4*=. 5

terarum nationum poëtae, ingenii exercendi gratia poëmata effinxerint.— Quid! cum in Romanorum poëtis lyricis multa occur- rant, quae perſonam, locum vel tempus certum reſpicere vi- dentur, quamuis forſitan ad Graecum exemplar compoſita ſint; in Pfalmis contra, vbi temporis lociue alicuius mentio facta eſt, aut, quod non minoris eſt momenti, vbi ea ſenſuum conſociatio reperitur, quae naturali eorum in animo conti- nuationi repugnet, plerumque pro certo habere poſfumus, pe- euliarem aut reipublicae, aut ipſius auctoris ſtatum, tale car- men ſpectare.

Quamquam vero in Pf. 139 nec hominis, nec loci, nec temporis vlla fit mentio, nullo tamen modo a me impetrare poffum, vt eum in carminum, ſola Dei magnitudinis celebran- dae cauſſa ſeriptorum, numero ponam. Nam Pf. in duas re- ſecare partes, cuius altera a v. 18 initium capiat, v, 23& 24 minime permittunt. Quodſi quis, poëtam Dei omnium re- rum ſcientiam celebrantem, enthufiafmo abreptum, v. 18 ad aduerfariorum feelera digredi,& carminis in fine ad Dei lau- des reuerti dixerit: equidem haud abnuerim, ea tamen lege, vt mihi is largiatur, hanc ipfam digreſfonem, e materiae ſi- militudine, quam alias poëtae ſequuntur, explieari non poſſe; fed diuerbiimos ſenfus, quos hac in ode animaduertimus, haud obſeure propriam quandam, e qua fluxerint, fortunae condi- tionem arguere. Quomodo enim poëta vno eodemque tempo- re admirabilis Dei cognitionis meditatione immergi, odio ve- hementiſſimo in hoſtes excitari& grauiſſimo iniuriae, qua af- fectus fuerat, ſenſu commoueri potuerit, me non intelligere lubenter fateor. Nullo quoque in alio Pf. Dei gloriam cele- drante, v. c. Pf. 19. 33. 48& fimilis eſt digrefſio.*

A 3 Itaque

* Pf. 104. v. 35. diffmillimus eſt noſtro huic loco. Nam vates ibi 3 omne