6 de Muueνε ανεᷣα τπαααich(fragm. C. Welcker.). 6 ε ανOπυςρ‿¶ τναάε dοωςστa Gν α οoπm roν& elg 1 Olov r Gi 666„. 0ddelg 7dο roν σmνννμαάεςμνοων α roũ Xαꝶeτοειυσασεν. sy d ꝓνο̈u 6r1 mτ6τνν τνο τμαάα ⁴υπμ, deντεοννꝙτν παα x nι, 101roν τ πασα Ouνρ. 00οςσ HOοόισνρσ ταινι mQιαάαν. Aliam formam raον- Gομαον habet Hesychius, quam explicat u⁴eĩτον. Itaque si hanc sententiam, confir- matam gravissima Herodiani grammatici auctoritate, sequimur, primaria vocabuli forma est ασο, ac fortasse eadem Homero, antiquissimo poetarum ab Etymologo laudato- rum, reddenda est scribendo: Gνυ d* 11νσιέν d6νν ννι Atque hoc quidem pro certo haberi posse puto, vocabulorum νισοο*ς, rauνοο, rννσαο, raudiνo eandem et originem et potestatem esse, sed de etymologia nihil certi afferri potest. Dubi- tanter conjicio, νσο ortum esse ex α ο½, JFrustra, secundum schol. codd. Ambros. B. et Q. quod ad Od. o, 13. notat: r⁵νσαε ασεdieỹ. Firera d dνο rou αrog .. 17

dvτν τν απμυἀμινꝙ—

DISoUISsITIO II.

De elisione literae in dativo singularis tertiae declinationis apud Homerum.

——

De elisione literae à in dativo singularis tertiae declinationis apud Homerum fluctuant grammaticorum praecepta, neque etiamnum ad certam normam hac in re redacti sunt Iliadis et Odysseae loci; nam quum in plerisque aliis elisio admittatur,

omnes editiones II. 0, 324.*ορυ Huriò- exhibent, quod nonnisi per synizesin pro- nunciari potest; et in omnibus istiusmodi locis a veteribus synizesin admissam esse, suspicari licet ex verbis Rustathii, ad II. e, 5. ita scribentis: r dε ⁴αστε επeηηοσ Gνναφ, αάμάρμνννυασ έοων ꝙοι dαάανκαον Ʒοiαeop νο‿ςera uν ανοα vreldog, dσeεέαρμι eσιν. œ⁵ ιυ ααάα oονꝶτο ol ralααν ωάηαρ⁴αευνάά dυνιυειασερνα ν ν yυ Soανvetcr elg uiaey Toyisoyri. 15 O„ο αααα τ ο eig Hieẽy dυveεαρρνοννα σεeνeν οσυ⁹‿‿*νν r0ιτοντ 6' ev oος εεκνjg„al το„αςε dε 1 ⁶ρσνυισι mduυαςςενς, ro d A(II., 277.).

pο releuraid roν 6νινιι ναά νοωυασασα ν νσσενν(scrib. hic et paulo ante O0uαemενς) elg να 5αleννν ααα σν⁹Qννεια‿νοσα ααάα τπQνσ X́rãν τiſg d g9—eicg nal adrijg ouXiſg Odxντιν. Ex quo concludit Thiersch. Gramm.§. 164. 6. omnibus locis, in quibus nostrae editiones hoc ¹ elidunt, plenam formam reponendam et 7 per synizesin sequenti vocali jungendum esse. Contra Buttmann. Gramm. ampl.§. 30. not. 3. statuit, elidi posse 7 iis locis, quibus dativus cum accusativo confundi non possit. Ita- que rem accuratius examinare operae pretium videtur.—

Ac primum quidem synizesis in ejusmodi locis ea premitur difficultate, quod ali- quoties duae syllabae, simul pronunciatae, unam brevem efficiunt, ut bene notavit Matth. Gramm. ampl. p. 128. Hoc fit hisce locis: II. 6, 259.«, 5. x, 277. I, 385. u, 88. v, 289. Od. e, 62. ¹, 302. 1, 480.(II. q, 64. Exrog Statooc- his non ad- numero, quod Eurog accusativus esse videtur, ut II. ³, 308. legitur reizog erαια*. Carent hac difficultate ii loci, in quibus altera syllaba longa est: II. 2, 544. 589. 9, 324.„„, 693., 26. Od. o, 240. 363. Eustathius quidem I. I. et praeterea p. 12.