— 20—

Tl uiOp, arαεςᷣ σν τνO̊ƷSuúæνμενᷣe ννν dα εν zUrou cett. Omnibus aliis locis, quibus Grammatici(cf. Buttmann. Gramm. ampl.§. 106. n. 6. Thiersch. Gramm. §. 215. 49.) hanc formam agnoscunt, conjunctivus esse videtur, quod nostro loco fiieri non potest; cf. Matth. Gramm. ampl.§. 207.—

v. 10.. Hoc tantum loco legitur, neque in aliis personis imperfecti 7ν ab Homero usquam d inseritur.—

v. 85. T*6εοννηνyF od« dy„vοννσ τωοπέι⁵νοιισι—Oαυεrei. Attractionis genus, poste- rioribus usitatissimum; num vero ap. Hom. praeter hunc locum reperiatur, dubito.—

v. 89. Aeo« μιεέκναα Hoc participium praeterea non legitur ap. Hom. et incertum videri potest, utrum derivandum sit a verbo ei9*, an, quod fecit Matth. Gramm. ampl.§. 249. a verbo(6, 39, EDI42; sed prior derivatio sine dubio vera est.—

v. 104. d⁷†%. Particula»ν, quum& abjicit, alibi semper 01ꝙ scribitur v. c. II. 6, 435. hoc uno loco dHον, quod tamen in d*ν mutandum videtur.—

v. 124. ϑαα ν Syllabae ν in ejusmodi verbis ab Homero non contrahuntur; ef. Thiersch. Gramm.§. 221. 77.—

v 130. et 819. deτεμι. Ultima gęyllaba, quae omnibus aliis locis longa est, hic corripitur.—

v. 156. dνιρσοωοεεςσοινν. Ita veteres editiones; sed Gen. et Dat. Dual. ap. Hom. semper oiry, nusquam 0l* habet; itaque nunc legitur νμεο—

v. 172. digerat. Medium sensu activo usurpatur, quod praeterea tantum fit Od. 6, 80. Omnibus aliis locis est 60iε.—

v. 203. àA⁴⁶ ν. Prior syllaba, quae ubique brevis est, hoc uno loco Producitur; quare scribunt G⁶σeρ quod improbat Buttmann. Lexil. II. p. 132.—

v. 219.„. Rarissimum est ap. Hom. Legitur praeter nostrum locum bis, Od. 0, 474. et x, 306.— 8

v. 245.„ d⅜eκιαέκ˙οο Mihi legendum videtur: i»ν ⅜eOχνεερον sublato apostro- Ppho, et discernendum 1½, lg, Fig, vis ab 1g, 1 69, nervus, eodem modo nunc recte legitur II. 2, 480. N„ ακeνεᷣ pro ly c‿e.—.

v. 258. 705y. Haec particulla ap. Hom. nusquam invenitur; nam II. r, 30. Pyo cus Foν ex codicibus legendum est Euεν orw; sed num locus noster eodem modo mutandus sit, quod putat Thiersch. Gramm.§. 329. 1. mihi dubium videtur.—

v. 265. vijg 7⅜νρ roα σάνεe, 1 TOt e eugora Zeue Odν. Attractio pro- nominis relativi, apud seriores frequentissima, Homero autem prorsus inusitata. Nam quod Od., 30.(Thiersch. Gramm.§. 344. 2. hoc ut alterum hujus attractionis ab Homero usurpatae exemplum affert) legitur: ri⁵μι‿ ⁴eνανννμενοο, ſ—ω duaoßeg, id nihil probat, tum, quod haec rhapsodia serioris originis est, tum, quod verbum dyoοσ ab Homero haud raro cum genitivo conjungitur. Ceterum etiam noster locus aliam explicationem admittit, ut& sit genitivus partis.—

v. 269. Hileg iwnouc. Nom, et Acc. sing. u et Sfluy saepius ab Ho- mero cum substantivis feminini generis conjungitur, pluralis hoc uno Ioco. Alii scri- bunt nleag, quod dictum putant pro'leiag ut nostr. rhaps. v. 142. 8νο*ςσ pro Sodeig.—.

v. 273. d⁴ oi³με α εμφυν O2ρέμαο ες. K%y praeterea non legitur ap. Hom. Ita- que recentiores mutaverunt in ze, quod etiam plurimi codd. habent.—