—- 7

Itaque primum, nullas obſtare rationes, quo minus Pf. a Dauide fcriptus dicatur, oſtendam, deinde cui Dauidis vitae parti conueniat explicabo, tum argumentum eiusque ordinem

enarrabo.

Pfalmorum inſcriptiones quod attinet, multa in vtramque partem disputari poſfunt. Sed cum a noſtro conſilio maxime abhorreat, ea nunc retractare, potiora tantum vtriusque ſen- tentiae argumenta attigiſfe fufficiat. Multae earum ſane, Pfal- mi, in cuius fronte leguntur, argumento tam parum conue- niunt, vt iure meritoque ſpuriae cenſeantur. Verum enim vero plurimae quoque, optime concinunt cum textu, cui ad- pofitae funt; vt nihil iam dicam de vetuſtate illarum, nihil de modeſta ab iis adhibita circumſpectione, qui poſt exilium Babylonicum Pfalmis, quorum tituli interierant, e conie- ctura nouos adſcripferunt. Quae cum ita fint, Pfalm. inſcri- ptiones in vniuerſam multo maiore ſane in auctoritate quam fuſpicione eſſe debent;& talem traditionem antiquam, carmi- nis argumento textuque haud repugnantibus, ſequi non con- temnendace fuadent rationes.

Noſtri tamen Pf. inſcriptionis anctoritatem qui reiiciunt, ſfententiae fuae rationes non inde repetunt, quod argumenti cum titulo nulta conſenſio appareat; ille enim tantum aucto- rem nominat, nulla occaſionis, qua carmen ſit ſeriptum, men- tione facta. Sed longe aliam ſententiae fuae defendendae in- eunt rationem, affrmant quippe, adeo multos huic Pf. ineſſe Aramaeifmos, vt nullo modo in Dauidis carminibus numerari poſft.* Hoc igitur argumentum num ſatis fit certum diſpi- ciamus.

Talis 8 v. Eruditiſf. Kubnoelii: Ueberſetrung der Pfalmen Lpzg. 1799. vbi

noſtro Pf. haec praemiſſa ſunt:»Die Ueberſchrift gibt zwar n VI