Qua hiſtoriae teſtimoniorum inopia fit, vt qui V. T. li- bris poëticis intelligendis aut explanandis operam nauant, ra- riſime ea, qua Graecarum Romanarumque literarum ſtudioſi poſſunt, perſpicuitate ac fubtilitate loci alicuius ſenfum, car- minisue argumentum declarare queant. Haud raro igitur, qua occaſione confectum ſit carmen, dininari potius quam probari poteſt;& pro maiore minoreue opinionis, quae excogitata eſt, probabilitate res eſt diiudicanda. Cum vero dubia pro certis habere, opinionibusque, forſitan vanis, duci minime deceat, Phi- lologiae facrae, quam vocant, periti recte monere videntur*: ne quis in Pf. aliquo explanando opinionis, quam übi for- mauit, ſpecie ſe decipi patiatur, neue leuis, fuae hypothefi, vt ita dicam, fauentis, veſtigii cauſfa, quod libri V. T. hifforici fuppeditant, de carminis auctore& occaſione decernere audeat.

Neque tamen, qui ſic praccipiunt, hoc ita dictum eſle volunt, vt nihil, niſi qtuod omni careat dubitatione firmicimis- que argumentis ſit comprobatum, proferamus,& omni conie- ctura, ad obſcuritatem ab excelſiſimis carminibus lyricis depel- lendam, abſtineamus. Quin& ipſi**, Pfalmorum interpreta- tionem aggredientes hortantur: ad omne occaſionis, cui Pf. originem debeat, indicium attendant, eoque, ſi hiſtoria con- ſentiat, ad elocutionis imaginumque dignitatem ac maieſtatem demonſtrandam, ſententiarumque contextum eruendum vtantur. Per plures enim variosque conatus, qui natura fua non o- mnes eodem proſpero gaudent ſucceſfu, hic demum veritatem indagari& inueniri poſſe iure contenduntz talemque coniiciendi rationem V. T. interpreti co magis commendandam eſſe, quo veriſimilius ſit, quod ludaicae gentis multo rarius, quam ce-

te- * cf. Celeb. Moyeri Hermeneutik des A. T. 1799& 1800. D. zda p. 3703& S. V. Paulus in praefatione, Claui Pf., pracmiffla.

**† cf. Mayer. P. II. P. 368.& Paulus c. 1,