— 6—

v. 22. ed. Rom. contendit, duas breves syllabas, per synizesin junctas, a veteribus in- terdum ut unam brevem pronunciatas esse; sed in omnibus exemplis, quae affert, prior syllaba litera 7 terminatur, excepto uno Praxillae loco, qui solus nihil Probare potest.(Quem locum Practerea affert Matth. Gramm p. 128. II. e, 567. in eo sine dubio pro σꝓφOρσς legendum est ꝓφσO⁴φς; cf. Thiersch. Gramm.§. 149. 5. not. Buttm. Lexil. I. p. 61.). Itaque Eustathi regula ad id synizesis genus redigenda esse mihi videtur, in quo prior syllaba littera? terminatur. Atque haec quidem synizesis revera hoc nomine appellari non potest. Nam synizesis literae 7, ut Heyne ad Il. 8, 537. et Buttm. Gramm. ampl. II. additt. p. 391. recte observarunt, vix alio modo cogitari potest, quam ut vocalem 7 quodammodo in consonantem) abiisse statuamus, quae ra- tio, poetis latinis usitatissima, etiam in recentiorum Graecorum poematis saepissime invenitur. Quae quum ita sint, veri simillimum est, hoc synizesis genere nunquam productam esse syllabam, quum 7 consonans, non vocalis sit, unde apparet, cur veteres in brevitate hujus syllabae minime offenderint.(Eodem modo 7 etiam in his vocibus apud Homerum pronunciandum videtur: Ioriatieν II., 537. Aifunrin Od., 229. Airurric Od. E, 263.)— Haec literam 7 pronunciandi ratio, quae nihil valet ad producendam sequentem syllabam, contra, ut verissime monet Buttmann. I. l. eam vim habere videtur, ut producat praecedentem syllabam, quod idem apud Romanos fieri constat, v. c. in notissimis illis: fruujorum, abjete. Confirmari videtur, quod conten- dimus, permutatione literae ¹ cum 7, de qua ef. Buttmann. Lexil. I. p. 131. 136. Alberti ad Hesych. II. p. 438. Sed apud Homerum productioni praecedentis syllabae obstare videtur nO⁴οσ F6⁄109 II. 8, 811. G, 567. et 10G π 4αιαας Od. 19, 560. difficul- tatem removit Buttm. Gramm. ampl. I. p. 193. s. not.— Jam redeamus ad elisionem literae? in dat. sing. tert. decl. Apostrophus sine dubio tollendus et 7 reponendum est omnibus iis iis locis quibus syllaba longa praecedit; ejusmodi hi loci sunt: II. d, 259. 7,6“ ey durl re.„, 277. Zalge ds 1 59νιιι mο5 uG eg. 1, 544. Zeic 0⁵ eene Aiavri dupiuyog&ν ⅓£Q2oν d9* 1 ibid. 588. s. αd αιυνre vnNeeg vua Aicvri, do

Se*εσσσ giatera, 9, 324. ρυυναυ 1 Hnurid- qu- quod editiones nostrae exhibent., 693. 9 ν0 ν quxtòevrt. ⁵, 26. 000⁸ TIodειοοω, 0006 MNudm⁵ kodo. Od. o, 240.

vcuοεαμεᷣνα αοαο³νν⅔ eννσονυ⁸ A9/*ioιασν. 7, 480. T*⁴* MSiμαάαόενο⁹ς; quod etiam legitur Od. ¹, 302.— Contra elisionem retinendam esse putamus omnibus locis, qui- bus brevis syllaba praecedit, quod, si literam 7 apponeremus, secundum ea, quae supra diximus, praecedens syllaba ex positione Produceretur. Itaque scriptura vulgata mu- tanda non videtur his locis: II. e, 5. Gν 6 ι01᷑/., 385. Iucr. 59⁴. 1, 88. ol uεν ⁴ Lxrod oeν zud dαυνυμν NHovluòdννεi. v, 289. odx dνν dν αἀνν△χ πη rr*.ιο ⁴ιαινισ 06* ey„rp. Od. e, 62. 1070„ erοιπμέ̈μνν, vouoein aενα uͦqqcυν&νν Od. o, 363. Suυœαν Iꝓdiun. Quae opinio nostra egregie confirmatur eo, quod om- nibus hisce locis adjectivum vel aliud substantivum plene scriptum adjicitur, ita ut omne ambiguitatis vel confusionis cum accusativo periculum removeatur, quod in qui- busdam eorum locorum, quos plene scripsimus, non aequali modo fit v. c. II. 1, 544. 589. ac praecipue Od. 1, 302. et 7, 480.— Num etiam apud seriores, quum litera 7⁷ cum sequente syllaba in unam coalescit, praecedens syllaba producatur, ea de re fortasse alio loco quaestionem instituemus. Monemus interim, nostrae opinioni non repugnare eos locos, quos affert Jacobs. ad Brunck. Anall. Tom. III. P. III. p. 423.—