, a.), praeceptum prosodiae supra positum hac immutatione non magis infirmari poterit, quam iis, quae plane contraria de iisdem verbis pauci grammatici docent(cf. e. g. regul. pros. l. l. p. 431, n. 51) quaeque jam Spitzner loco I. p. 61, 2 recte repudiavit. Non multum igitur valet, quod quis miretur, neque ⁴εςα illud, neque ullam formam similium com- positorum Homericorum, quae supra recensuimus, longa penultima inveniri. Invenitur enim si non praesentis ⁴.εκ ιαι, at radicis t longum et in 1 ειιιμεκνασ(II. N(XIII), 114), 118 e,ue II.(14), 364 et in permultis ipsius verbi ãνια exemplis, ut X(22), 206; Od. ¼(12), 192 etc. Itaque recte, credo, Spitzner J. J. p. 63, 2, d., docet, Homerum quidem, prout metrum postulet, tum brevem, tum longam usurpare, naturale tamen et principale tempus secundum veteres grammaticos et tragicorum usum productionem vocalis ¹ fuisse videri. Quod qui probat, non potest non Arcadii praecepto composita verbi ãαιια, ut ⁴αεκ˙ιι etc., subjicere et barytona scribere εοl etc.

Restat tamen, ut barytonam verborum illorum formam, quae sola, quod sciamus, et codd. Utram ratio- Homericorum auctoritate et antiqua accentuum doctrina commendatur, contra eos quoque defendamus, atam' an bats. qui in his rebus unam, quam dicunt, analogiam grammaticam observandam esse censeant. Praecepta illa tonam, gram- de accentibus ajunt externam modo verborum similitudinem spectare, internam et naturalem cogna- ma en unnlo- tionem verborum ad idem grammaticae declinationis genus pertinentium saepe negligere. Quo in det? genere quae rectius hodie perspecta sint, ea et in accentibus apponendis et omnino in verbis scribendis vindicari debere.

Quae si ita intelligi velis, cavendum esse, ne toti ex auctoritate librorum MSS. et veterum editionum pendeamus, ob virgulam hic illic literae appictam non statim novum artis grammaticae praeceptum ponendum esse: probo equidem. Sin autem contendas, una declinationis forma recte probata atque confirmata, aliud nihil praeter illam admittendum esse: reprobo atque impugno.

Quare nolo analogiae, quem dico, locum ita explicare, ut solam formam barytonam veram, cetera falsa esse demonstrem. Sic enim in adversariorum inconstantiam facile inciderem, quos quum soli contractae rationi se addixissent, conjunctivi penultimam syllabam cum Goettlingio (Accentlehre, p. 78, A. 1, v. supra in ⁴ε˙ιεέεν⁶) et optativum 7r00 ¼³ in hymn. ad V. circumducere, imperfectum guνναον vero(Il. I, 273) Plane damnare oportuit. Meum potius est ostendere, licet fieri potuerit, ut quibusdam temporibus in quadam dialecto contractae formae extiterint(qua de re infra videbimus), minime tamen generalibus de cognatione contractorum verborum et ver- borum l praeceptis hanc totam litem dirimi et nequaquam omnes formas, quae ad illam cogna- tionem pertinere videantur, ob hanc ipsam causam circumflectendas esse. Immo in formarum singularum et declinationem et aetatem accuratius esse inquirendum, tum demum dijudicandum.

Jam vero, ut deinceps argumenta tractemus, quibus contracta forma aut defensa sit aut defendi posse videatur, primum audiamus veteres grammaticos, quippe quos et Brunckius in Oed.

Reg. v. 628 et Heyne ad II. Z(VI), 523 appellent. Uterque enim Etym. M. suae sententiae auctorem laudat, Brunck p. 612. I. 7. citat, quem locum supra ad guννονσ adscripsi. Item Goettling