Aufsatz 
Disquisitiones Homericae / Eduard Geist
Entstehung
Einzelbild herunterladen

14

v. 425.œrautEœτ. Simpl. legitur II., 243. 1, 284.

v. 448. et 512. ⁴π et ουνυισ. Non solum vocabulum, sed etiam res eo significata Homero ignota esse videtur; ueque enim praeter hunc locum apud eum mentio fit templorum vel aliorum locorum sacrorum, quae adire non licet.

v. 486. 60ε.σ- Contractum ex 606GG&ν; 60 legitur II. 1, 327.

v. 487. ³νσα. Apoll. Lex. dõσια lνou uuαςν, drd zig durcρo. Quae explicatio praeferenda videtur alteri, quam habet Schol. L. Bekk. dυερ αμισιννν a dιπαα. Sophocles, sine dubio imitaturus dνυσι livou, dicit GmOταεερασ dινατνονιςτoς Ant. 347. Ap. Hes. Op. 424. α.. s. ut ibi legitur, dννig aliam significationem habet; est enim curvatura rotae. Ad nostrum locum etiam observandum est, piscaturae mentionem rarissimam esse ap. Hom.

ibid. ασόννο. Nihil insoliti habet.

v. 500. Lixααιιυντιαν Subst. LxμνOτνο legitur II.*, 590.

v. 502. 1oοlεναμαeνοντα. Simpl. Ieuwuiyc invenitur Od. u, 172. et praepositio dr diminuendi vim etiam in aliis verbis jam ap. Hom. habet, v. c. in u-*τπ⁴εε⁵⁶α

ibid. ανμααi. Haec vox derivanda est a 70 ³eπνν, palea, quod ap. Hom. nusquam invenitur; neque*) d½νν, quod v. 499. et 501. paleaum significat, alibi apud eum hac potestate legitur; vid. infra.

v. 521. 1-dg et v. 740. Tπκαιν. Accusativus lGαα, ab alio nominativo forma- tus, legitur II. 1, 601. Eadem est ratio vocabuli lνκσ, a quo dativus ali, et alio- rum quorundam, de quibus vid. Buttm. Gramm. ampl. I. p. 220. s.

v. 526. Gααανι ναάνσ. Compositum nihil offensionis habet; sed nota, activum. auisenu neque in simplice, nec in ullo composito praeter hunc locum ap. Hom. re- eriri.

v. 586.80exev. Schol. L. Bekk. S0*xuος 9¹³ r0 7 15 dAuα ron uerdο. oxetraον Ʒ OdT0d1ν τ doxer Sε0 ααι q b᷑άα Oον elvaiz. Hanc vocis derivationem jam habet Arist. HI. N. J. 7. ubi legitur: relsuralor 7ο( εν τ 9r6 ucxre viuras 6Grdv. Quae derivatio si vera est, de quo dubitare licet, serior vocabuli origo eo in- dicatur, quod, nisi trahere huc vis umπουσα Od. e, 319. nullum verbi 69⁷⁶ ap. Hom. reperitur vestigium; quod vix casu factum dicas. Scribitur etiam 8006αμς; ge- riores 0 S0ε⁴ꝓ,☛α ddicunt; Homericum S0*ubs habet Nic. Ther. 219. Aliam vocabuli explicationem, a vulgari diversam, sed sine dubio falsam habet Schol. B. Bekk. S9ex- uòg Le†εra ³ν)ẽXοαηιννάνοσ rονενναονς dονπm.

v. 587. d³⁴ιμααιμ. Ita enim legendum pro α᷑νμαςιοο, vid. Heyne ad h. 1. Quamquam Homerus alibi semper utitur forma.νμ☚αοοοο, tamen etiam dιανσοο ei no- tum fuisse concludere licet ex eo, quod habet verbum dμαννό IJI. 1, 593. et aqjecti- vum uανσιsε.

v. 597. d*⁴νααμο⁷. Dictum pro αmOηααg, litera metri fulciendi causa inter- serta; idem fit in dαμηπηeκυν˙νπm v. 697. 109 9G.αꝙ II. 7, 78., 56. veuvpuus II., 491. et vνυιμιμνουα II. ³, 70. cf. Thiersch. Gramm.§. 173. 1. dανπαασ habet Hes. Op. v. 20. Homericum d-ππαeναημυχος legitur apud Pindarum et Theognidem, sed alia potestate; vid. Lexx.

v. 613. TO0XuXrT G et

ibid. ro⁵νινμκo. Composita sunt solenni modo et ex vocabulis Homero usitatis.