—-— 11—

de quo item ad singula dicemus.— Post dmak elgyueya ea vocabula enumerabimus,

quae praeterea tantum locis de interpolatione suspectis inveniuntur; deinde ea, quae in hac rhapsodia peculiarem quandam significationem habent; tum de nonnullis nomi- nibus propriis agemus, in quibus aliquid singulare deprehendisse nobis videmur; deni- que quaedam memorabimus, in quibus grammatica dialecti Homericae ratio minus ser- vata est.—

I. Vocabula dnar eignusva, quae reperiuntur in II. E

v. 2. 2 ½01%ꝙ. Praepositio ex in hac voce intensivam, quae dicitur, vim habet, quam ei Homerus praeterea nunquam in aqjectivis tribuit(nam vocabuli exrOenijg alia ratio est), sed tantum in his verbis: Ex*ααἀς,&uαᷣασμααο,&ννφνναι, exεαιέσα, en- 160,&ansouα, eνεοαμασαα, dueναι, SSaνυα, ssa*ardo,&œαmπαααέᷣνπα, i,S'vw¹, E6Auud,&ς⁵να. Etiam vocabuli simplicis dο usus rarissimus est apud Homerum; nam bis tantum invenitur: II. x, 466.(ubi est deεε⁵ον) et Od. v, 333. atque id po- testate a nostro loco plane diversa.—

v. 12. dmνποπαρυ⁹ϑευνν Hoc vocabulum, quamvis praeter hunc locum apud Ho- merum non legatur, ad probandam seriorem originem nihil momenti habet, quum se-

cundum analogiam Homero usitatam formatum sit.—

v. 19. àeraoια⁴ειιον. Etiam haec vox nihil insolitum habet; simplex uadög fre- quens est ap. Hom. 8α⁵φε ϑοο εαν⁴αεον dictum est pro:&Sα˙ oiog uerà uaoug. Ita Homerus saepe pro praepositione cum substantivo adjectivum inde formatum ponit. Fjusmodi sunt: eraoνμιοο. Od. 9, 293. 00„⁴ςσς ⁴⁹⁷ε ⁴⁶oæςαo ueετασ,μμιος. cf. v, 46. — emijoeruos. Od. g, 403. Tnleᷣuαν,*, ue 10¹ Soxvn,ude&&rαοο εi εmνπ εετιο. — 2†2μοο. Od., 51. GAA.d εeν&is6νεᷣ d⁵ράα—εόο εeρη⁵⁸⁶⁵⁵σια Seνν*̈υνο tozidg. cf. 75.— 4†ετεεο. Od., 234. 1&⁴ϑνέρσ⁴μelOοε ϑάόαι ⁶ςς ος.-, 248. G*** Ʒε τν ovνστινννον ερειστιινν*Qφꝓάωάσχκνε xiucν. cf.» 55.— OToxεερμοο. Od.°, 447. oOloα Tdο α Tνοσων örie ν do ,ειςα 19. Ceterum observa, omnia haec exempla desumta esse ex Odyssea, in Iliade praeter nostrum locum nihil ejusmodi me legere memini.—

v. 31. et 455. relεεοmηνε. Zenodotus scripserat relνεενντα, ö xra,d1on ra reix³h. Falso quidam derivant a rerzog et 11σ. Explicandum est: og εαα⁴ εεαα roig reixect. Vocabulum nihil habet, quod Homericae rationi repugnet.—

v. 36. 1O⁴vr1. Hujus vocabuli origo et potestas maxime dubia est; verisimil- limam qjus explicationem protulisse videtur Buttmann. Lexil. II. p. 22. ss.—

v. 49. allovM. Haec vox praeter nostrum locum nusquam, quod sciam, legitur (nam Eur. Hec. 90. est sanguinolentus ab alud, ut nomen proprium invenitur II. d, 296. et in Soph. Ant.). Veteres Grammatici explicant: Eνοmιηιαιιιοοινν‧ daim να pro quo dainova habet Archiloch. Fr. L. Gaisford.(Plut. Thes. c. 5.), ita ut derivandum sit a 4A42, AAI42, dœui*h να, abjecta litera 5, quod idem fit in duεαιαα 1w&rh. Eadem origo esse videtur verbi dich, quod simili modo ortum esse suspicor ex AA4A42, lAI42,