v. 886. vexddeooν. Simili modo ortum ex vexzvro, ut 11⁹αεσ Od. E, 35. ex 1i9og et igãdeg II., 278. ex Plca: cf. Thiersch. Gramm.§. 185. 29. Callimachus, nulla originis ratione habita, pro Tdεεες usurpat.—

v. 887.(⁵ς. vid. Buttm. Gramm. ampl.§. 61I. n. 3.—

ibid. zursſoty. Nihil insoliti habet.

v. 894. Svveοσιν- Lvedia formatum est ab eviyut, ut etegia(Il. ², 235. Od., 20.) ab ssinmut.—

v. 898. 6ε τ˙εοο. Zenodoti lectio erat: sνεταoο, Aristarchi: vereο. Eve- 1*o, quod in prioribus editionibus nostro tantum loco legebatur, Wolfius etiam II. 7, 225. recepit pro v0ε.—

v. 902. 6mπι. Neque hoc vocabulum, neque aliud cognatum ap. Hom. legitur; etiam rei ipsius, i. e. coqguli, nusquam Nradteren apud eum mentio fit. Verbum 796 ꝙety, quod significat coagulare, legitur Od. ¹, 246.—

II. Focabula, quae praeter Il. E. nonnisi locis suspectis inreniuntur.

v. 48. soν.μεκνιυνυ Hoc vocabulum legitur practerea II. ⁶, 436. quae tota rhap- sodia jam a veteribus grammaticis serioris originis esse putabatur. Altera forma GGG frequens est ap. Hom.—

v. 260. 1010uIog. Hoc epitheton Minervae repetitur Od., 282. ubi Schol. ad v. 281. haec habet: ADerer Z6οτοο ε7. Ceterum compositi ratio nihil habet, quo offendamur.—.

v. 374. 6.ανπφ:8 Versus iterum legitur II., 510. Sed ibi deest in optimis codicibus, neque Scholia et Eustathius cjus mentionem faciunt; vid. Heyne; qua- Propter Wolfius uncis eum inclusit. Vocabulum Svmηm explicatur a Grammaticis: O096 1et, B„ 5„et, ꝗαενεννeς. Cognata vocabula frequentia sunt ap. Hom. v. c. 6&vαννμα, erαπνπεοασς xœτενυπαα,&iεαοmQπης, εκρμιππ Scholl. B. et L. Bekk. annotant: Ttvε de 7Oουσι 2.—

v. 394. dynνᷣov. II. o, 217. legitur deννμκοο ꝛ⁶ ⁄%. Sed ibi v. 212— 217. qui manifesta interpolationis vestigia continent(vid. Scholl. et Heyne), a recentioribus editoribus uncis inclusi sunt. Vocabuli formatio nihil insoliti habet.—

v. 639. lασςυμεᷣμνοα. Vox iterum legitur Od. ¹, 266. in Neuvic, ubi de interpolatione dubitari non Potest. Posteriorem vocis partem alii grammaticorum ex ueεyog, alii ex Hε, alii ex 1ενιιιιμαι ortam esse contendunt. Homerus nihil simile habet praeter nomina propria Meuνν et Ayauεμνοσν.

v. 745. qlörex. Reperitur etiam II. 9, 389. Sed quae leguntur II. 9, 385. ss. locum nostrum ad verbum repetentia, ea jam a veteribus Grammaticis(vid. Scholl.) spuria et ex loco nostro illuc transducta putabantur. Apoll. Lex. vocem non explicat; Scholia interpretantur: Ooᷣς urde rije xiνσ vυς mai), Eustathius: I,ε⁵σ. Prior explicatio praeferenda videtur, ut magis respondens usui substantivi qlοε ap. Hom.—

v. 752. eενντεννεαυικας. Praeterea legitur II., 396. qui locus, ut modo diximus,