Verba du o“ ꝓraro νσ ινστο, dvrixνςν οε dασemĩæ non alium sensum habere pos- sunt, quam hunc: sagitta per totum humerum penetravit, ita ut ex adversa ejus Parte promineret.— Altero loco II. 1, 375. ss. haec leguntur:

6 ds r§ ι wixve dνέεαμνν a Be, 000“ doᷣa ινo⁷ο 860ο E/gvys T*⁹9, rοσν degers9oro T⁶οςρ ·B d⁴ νι ⁵ĩ☛mες 1 ey Tan œαreαμντo.

Verba da ν ινμενες ioςᷣ&ν α) urerro aperte demonstrant, sagittam, toto pecdlo transfosso, eæx planta prominuisse. Ex his apparet, utriusque vulneris eandem ra- tionem fuisse. Jam facile intelligitur, in tali vulnere neque exroοπσν, neque&oνκν adhiberi potuisse; itaque verisimile est, veteres interpretes voluisse indicare, in ejus- modi vulneribus curandis ita versatos esse heroes homericos, ut totam sagittam per vulnus truderent(dααικι„»y atque ex adversa parte extraherent, et hanc ab illis ap- pellari rνν αœτ dιυααμνν εᷣενα‿ανeēõν. Hanc Grammaticorum explicationem veram esse jam ex eo intelligitur, quod in tali vulnere vix alia sagittae extrahendae ratio cogi- tari potest; sed eam etiam ipsis poetae verbis confirmari demonstrabimus. II.«, 112. legitur: Seε*εoς dx ϑαν̈αες εεμενν ᷣνσν—⸗— Hoc vulgo interpretantur: totam, inte- gram sagittam extraxit humero, sensu inepto; patet enim, Sthenelum, quam sagittam humero extraxit, eam totam extraxisse. Praeterea dιαανανπαινᷣ hanc vim habere non posse videtur. De quo vocabulo paucis hic exponam.

Vulgo diuνπεε ortum esse docent a dευαmρμν⁴α, interposito; sed hoc falsum esse, ex eo apparet, quod bis apud Homerum in hoc vocabulo tmesis, quae dicitur, locum habet II., 377. et 9, 309. ubi legitur du σν ιιmμη, quum ob geminatum x³, tum quod, vocabulo aliquo per tmesin in duas partes soluto, utraque pars integrum vocabulum esse debet. Itaque alii duas praepositiones di et dy in dααννκεεεςα recte agnoscunt, et tertiam vocis partem ex ne9d aut Nei9o, ortam esse contendunt. Sed ego potius eam compositam dixerim ex dòο, d α et αας, ut dieνννα ex di, dyc et diéa, in quo vocabulo eadem tmesis(ο 2„rα) locum habet Hes. 0p. 13. Quam originem si admittimus, dιαααισινεοεις proprie significat(vernacule haec exprimere liceat): durch bis ans Ende. Quae verbi vis omnibus locis Homericis aptissima est; nam aut significat: usque ad finem spati, aut: usque ud finem temporis. Priore potestate usurpatur de telis, per totam corporis partem, in quam immissa sunt, pene- trantibus; ut II. e, 284. 56.α νε να mQμιαςεςσ. cf. ibid. v. 658. ¾, 377. 9. 309. de scuto telis transfosso II. ¹, 429. νο⁴ι ις ϑσφιημινςς dσσQ² uise(ourd- C0»ro); similiter de imbre per spatium penetrante Od. 8, 480. 7, 442. Spatii notio etiam locum habet II. x¼, 325. r6„³⁴ο 80 Grατοι e¹u0 diνmπην οεσε, 150 usque ad extremam exercitus partem(cf. II. u, 362²).— II. u, 397. s. ₰Qρσπάσ⁴G6 d 2rανλιινꝙꝓεςν νεοσν ᷣσ⁵αορνσ ελ, ²]) oοαεντ nã.αμχιέό⁴ g, corruit usque ad eætremam Hartem, i. e. fota. Il.*, 547. Gναέα, 7 ddo vdre να ιασ eee, ννκ iꝛdvet, vena; totum dorsum usque ad Jinem Percaun rens. II. 7, 640. ertel SeXεεσ Qνα mbνμαεν ðQα 1ovio ex νερσάανμς&ειμυτο dαιρμμνεεςι ες Ir6a dxHoue,

inde a capite usque ad finem corporis, pedes. Cf. Od. 7„ 96.— II 0, 563. 6Gτ