— 9—

rε*r ε eμμαάει αμσπινέςσ eꝛυρευςασ, vinea usque ad finem i. e. fofa pedamentis instructa erat. Similia sunt Od. ε, 256., 88.§, I11. x, 190.— II. 7, 171. vL,9 vOv Ter.H— α‿☛ονέςσ, sortimini usque ad ultimum, ad unum omnes. II. z, 271. s. odxα d⅜e diνore duνμν sνν Gννινεέσσ suνσσνdfwexeid dOνε Orααmπειες, nunquam Atrides iram mihi commovisset usque ad imum animum.— Omnibus aliis locis iαισπσνοες notionem temporis habet, ut sit: usgue ad finem temporis eujusddam semper. II.*, 89. Zedg eveνᷣ 6νοσαι σιαρανοσςα. Cf. ibid. v. 331. II. o, 618. 7, 264. Od. d, 245. 1, 558.*, 59. 0, 196. 0, 194, v, 47.„ 151. Quum ita usur- patur, interdum additur dei aut uœraæ dyra, ut II. 0, 70., 499. Od. 0, 209.— Neque apud seriores aliam vim adsciscit haec vox. Temporis notionem habet Hes. Op. 234. αeόQ ˖c˖QͥDV rανρσ§ᷣαοemQσπαεςσ. et Theog. 402. 6 d ατo yredo Otααμ☛χααιεςα, σφ&Q mπάέιτ,&Eereleo. Ita etiam Solon. fragm. VI. 27. Brunck. lel oöre 162*,e aεαᷣνπανκεσ. Pallad. epigr. 99. v. 3. Brunck. Zocy d dεo αmο Jανμη☛χάιες αά νο dvdπeig.— De spatio, per quod quid penetrat, usurpatur Soph. Phil. 791. s. Eνε KeH†αν e Gouν σμαινεες Grενυν ενυντν ⁴νσσι L. Xen. Anab. IV, 1. 18. α εκνντιασασσα ‿ννυ⁵σνᷣ Gνν ꝓνας, Aaαν⁹, KIeG"vog, roteudelg du rijs dοmσισ α vijg Gro*⁴οοσ eilg rag Asuς, œd Badiag Aoudg, Staααμαπαιες ες sꝓ⁵ααν— Sed jam revertamur ad locum nostrum II. e, 112. Beog dxd, durseg eeuνα μu. Haec verba, si vox aαμιηαιεο eandem vim, quam omnibus aliis locis eam habere vidimus, etiam hic retinet, vertenda sunt: ex- traxit sagittam usque ad jinem ex humero i. e. ita ut tota sagitta humerum trajiceret. Nam si nihil aliud dicere voluisset poeta, quam hoc: eam sagittae partem, quae hu- merum trajecerat, ex eo retraxit, certo non addidisset iαιινεινοες. Itaque quum et ratio vulneris et verborum sensus aliam explicationem non admittat, veteres Grammatici recte statuisse videntur, in hoc vulnere riν αατ dνυιιον εονig sensu supra exposito adhibitam esse.— Alterius Diomedis vulneris,(II. 1. 375. ss.) ut jam supra monui- mus, eadem ratio est; itaque verisimile est, eandem curandi rationem adhibitam esse; sed etiam ex poctae verbis hoc suspicari licet; dicit enim v. 396. ss. ε—&αro: z05 d Qdudeνςα dον⁵νννeυ yey e 9 69,99. 6 d“ ꝓπαι εᷣ η ⁴εωιεμ κνο«, B6og dxd, εν mQινοοςσ ε*μ Ex verbis öισανοέ ναάεεεννε ος concludere posse mihi videor, Ulixem, spiculo ex planta prominente prehenso, totam sagittam per pedem traxisse; nam si nihil nisi posteriorem sagittae partem retro trahere volebat, non opus erat dmπιιέ .ε◻ρισεεςσ˙σσαα. Itaque etiam hoc loco ιeν adhibitum esse statuendum videtur.— Jam quaerat aliquis, quomodo fieri potuerit, ut sagitta pennis instructa vulnus trajecerit; video enim plerosque ita statuere, morem sagittas pennis instruendi jam he- roibus Homericis notum esse, inductos scilicet epitheto saepius repetito: reoevreg loi, xregösvreg òrgqroi. Jam videamus de vocabulo TTreoεες. IIreOdevra apud Homerum dicuntur: 1) mοed, 2) 1lισνπια, 3) loi s. orgrot. Atque ire quidem et Luσννα non proprie, sed tantum ad celeritatem significandam rregéeyra dici in promtu est(in Passov. lex. errore docetur, Il⁵σνα proprie dici πεέρsεντ⁴α); 10i s. rG ον quonam sensu mregôevreg appellentur, dubitari potest, quum et celeritatis notio inesse, et sagittae, more veteribus pervulgato pennis instructae, proprie alatae dici possint. Sed quum apud Homerum, in armorum apparatu describendo diligentissimum et copiosissimum,

nullum Praeterea sagittarum pennis aptarum vestigium reperiatur, verisimillimum est, 2