3

Q. Pal. in interpretatione dedν ϑε εμεᷣενeεασ d 10d ενεν τπἀeoete** 160 yνεolναςσ. Eustath. p. 1500, 53„T0 dε εαεενιοινα, 70αςα αένν‧, dd τν. 4g dο τινινννιμα τεομνς, drò s1ε˙εμ Q. d1 ds, zur Sναανννν νονον νοe α did dε†ρσꝓσꝙν. ds„dο 1ιmημ ετεονν erles, 811981, OörGoꝗε τμι QQν ο⁷ν εει˙οtεεςι ενοtε. de 2c³ Vudtr ν Teig Tei.“— In scholio veneto A ad II. K, 122, ubi verba Odysseae laudantur, falso et apud Villoisonum(4⁵ ⁹ι⁸ε) et apud Bekkerum (⁵⁵σιεαι⁷) tertia persona pro secunda scripta est.— Cramerum Anecd. Oxon. Tom. I, p. 276 per- peram glossam Me 9ic in Ouu,ov epimerismis ad hunc Odysseae locum retulisse infra demonstrabo.

Me 91⁸³ II. K(X), 121. Praes. ind. 3. pers.

eενᷣ Villoison in ipso versu.

1εει cod. 39 Vind. v. Alter— si Spitznero ad h. l. fides est, libri ad unum omnes.— Consentit ed. Romana Eustathii in ipso versu et in commentario. Verba v. infra ad h. v.— vulgata, v. Spitzner et Heyne. Scholion Lips. Bachmanni in duplici lemmate ad v. 121— Ernesti, Wolf 1794, 1804.

31ειιε Heyne scripsit, Wolf 1817, Dindorf(Teubner) 1824, ed. stereot. 1827, Spitzner, Bekker.

Ad II. K, 121 Eustath. comment. pag. 793, 40 T0 d ενο⁴eε ειο⁶οοο Sob» dvrl IO0»O, Spoν Tαρκασναηενς dν* Oενεᷣατειντοσο τον εμμε σιμιυ. Scholion Lips. ed. Bachm. l. 13 roAAdw„do εμεεα ετεα: q⁴⁴αεναο dποdονεεεασ ν— 1. J., l. 15*⁴εε οαει τει* I00„ dr? XOο„0 et cetera iisdem verbis atque Eustathius.

Hesychius Mé9ie. duαεle. dopνενν. Suidas Mediet. duαε⁴ε*, doolei.(Bernhardy addit deεεεα II. K, 121, d†oεν Photius.)

Ms 9,1„, II. N(XIII), 234. Conj. praes.

1Gαν ocod. MS. Lips. v. Ernestii annotat. ad v. 234. Quod apud Heynium ad h. I. e Ms. Lips. 4uei„Ge affertur, aut Heynii aut typographi error est, quum Heyne(praef. ad Tom. III, p. LXXXIV) testetur se»lectionem codicis Lipsiensis Ernestio unice debere.“— Commentarius Eustathii ad v. 233 ℳ α⅜ sine iota subscr.

44e*μνσ in ipso versu Villoison. Scholion Venet. ad v. 229„Gre ue²tεra 10α pgaperae ui ι ueutevra. Zyrodorog de, dris 4εν⁶ιm⁵πωπ ,ο. Bekker eadem repetit inde a pgaperau— Aesι ex cod. A., unam vocem, ze ante 4tetevra mutavit in G⁵*ο. Ex his intelliges, Spitznerum ad v. 229 perperam Zenodoto indicativum 1 ⁶ι tribuisse.—

1Gι cod. Vindob. 39 ad v. 235(sic)— Bekkeri scholion modo laudatum— ed. Rom. Eustathi in v. 234— Ernesti, Wolf 1794, Heyne, Wolf 1804, 1817, ed. Dindorf(Teubner) 1824, ed. stereot. 1827, Spitzner, Bekker.

Conjunctivi barytoni exempla praeter Theognidis illud ⁷οει, quod supra memoravi, vide in libris supra ad d†αe laudatis.

7) Svrlers.

Suidas ovleiς. 1νοε„. AOισπτοοσ IHοτν Ell od Soyleig-» dνοασν τοω ϑ‧εαοο.

(Bernhardy addit„IO. IAour†] v. 45, unde reponendum Soi„„. Manuel Moschopulus ad II. A. ed. Bachmann 10 Sorlets α⁴ O†οαε dια ⁶ϑςσνυmάον(Oed. Rex 626)

81 dè Sbi 46α

v. integrum locum infra ad gννυιον.

Sbvts Theognid. Eleg. v. 1240. Imperativus. Varietatem lectionis annotatam non inveni. Buttmannus gr. ampl. p. 523. Not.“ conjecit guvlet, quo pentametrum melius cadere dicit.

Imperfecti formae barytonorum verborum similes reperiuntur hae:

Förtsy. Sxouey apud Hesychium. Schow ad hanc vocem e codice nil adjecit. Guyetus in ed. Alberti annotavit» a Sονεαια, ita ut singularem numerum legisse videatur. Tamen Heynius ad II. 4, 273, postquam de imperfecto plurali Sναιον verba fecit, ita:„Eοννιιεν est pro Suyleoy.

1*