— 4—

dOeiav, d*³⁵ο αeeòeνσ τƷνοντντοv. Etiam Eustathius ad Od. 7, 316. r-¹νGσσ interpretatur lαxiav. Habemus igitur triplicem vocabuli explicationem(nam quar- tam doxiæν mutata scriptura removisse videmur): urciav, Sleοeν, εεονηντον quarum postremam statim missam facere possumus, quippe quae neque sensum ido- neam praebeat, et sine dubio tantum ex falsa derivatione a verbo oο orta sit. Restant explicationes duae: Hαατααν et Slαεεeν. Si tantum locos Homericos respi- cimus, posterior praeferenda videri potest. Nam Nestor et Minerva ibi dicunt, nisi Telemachus citius domum redeat, periculum esse, ne proci omnem cjus rem ab- sumant. Quod si eo absente factum esset, ejus iter non tam inane, quam noxium dici posset. Sed si reputamus, omnes veteres praeter illam glossam Hesychianam in interpretatione uraiav consentire, quanquam ea locis Homericis primo adspectu minus apta videtur, si videmus, ad quam contortas vocis hac potestate usurpatae de- rivationes confugiant, vix dubitari potest, quin haec vocabuli explicatio aliis de causis nobis ignotis tam certa fuerit, ut aliam non admiserit. Neque repugnat locus Hymni in Apoll. supra laudatus, ibi enim rνοσιν εραοο, quum oppositum sit àο%v, idem esse videtur quod ura“ og; cf. verba Merici Casauboni in Dissert. I. de nupera(Schreveliana) Homeri editione exscripta ab Eduardo Loeiwwe ad Od. 7, 316. librum ipsum inspicere mihi non licuit. Huc accedit, quod Theocritus, gravis- simus hac in re testis, cujus tempore vocabulum fortasse nondum ex sermone vul- gari evanuerat, I. I. adverbium rõνdic, quod, ut in transcursu moneam, a lexicis nostris abest, aperte usurpavit pro udriv. Sed etiam locis Homericis, si accura- tius inspexeris, vocabulum ita explicatum idoneum sensum praebet. Nam Telemachus iter, ad patrem indagandum susceptum, eo potissimum consilio ingressus erat, ut pater, domum reversus, procorum licentiae finem faceret. Itaque si procorum licen- tia, cujus coercendae causa iter susceperat, per ipsum itineris tempus eo processisset, ut Telemachi bona inter se divisissent, iter sane irritum dici posset.

Sed jam quaeritur, unde originem trahat vocabulum ννσοο, uraνοg. Apud Eustathium ad Od. 7, 316. haec leguntur: Oru Aetig uraᷣ verro o⁹τιιαικν Lν n*ε 15 Gο§σε ννοανν dουνν εειφιςιει σι:K⁴ε vg leeςᷣ κακνενοέαα ταασιτ. Seuc r5 VyOdiνυ, deνασ, deudim, œd xα‿rer dudναισσν νœ πradiν riſe dο‿νονσ Ʒϑνoin, d,mεο euναοιααοοο ⁷υemμο, α τανανον τννεεον, do AHxαςανν, αe Hms] ro elg 7 ryjνανν. qilet ds 15 delra rolακντκν τροσπυη1ν, dg Oor zMdl 15„⁴σις, 7⁴σοο, Tdουτο. 94⁴ G, Sεαμια⁴ςo, deᷣααᷣrog, val eoαμ σειμιαατοο, αα νεστερον, od're- 0o0y, α* εεονυοενυ,&ouεκνυ. nœdl τοιν*ταισασνσ τ⁴σm d0,) dyOd elendog zal hid, ad zura uerdνννυννꝙ‿ εαάai. Eadem in brevius contracta habet Schol. cod. Ambros. E. ad Od. 7, 316. Hanc vocabuli etymologiam Buttmannus in Scholl. untt. in Hom. Od. p. 455. in nota margini adscripta merito ineptam nuncupat, neque cui- quam eam probatum iri credo. Quod autem in Hesychii codice pro σνν ε νdiνν 60„ X legitur: Gυοεκνιαασ ν 50ν ν⁴˙ο&, id, sive scripturae mendum, sive ejusdem etymologiae vestigium in eo latet, nullius momenti est.— Schol. cod. Pal. haec habet: Suν οοτ dοανt, Gν ν r-αυνm 66ον ³ενιιφσ. Grammaticum, qui haec scripsit, in- dicare voluisse suspicor, é&rmνοσαος sibi aliam formam aqdjectivi erdoõos esse videri. Atque haec opinio aliquamdiu mihi valde arrisit. Sed probabiliora habet Etym. M. s. V. ο⁴αο αꝭ ο ⁹ qõ£υμοοο αἀνσν ιηes—, olov: od doᷣ αòσον ταœlℳας Tdeog⸗