8 4*

Talis autem Hebr. linguae barbarifmus duabus rebus, vel üngulis verbis, apud antiquiores ſeriptores haud obulis& aper- te e Chald. ac Syriao. lingua aſfumtis; vel verborum conſtru- ctione aut flexione purioris Hebr. ſermonis regulis contraria, cerni poteſt ac diindicari. Vt vero taceam, nihil magis eſſe dickicile atque incertum, quam de linguae huius puritate ſatue- re, ob paruum librorum, qui nobis foperſint, Hebraicorum numerum; eorum nunc huius Pf. vocabnlorum, in quae vlla Chaldaiſmi& Syriaſmi fuſpicio cadere poſſit, inſtituamus exa- men. Quod autem per examen ſi apparuerit, multa huius Pf. vocabula, ſi non ex Aramaea, ow Arabe tamen liagua expli- canda eſſe; nemo ſane inde opinionis meae refellendae petet argumenta. Nam ante& poſt Moſis aetatem multa Hebraeis cum Arabibus fuit conſuetudo. Verba igitur, quae e lingua Arab. illuſtrari debent, nullius prorfus, illa contra, quorum origo a Syr.& Chald. arceſfenda eſt, plurimi funt momenti ad feriorem libri carminisue actatem probandam. 1 aea

V. 2.& 17. quod exſtat fubſtant. Nun, cuius radice nihit tritius eſt in V. T. libris, woluntatis, cogitationis ſigniſicatio- nem a Chaldaic.„ν%moꝙ&᷑◻σ Syr. Ky-, cum Hebraeorum r= vo- luit, conuenientibus— quia y Chald. faepiſſime literae x re- ſpondere opinantur— accepiſſe volant. Alberti Schultenſii autem, magni illius literarum Orientalium reſfauratoris, alia eſt ſententia, qui ad Prouerb. VI. 3. adnotat, cogitationes⸗ quibus mens veluti paſcitur, a paſcendo(ry2) ſic dictas eſ- noisar 1ie. vid als Verfaſſer an, ſie iſt aber offenbar unaecht: die Sprache des Liedes, die darinne ſo haeufig vorkommenden Chaldaiſmen und Syriaſmen verrathen deutlich genug den ſpaetern Dighter. Er befingt Gottes Allwiſſenheit, hierzu veranlaſst durch Ver- laeumdungen die ſeine Feinde von ihm ausgeſtreut hatten.— In Geieri Commentario in Pfalmos resf. 16 l. fol. Haec esftant: Sn lingune Chaldaicae in vorſ. 2. 39 71 9. 191 100 obforuat Quiſtorpius conferens cum Dan. II. 29. zo. IWV. 16. VII. 28.—