Veterum

grammatico- rum de harum

6

extat perispomeno accentu notatum. Contra quicunque accentus eorum in codd. notatos tradit, paroxytona scripta inveniri testatur, v. supra v. lect. codd. Vindobonensium ad singula verba Homerica adscriptam, Ricard. Porsoni variam lectionem ad Od. d(4), 372 uεοleis, Nitzsch ad Od. d(4), 372 usdoieig— Ernesti ad vietg II. E(V), 880 et ad 1εοιιειςι II. Z(VI), 523, Spitzner ad uεε II. K(X), 121. Nec dissentiunt veteres editiones et scholia. Quod enim uno loco II. E(V), 880 schol. B, L. ed. Bekk. et Bachmanni cod. L. in interpretatione, non in lemmate dvteig exhibent, id contra tantum codd. et editionum consensum nil omnino valet. Neque quidquam habet momenti ¼ει ϑνεια illud in Bekkeri scholio, si revera circumffexus in codice scriptus est(v. supra ad ¼μει⁵ειιςα)(Od. à⁴, 372), quum ipsam personam, tertiam pro secunda, falso scriptam esse constet.— Quin etiam illud, quod princeps contractae rationis patronus(Brunckius in Oed. Reg. v. 628) ridiculum vocat, Eustathii praeceptum de enallage temporis imperfecti et praesentis,(v. supra ad 4ε˙ϑεαιςι Od. 6, 372, p. 1500, 53, ad ⁴εαι⁴εα K, 121, p. 793, 40 et ad MQ¹11 Il. B, 752, p. 337, 22) multo certius demonstrat, Eustathium paroxytona in suis codd. legisse, quam si praesens tempus simpliciter paroxytono accentu notasset. Tantum vero abest, ut his testimoniis res confecta sit, ut fere omnes Homericorum carminum editores inde a Wolfio 1817, Dindorf 1824, ed. stereot. 1827, Spitzner et Bekker, composita tantum non omnia verbi 7ναιι circumflexo accentu signaverint. Nam quod ed. stereotyp. 1827, Dindorf 1827 et Bekker uενlεᷣςα in Od. 6(4), 372, Wolfius 1817, Dindorf 1824, ed. stereot., Spitzner, Bekker in Il. B, 752 Toolec e circumflexis exceperunt, vix consulto factum esse credas, sed eundem errorem in eosdem locos a typothetis propagatum facile dicas. Et jam hoc e superioribus effici videtur, secundum virorum doctorum sententias non tam singulorum locorum formis e codd. diligenter perscriptis, quam generali grammaticorum de accentu vel analogia verborum praeceptis litem esse discernendam. Quare jam ad

alteram hanc disputationis partem transeamus.

Primum igitur exploremus accentus rationem secundum veteres grammaticos ejusmodi formis

formarum ac- adhibendam. Qua in re nescio, quid optatius accidere potuerit, quam quod unum e compositis centibus prae- verbi 7m&αεαᷣ ipsius grammaticorum praecepti exemplum affertur. Primum enim in Homeri epime-

cepta.

rismis apud Cramer Anecd. Oxon. Tom. I, p. 276 haec leguntur Me9ινπ•˙(Od., 372 falso adscripsit Cramer, quum in initio illius versus he àzνυα*εis compositi hujus penultima brevis sit) T0 ϑ αμααάιυν 1d εil*Qααόαό εαοdτor dno d αadasds 2o εꝙꝗ παανέιμνμεννα zærelvera τ⁴ ϑ⁴ 1˙ 1ι Mlνε‿α‿αάτα πηι dυο σσ³α‿ας eiς α ϑd oονινιmπ᷑ђmℛ9⁴α⁴εα plerα ϑε ε 105 u ⁹υωο ι αeωα☛αμνει τν νον.

Quibus si non multum tribuas, et quod Homericus qui dicitur locus, ubi 2αεκσ⁴α penultima producta legendum sit, nunc nusquam invenitur(v. excursum sub n. IV), et quod altera praecepti pars paulo obscurior est, tamen confirmantur illa verbis Etym. Magni p. 575 Mé9εα. 10 91 1Hαοeꝓν 1d eig ααάαν αςοτοα eμνοσ dio συν³³‿αες 1 ³½ινπαρσσν⁴eρναέα ærslverct. 10 9t, 4 12 di 105 4 Ovεαατα dπαν dυο σ³⁵ßdg luεr si ⁴εα‿‿οωιπσα, d ονι*π¶Oυςεrx et Etym. Gud. 383, 36, ubi eadem fere iisdem verbis repetuntur. Accedit egregius de accentibus testis Arcadius εαοσι τ⁴ς, qui quum p. 164, 16 sqq. de formis in ο“b brevem penultimam perispomeno accentu scribendis egisset, l. 25 ita pergit: T lg o ντραόαοσν ενωdĩõ⅒mχwö"¹ drrerc.αμέννο 5ρανετασ, i*ν ννμα πιναοιω, 1ꝙT0 εεαμmρ☚νοωιαασσεισ, 41, dnο⁴αι, uμπτεαιν, 20vi, 010, 0 dacροsεa vaτ 10»„ xO⁶νο. 10 d 15 10,4⁴αα m⁷ο, 200 ⁶, dυνι οe. Ac si quis apud Arcadium com- positorum verbi 1muα mentionem desideret, ei occurrere licet Eustathii verbis, qui illud ipsum verbum utet“, cujus cdτα Arcadius ancipitem esse dicit, cum alio verbi-νμι composito duobus locis supra ad v. dutely exscriptis comparet. Novam quidem dubitationem movere videntur