— 21—

v. 319. s. 0d0“ dl9 Xamavog cLiOero Gονννε⁴ανν mαοωσπ, d er6r2!e 0„ dνακνινοςσ Aioundig et v. 333. ss. 6 de Könun erero vn,ler Taν, piννουςσρρνν dr. duανις En» 9 ½0 000 edοσν o, lr. Gνισσ o*ε μοσν adντα oμασνινυομ⁵σι No- tandus est in his singularis articuli usus.—

v. 329. alyα T'νοειαινOμς⁵εεναα αρα edνυνας oug. Verbum he- denc cum duplici accusativo conjunctum praeterea ap. Hom. non legitur.—

v. 396. ör. Hic tantum istam crasin habet Homerus, neque usquam praeter hunc locum diphthongus apud eum reperitur.—

v. 400. drlaro. Pro exjro, quod alibi legitur; simile tamen est 7νοιισο II. 7, 358.—

v. 412. AdOyοiνν. Formatio nominis patronymici Homero inusitata; ita Hes. Theog. 364. legitur Qaecwty. Ap. Hom. nihil simile reperitur praeter Arρισαιιυυν Il. E, 319.—

v. 428. 6e⁴6οrat. Passivum verbi diνι rarissimum est ap. Hom. praeter no- strum locum tantum legitur Od. 8, 78. 0dεει.—

v. 464. vdlelg. Hoc uno loco vocativus est.—

v. 481. r.τ νν.οεα. Omnibus fere locis ap. Hom. est e&ε.⁶οωπσαι εν⁵νοιααάι prae- ter nostr. tantum invenitur II., 122. Od., 6. posteriore loco etiam, ut hic, cum accusativo conjungitur, omnibus aliis cum genitivo.—

v. 487. s. ur*πρι, dg diνι liνou dbve xr⁴ν ον, dyo*σ ενυςρνεeεedαιν AXGo zal zugᷣuα ευeνησοε. In participio dlvre dualis singulari modo pro plurali usur- patur, cujus rei nullum aliud exemplum exstat. Praeterea notandum, primam syllabam verbi dᷣνναα, quae ubique brevis est, hic produci, atque id quidem in thesi.—

v. 534. Alvelcc. De declinatione substantivorum Alyeicg et Eouig, quae in hac rhapsodia a solenni dialecti Homericae ratione saepe recedit, cf. Thiersch. Gramm.§. 178. 26. 28. 29.—

v. 567. G◻φα⁴ἀ. Ita enim legendum pro σꝓσσα cf. Thiersch. Gramm.§. 204. 10. Buttm. Lexil. I. p. 61. Hoc uno loco invenitur.—

v. 641. OIg iw vfoi. Dativus plur. in pro n0* desinens sequente consonante inusitatus est Homero; cf. Thiersch. Gramm.§. 164. 5.—

7 7.. v. 653. reukeo αα. Futurum reusouα hoc tantum loco vim passivam habet.—

. 744. n61eGv. Haec est lectio codicum et priorum editionum, quam nunc ut repugnantem Homericae rationi in Tobich mutaverunt.— v. 745. àς ½æᷣ ναα rτοαν—ιασ Idεo" Ʒ&ꝓνφρ. Octo breves syllabae in hoc versu se excipiunt; iterum legitur II. 9, 389. de quo loco supra dictum est.— v. 757. AHel. De declinatione vocabuli oxg, quae in hac rhaps. singularia quaedam habet, cf. Thiersch. Gramm.§. 181. 46.—